20 - เสี่ยเป๊ก

20 - เสี่ยเป๊ก

เธอรักน้อง ๆ ของเธอทั้งสี่คน

แม้ว่าแต่ละคนจะมาจากคนละแม่

ทว่าทุกคนรักเธอ และมันเหมือนเป็นส่วนผสมที่ลงตัว

ถ้าไม่มีน้อง เธอคงเหงาแย่เลย

สิวากรเคลื่อนรถหรูราคาแพงสีขาว คันที่ตัวเองมักใช้เป็นประจำเลี้ยวเข้าสู่อาณาจักรค่ายมวยศรเพชร เริ่มตั้งแต่เขาผ่านจุดตรวจด้านหน้าก็พบว่าสนามมวยแห่งนี้ใหญ่ไม่แพ้ค่ายมวย ส อรุณ ต่างกันตรงสไตล์การตกแต่งราวกับหลุดเข้าไปในโลกอีกโลกหนึ่งก็ไม่ปาน

สนามหญ้าญี่ปุ่นสีเขียวสดกว้างใหญ่ประดับรายล้อมด้วยต้นปาล์มราคาหลักแสนนับรวมแล้วยี่สิบต้นพอดี ลานคอนกรีตตรงกลางคือน้ำพุสุดอลังการ ใหญ่ยิ่งกว่าที่ไหนที่เขาเคยเห็น โอบล้อมด้วยเหล่าตุ๊กตาหินแกะสลักอ่อนช้อยเด็กหญิงเด็กชาย เสียงน้ำพุซูซ่าแข่งกับเสียงนักท่องเที่ยวที่มาทั้งตั้งใจดูมวย คาเฟ่ หรือเช็คอินถ่ายรูป

ทอดสายตาออกไปไกลสุดสนามหญ้าคือคฤหาสน์ สิวากรขมวดคิ้วมองอย่างน่าขนลุก ไม่รู้ว่าใครเป็นคนออกแบบบ้านหลังมหึมาหลังนี้ จะเป็นร่วมสมัยก็ไม่ใช่ สไตล์หลุยซ์ยุโรปก็ไม่เชิง ผสมผสานเสียจนสับสน คล้ายกับว่าผู้สร้างจงใจให้เห็นแค่ความร่ำรวยเท่านั้น

ปัง!

เขากระแทกประตูปิด ถอดแว่นกันนแดดบุลการีเสียบคอเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขน เพ่งสายตามองหาคนที่เขาจะถามทางได้บ้าง จึงมุ่งหน้าไปทางสนามมวยกระทั่งเห็นโค้ชวีระ โค้ชประจำค่ายศรเพชร

“อ้าว! เฮียเสือ”

โค้ชวีระดูแปลกใจเพราะเด็กในค่ายมวยเพิ่งจะกลับจากงานกีฬาสีรวมค่ายได้เพียงสองวันเท่านั้น แต่สิวากรกลับโผล่มาที่ค่ายศรเพชรแล้ว

“สวัสดีครับโค้ชวีระ” สิวากรยกมือไหว้พลางเดินเข้าไปใกล้

“เป็นไงมาไงครับ มาถึงค่ายศรเพชรเลย นี่ไม่ได้เจอกันเกือบปี ตั้งแต่ชกคราวที่แล้ว ชิงแชมป์ปีก่อน เด็กเฮียเสือทำนักมวยผมสลบหามเข้าโรงพยาบาลเลย แล้วได้โทรหาคุณปลื้มหรือยังครับ”

โค้ชวีระทักทายเสียยืดยาวแต่สิวากรทำเพียงยิ้มรับ เขากวาดตามองหาตัวช่วยคนอื่นเพราะดูแล้วโค้ชวีระยังไม่รู้ว่าเขามาที่ค่ายมวยศรเพชรด้วยเรื่องอะไร แล้วพลันสะดุดตาเข้ากับบิ๊กโต้ง

“บิ๊กโต้ง!” สิวากรรีบตะโกนขึ้น “ผมขอตัวก่อนนะครับโค้ชวีระ เดี๋ยวค่อยคุยกัน”

โค้ชวีระสะดุ้งโหย่ง กำลังคุยกันดี ๆ แล้วไหงสิวากรรีบผละไปหาไอ้โต้ง ไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไร โค้ชวีระมองตามพลางขมวดคิ้วก่อนจะเบิกตาแทบถลน

มีโอบแขนโอบไหล่ก้มหน้าลงกระซิบกระซาบกันด้วย!

หรือว่าเฮียเสือจะเป็นพวกเดียวกับบิ๊กโต้ง โค้ชวีระได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ในใจไม่กล้าพูดออกมา สายตายังทอดยาวมองร่างของคนทั้งคู่ความสูง ความหนาไล่เลี่ยกัน ออกเดินตรงไปทางคฤหาสน์

“เฮียเสือมาไม่ถูกจังหวะเลย” โต้งบ่นพึมข้าง ๆ ขณะที่ก้าวให้ทันเฮียเสือ

“ทำไมล่ะ เด็กในค่ายกลับมาได้สองวันแล้ว”

บิ๊กโต้งนักมวยกล้ามโต ชำเลืองสายตาไปทางบ้านหลังใหญ่ด้วยสายตาหวาดหวั่น

“วันนี้ เสี่ยเป๊กมาน่ะสิ”

“เสี่ยเป๊ก? เฮียได้ชื่อนี้ครั้งที่สองแล้ว ใครกัน”

หว่างคิ้วของสิวากรกำลังขมวดสงสัย สายตาสังเกตเห็นรถคันใหญ่ยี่ห้อเดียวกันกับเขาแต่สีดำมันเงาจอดเทียบเกือบถึงบันไดทางขึ้นคฤหาสน์

“ลูกชายนายก อบจ. อนาคตว่ากันว่า จะลงสมัครผู้แทน สส.น่ะ” โต้งถอนหายใจเหนื่อยอก “เรื่องซับซ้อน โต้งคิดว่าเจ้โปรดเล่าให้เฮียเสือฟังแล้วเสียอีก เลยไม่ได้ย้ำกับเฮียเรื่องนี้ในไลน์”

คำตอบของโต้งไม่ได้ทำให้สิวากรคลายสงสัย แต่เขายังไม่ทันได้ถามต่อพลันได้ยินเสียงเจ้าของค่ายมวยศรเพชรหัวเราะลงลูกคอถูกใจเสียงดังพร้อมเสียงทุ้มต่ำอย่างชายที่อายุหนุ่มกว่ามาก

“นั่นแหล่ะครับ เสี่ยเป๊ก เฮียเสือขึ้นไปคนเดียวนะครับ โต้งขอลงไปข้างล่างดีกว่า” - - ไม่อยากจะซวย อันนี้โต้งคิดแค่ในใจไม่ได้พูดออกมาทว่าเฮียเสือเพียงมองหน้าก็รู้ทัน

สิวากรพาร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงยีนส์สีเข้ม เสื้อเชิ้ตดำสนิทพับแขนเสื้อด้วยความเคยชิน ผมตัดเรียบร้อยหวีจนไม่มีเส้นผมกระดกแตกแถวออกมาแม้แต่น้อย ทั่วเรือนร่างล้วนสวมใส่ของแบรนด์เนม เขาโน้มตัวลงถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวกุชชี่วางเป็นระเบียบ

ใบหน้าเกลี้ยงเกลา รวมถึงตัวเขาไม่ชอบใส่เครื่องประดับยกเว้นนาฬิกาโรเล็กซ์วินเทจหน้าโค้กเนื่องจากต้องซ้อมมวย เล่นกีฬาเป็นประจำ ทว่ากลิ่นตัวของเฮียเสือกลับกรุ่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมเบาบาง

เขาลงฝีเท้าเงียบสนิทผิดไปจากร่างหนาหนัก พาตนเองไปทางต้นเสียง คาดว่าเป็นห้องรับแขกของบ้าน ลักษณะเป็นมุกยื่นออกจากตัวบ้านเล็กน้อยทรงเหลี่ยม

สิวากรก้มศีรษะมองพื้นบ้านหินแกรนิตดำเหลือบขาวนำเข้าอิตาลี เงาวับจนมองเห็นตนเองสะท้อนในพื้นกระเบื้อง แหงนศีรษะขึ้นขณะเดินตามโถง ด้านบนเป็นฝาหลุมลดหลั่นตัดด้วยขอบบัวสไตล์หลุยซ์ ติดตั้งโคมไฟระย้าเป็นจุด ๆ ซึ่งมากเกินพอดี

ขนแขนเขาเริ่มลุกชัน ยิ่งเดินเข้าใกล้ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะอย่างชื่นมื่น แม้ว่าไม่มีเสียงของโปรดปราน ทว่าเสียงของคุณปลื้มคล้ายกับพ่อของหญิงสาวที่กำลังมีความสุขมาก ๆ

เขาเบือนหน้าออกไปทางขวามือ บานหน้าต่างยาวตั้งแต่ฝ้าจดพื้น เป็นบ้านเฟี้ยมถูกผลักเปิดไว้ และผ้าม่านหนาหนักสีแดงกำมะหยี่ บ้านหลังนี้ควบรวมผสมผสานแบบบ้านทุกแบบไว้ในหลังเดียว เขาไม่กล้าพูดออกไปเลยว่า - - ไร้รสนิยม

และแล้วสิวากรก็ได้เห็นใบหน้ายังไม่ท้วมอ้วนของเจ้าของค่ายศรเพชรและหนวดจิ๋มทรงคันศรเรียวของเขา ที่บัดนี้กระดุกกระดิกในทุกคราวขณะที่คุณปลื้มแย้มปากหัวเราะ

เขาผละสายตาออกแล้วหันไปมองอีกคน เด็กหนุ่มวัยสักสามสิบเท่า ๆ เขา เพียงแต่ขาว ท้วม ตี๋ ทรงผมหวีเรียบไปด้านหลังและดูท่าว่าในอีกไม่กี่ปีหน้าผากคงเถิกไปอีกสามนิ้ว หน้าตางั้น ๆ ประโคมแหวนทองหัวทับทิมบนข้อนิ้วป้อมเสียสามนิ้ว ยิ่งทำให้นิ้วดูสั้น สวมเสื้อเชิ้ตเวอร์ซาเช่ดำเหลืองยอดฮิต

“อ้าว! เฮียเสือ มาแล้ว”

น้ำเสียงของพ่อปลื้มเหมือนไม่แปลกใจสักนิดเดียว สิวากรคิดขณะยกมือขึ้นไหว้

“สวัสดีครับพ่อปลื้ม” เขาเน้นเสียงท้ายแล้วนั่งลงทันทีใกล้กับพ่อปลื้ม

“มาเร็วเหมือนกันนะ นึกว่าจะอีกหลายวัน”  พ่อปลื้มหัวเราะยกมือขึ้นตบไหล่สิวากร เบือนหน้าไปทางเสี่ยเป๊ก “มา ๆ รู้จักลูกชาย นายก อบจ. ชื่อเสี่ยเป๊ก แล้วนี่เฮียเสือ สิวากร เจ้าของค่ายมวย ส อรุณไงครับ”

“แหม ผมได้ยินแต่ชื่อเพิ่งจะได้พบตัวจริง”

สิวากรยิ้มรับ ก้มศีรษะลงมองมืออ้วนป้อมที่ยื่นออกมา แต่เขาไม่ยื่นออกไปตอบรับจนอีกฝ่ายเก้อเขิน

สิวากรยังนั่งนิ่งเงียบทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นแขกของบ้านนี้ เพ่งสายตาจดจ้องไปยังเสี่ยเป๊กซึ่งดูก็รู้ว่ากำลังคิดจะมาเกาะแกะเมียเขา และด้วยลักษณะท่าทางของเฮียเสือจึงทำให้อีกฝ่าย คือเสี่ยเป๊กและพ่อปลื้มเริ่มอึดอัด

เขาตวัดตาคมดุอย่างที่ใช้กับนักมวยในค่ายหลุบลงต่ำมองนิ้วป้อมของเสี่ยกระดุกกระดิกเกาต้นขาตัวเองจึงขยับมุมปาก

“ก่อนขึ้นมาบนบ้าน บิ๊กโต้งเล่าให้ฟังว่า เสี่ยจะลงการเมือง”

“ครับ คงสมัยหน้า”

สิวากรพยักหน้าช้า ๆ แล้วใช้สายตามองตรงไปยังพุ่งกะทิใต้เสื้อลายน่าเกลียดราคาเหยียบหมื่น

“ไม่ทราบว่าลงพรรคไหนครับ”

“ฮ่ะ แฮ่ม” พ่อปลื้มกระแอมกระไอก่อนจะพูด “เสี่ยเขา....”

“ผมว่าอย่างเสี่ย” สิวากรพูดแทรกพ่อปลื้มทั้งหันหน้าไปหาส่งรอยยิ้มชนิดที่พ่อปลื้มเสียวสันหลัง “ไม่ต้องสังกัดพรรคไหนหรอกครับ”

“ทำไมล่ะเฮียเสือ” เสี่ยเป๊กยังส่งรอยยิ้มสงสัย จ้องหน้าเฮียเสือที่พูดค้างไว้ แล้วหันไปมองเจ้าของค่ายมวยศรเพชรที่สีหน้าดูเจื่อน ๆ

“เออ...ไม่มีอะไรหรอกเสี่ย เฮียเสือเขาหมายถึงบารมีเสี่ยมากขนาดนี้ อยู่พรรคไหนก็ได้ จริงไหมเฮีย ฮ่ะ ฮ่า”

พ่อปลื้มตบไหล่เฮียเสือสองป้าบ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะฝืดลงจนต้องกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ดวงตาดุดันของเฮียเสือไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย ยังจ้องเสี่ยเป๊กเพียงแต่มุมปากยังยกยิ้มจึงรีบขยับตัวลุกจากเก้าอี้ โพล่งคำพูด

“เห็นเสี่ยเป๊กบอกมีธุระ เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะครับ” พูดจบพ่อปลื้มออกเดินนำ หยุดรอหน้าโถงไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่ได้ยินเสียงสวบสาบคล้ายลุกจากเก้าอี้จึงลอบผ่อนลมหายใจ

สิวากรเองเมื่อคนทั้งคู่เดินออกนอกโถงจึงขยับตัวลุกจากเก้าอี้ เดินตามห่าง ๆ หยุดยืนบนบันไดหน้าบ้านที่ทำจากหินอ่อนสีขาวทรงโค้ง บันไดสูงราวห้าขั้น ยืนกางขาออกทั้งสองข้าง มืออีกข้างล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู

อันที่จริงเขาส่งข้อความหาโปรดปรานแล้วหลายข้อความ แต่เธอไม่ยอมเปิดอ่าน คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย แหงนหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ของเสี่ยเริ่มถอยห่างออกไป จึงก้มศีรษะลงมองนักมวยเก่าวัยดึกค่ายศรเพชรเอี้ยวตัวกลับมาแล้วสะดุ้งโหย่ง

“เฮียเสือ! ทำไมมายืนรออยู่ตรงนี้กัน ไป ๆ เข้าบ้าน”

“เจ้โปรดไปไหนครับ” เขาโพล่งถามทันที

“วันนี้ไม่อยู่ พากันออกไปข้างนอกกันหมด แต่ช่วงเย็นก็กลับแล้ว”

“เจ้โปรดได้บอกไหมครับว่าผมจะมาฝึกนักมวยให้”

“โปรดเขาก็เปรย ๆ เหมือนกันนะ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียด อ้อมแอ้มยังไงพิกล แต่พ่อเองไม่อยากซักถามกลัวลูกสาวอารมณ์เสีย แค่รู้ว่าเฮียเสือจะลงมาก็ดีใจจนพาลลืมเรื่องอื่นไปเลย แล้วนี่รถจอดไหน”

“จอดด้านหน้าโรงยิมครับ”

“งั้นเดี๋ยวพ่อให้เด็ก ๆ มันขับมาไว้ที่โรงจอดแล้วกัน ห้องหับพ่อเตรียมไว้แล้ว”

แล้วหลังจากนั้นพ่อปลื้มก็ทะลักทะลายคำพูดแบบน้ำไหลไฟดับเช่นเดียวกับพ่อครูสถิตคุณโดยที่สิวากรได้เป็นเพียงผู้ฟัง ขณะเดินตามเข้าไปในลิฟต์ตัวเล็กเพื่อขึ้นสู่ชั้นสองของบ้านหลังงาม