19 - พอใจ

19 - พอใจ

“พ่อ พ่อ พ่อปลื้ม!”

ดาหลัน น้องสาวคนเล็กสุดของบ้านวิ่งตึกตักทั้งตะโกนไปด้วย พาร่างระหงผมสีฟ้าวิ่งลัดห้องนั่งเล่นของบ้าน ตรงไปทางสวนด้านข้าง มุ่งหน้าสู่กระโจมที่สร้างขึ้นมาใหม่เพื่อเลี้ยงนกเขาชวาโดยเฉพาะ

“อะไรกันดาหลัน ตะโกนเสียงดัง ลูก ๆ พ่อจะตกใจหมด”

ดาหลันเกาะขอบประตูกระโจมติดแอร์ หอบหายใจแรง มองลูก ๆ ห้าตัวที่อยู่ในกรงไม้ กำลังส่งเสียงแข่งกัน

“ลูก ๆ ของพ่อ! โน้น ลูกของพ่อกลับมาบ้านแล้วค่ะ” ด้วยอายุน้อยที่สุดในบ้านและยังเป็นลูกคนเล็ก เธอจึงทำน้ำเสียงกระเง้ากระงอดใส่พ่อปลื้มแล้วเดินเข้าไปด้านใน ชะโงกดูลูก ๆ แต่ละตัว

“ลูกของพ่อ.. ใครกัน?”

ปลื้ม ศรเพชร เอี้ยวหน้าให้ความสนใจลูกคนเล็กขึ้นมาทันที เสื้อยืดสีขาวตึงแน่นด้วยเรือนร่างนักมวยเก่ากล้ามโต วางอาหารนกแล้วยกผ้าขึ้นคลุมกรง หนวดโค้งคันศรปลายเรียวแหลมกระดุกกระดิก

“เจ้โปรดไงค่ะ ลากกระเป๋ากลับบ้าน เดินลงส้นขึ้นด้านบนไปแล้วค่ะ” ดาหลันบุ้ยหน้าไปทางชั้นสอง

“เจ้โปรด เอ้า! ก็ไปงานกีฬาสีรวมค่าย”

“ไม่รู้ล่ะ กลับมาแล้ว หน้าบึ้งเชียว” ดาหลันได้ทีรีบฟ้อง ยื่นหน้ายื่นตาไปใกล้เอามือกอดอก “หรือว่า...พ่อปลื้มทำอะไรเจ้โปรด เจ้เลยกลับเร็ว”

“เปล๊า.. ไม่มี เจ้แกอยู่โน้น พ่ออยู่นี่ พ่อจะไปทำอะไรพี่สาวแกได้” เผลอขึ้นเสียงสูงอย่างน่าสงสัยพอนึกขึ้นได้จึงแสร้งกระแอมกระไอ “ฮ่ะ แฮ่ม ไป ไปดูพี่เขากัน”

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งมีพิรุธ ดาหลันจับตามองพ่อปลื้มไม่วางตาขณะที่เดินตามหลัง พ่อปลื้มเอี้ยวหน้ากลับไปมองยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วออกจากกระโจม แต่ดาหลันเองก็ซอยเท้าถี่ยิก ๆ ตามติด แต่ยังไม่ถึงบันไดบ้าน เสียงญาณินส่งเสียงลงมาจากหัวบันไดชั้นสอง

“หนูว่า พ่ออย่าขึ้นไปดีกว่า”

ญาณินพูดพลางพาร่างระโหยอ่อนแรงจากการอดนอน เธอยังอยู่ในชุดนอนผมกระเซิง หน้าตายังไม่ทันล้างด้วยซ้ำ ยกมือปิดปากหาวหวอด

“ทำไมล่ะพี่ณิน”

“เสียงปิดประตูดังขนาดนั้น ขืนเข้าไปกวนมีหวังพ่อปลื้มจะไม่เหลือเงาหัว”

ญาณินเดินลงมาถึงพื้นชั้นล่าง ด้วยเป็นคนรูปร่างเล็กกะทัดรัดทำให้ต้องแหงนศีรษะขึ้นเมื่อยืนข้างพ่อปลื้ม เธอยืนจ้องหน้าไม่กะพริบตาเพ่งมองโหนกแก้มของคนที่แก่กว่ากำลังสาดสีอย่างคนทำผิด

“ต้องมีอะไรแน่ ๆ” ญาณินพึมพำ

“มีเรื่องอะไรกันคะ ทำไมทุกคนมายืนมุงอยู่ตรงหน้าบันได”

น้ำเสียงเข้มงวดทว่าหวานใสดังขึ้นมาจากทางหน้าประตูเข้าบ้าน พอใจพี่สาวคนรองเพิ่งกลับมาจากงานสอนหนังสือก้มลงถอดรองเท้าส้นเตี้ยสีดำ รูปร่างสมส่วนในชุดข้าราชการสีน้ำตาลอ่อน มองน้องสาวและพ่อปลื้มด้วยสายตาสงสัย

“เจ้โปรดกลับมาบ้าน” ดาหลันรีบฟ้อง

“อ้าว เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“นั่นสิ พ่อกำลังจะขึ้นไปหา แต่เจ้าณินมาพูดดักพ่อไว้เสียก่อน” พ่อปลื้มรีบรายงานน้ำเสียงร้อนรน หนวดกระดิกสองครั้ง ยิ่งทำให้ลูก ๆ สงสัยหนักขึ้น

“ณินว่าพ่อปลื้มต้องปิดบังอะไรอยู่ พี่พอใจลองขึ้นไปคุยกับเจ้โปรด อย่าให้พ่อปลื้มขึ้นไปเลยจากเรื่องเบาจะกลายเป็นหนัก”

“จริงค่ะ ดาหลันเห็นด้วย”

“งั้นพี่ขึ้นไปก่อน ส่วนพ่อ” พอใจหันหน้าไปทางพ่อปลื้ม “เสี่ยเป๊กมันจะมาอีกไหม”

“สะ เสี่ยเป๊ก” พ่อปลื้มอ้ำอึ้ง

“เมื่อหลายวันก่อน พวกหนูเห็นมันยกพานพุ่มมาเลยรีบส่งข้อความไปหาเจ้โปรด นี่ไม่รู้ว่ารีบกลับมาเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า”

“เสี่ยเป๊กเขาแค่เอาพานมาไหว้แม่ชาคริยา ขอฝากตัวเป็นลูกชายสักคน”

พ่อปลื้มทอดเสียงยาว อดสะดุ้งไม่ได้เมื่อเห็นสายตาทั้งสามยังจ้องนิ่ง ด้วยอาการวัวสันหลังหวะจึงรีบหันหลังกลับทันที

“พ่อว่าพ่อไปให้อาหารนกดีกว่า พวกหนู ๆ ก็ดูแลพี่สาวเราด้วยแล้วกัน”

“พ่อ!!”

ลูกสาวทั้งสามร้องขึ้นพร้อมกันอย่างจงใจ แต่เหมือนจะยิ่งทำให้พ่อปลื้มซอยเท้าเร็วกว่าเดิม ขืนเขาอยู่ตรงนี้มีหวังโดนลูก ๆ เค้นเอาความจริงออกมาเป็นแน่

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้โปรดปรานชะงักมือขณะที่กำลังหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า ถอนหายใจยาวเหนื่อยอก

“เจ้ พอใจขอเข้าไปนะ”

พอใจไม่รอให้โปรดปรานเอ่ยอนุญาต ด้วยความสนิทสนมทำให้เธอไม่กลัวมีเพียงแค่ความเกรงใจเท่านั้น

“ทำไมเจ้กลับมาเร็ว น้อง ๆ เป็นห่วง ให้พอใจขึ้นมาถามเจ้”

น้องสาวคนรองเป็นคนตรงและเจ้าระเบียบคล้ายกับโปรดปราน ดังนั้นพอเปิดประตูเข้ามาจึงโพล่งคำถามสงสัยออกไปทันที

“ไม่มีอะไรหรอก”

“ไม่เชื่อ”

พอใจพาร่างในชุดข้าราชการหย่อนร่างลงบนเตียง จ้องมองมือของพี่สาวกำลังเอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า

“ไปแค่สามวันก็กลับมาแล้ว ต้องมีเรื่องแน่ ๆ”

โปรดปรานสลัดเสื้อตัวโปรด แล้วชะงักหยุดเมื่อเห็นชุดของเทียนหอมวางรวมอยู่ในกระเป๋า ตั้งใจเอากลับซักแห้งให้เรียบร้อยค่อยส่งคืน นัยน์ตาแขกจ้องนิ่งภาพความทรงจำอันร้อนแรงกำลังผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ

“เจ้!” พอใจเรียกด้วยน้ำเสียงสงสัย

“หืมม์” โปรดปรานไม่หันหน้าไปทางพอใจ หยิบชุดเทียนหอมใส่ตะกร้า

“รู้ตัวไหมว่าเจ้หน้าแดง แดงมาก”

พอใจชะโงกหน้าไปใกล้เพ่งมองแล้วถอยห่าง “ก่อนไป เจ้บอกว่าจะไปคุยกับเฮียเสือเรื่องขอให้เฮียแกออมมือให้นักมวยค่ายเรา”

“อืม”

“อืม อืมคำเดียว” น้องสาวคนรองยังจี้ถาม “เรื่องเฮียเสือใช่ไหม”

“ทำไมต้องเรื่องเฮียเสือ”

“เพราะว่า...” พอใจจิ้มนิ้วชี้ไปที่พวงแก้มพี่สาว “เจ้หน้าแดงตอนที่พูดชื่อเฮียเสือ”

โปรดปรานทอดถอนใจ พอใจและเธอสนิทกันมาก เธอคงปิดเรื่องนี้ไม่มิดแน่จึงตัดสินใจบอกความจริงออกไป

“พอใจ เฮียเสือชอบเจ้ พอใจรู้ใช่ไหม” คำถามของโปรดปรานไม่ได้ต้องการคำตอบจากน้องสาว “เจ้ตั้งใจใช้ข้อได้เปรียบนี้ ต่อรองกับเฮียเสือ ขอให้เขาออมมือสักหน่อย เจ้บอกเขาไปตรง ๆ ว่าอยากได้แชมป์”

“แล้ว?”

“เขาเลยยื่นข้อเสนอมา” พอพูดมาถึงตรงนี้ โปรดปรานก็หน้าแดงซ่านขึ้นอีกรอบ เผลอใช้ฟันกัดริมฝีปาก

“ข้อเสนออะไร ทำไมเจ้ไม่พูดต่อ”

“เจ้ต้องนอนกับเขาสี่เดือน” โปรดปรานอ้อมแอ้มเสียงเบา

พอใจแม้ว่าได้ยินเต็มสองหูแต่เพื่อความแน่ใจจึงก้มลงเอียงหน้าทำมุม ต้องการจ้องตาพี่สาวที่ตอนนี้เอาแต่ก้มศีรษะมองเพียงเสื้อในมือ

“นอน? หมายถึงมีเซ็กซ์กันใช่ไหม”

“อืม” โปรดปรานชำเลืองสายตาพบว่าสีหน้าของพอใจเหมือนจะซีดลงไปก่อนแดงก่ำ ยืดกายกลับตั้งตรงเม้มปากแน่น “พอใจ...”

“แล้วเจ้ตอบเฮียเสือไปว่าไง” น้ำเสียงพอใจกำลังกรุ่นเดือด “อย่าบอกนะว่าเจ้นอนด้วยกันไปแล้ว ถึงได้เผ่นกลับมาบ้าน”

“พอใจ! เจ้”

“หยุด..พอก่อน” พอใจยกมือห้ามไม่ให้โปรดปรานพูดต่อ เธอรู้ได้ทันทีว่าพี่สาวเธอตอบกลับสิวากรไปว่าอย่างไร “ก็เพราะเจ้เป็นแบบนี้ กลัวว่าจะเสียหน้า กลัวว่าต้องก้มศีรษะให้พ่อปลื้มกับเสี่ยเป๊ก เลยยอมทุกอย่างแม้กระทั่งเสียตัว”

“พอใจ! พูดให้มันดี ๆ นะ เจ้ไม่ใช่เด็กนักเรียนของพอใจนะ”

“พอใจรู้ว่าเจ้ไม่ใช่เด็กนักเรียน แต่การกระทำมันตรงข้าม เจ้เป็นหัวหน้าครอบครัวมาตลอด ไม่ใช่สินะ พอใจพูดผิด หัวหน้าครอบครัวคือพ่อเรา แม้ว่าทุกคนจะลงความเห็นว่าไม่ใช่ ส่วนเจ้คือคนที่มีความรับผิดชอบ มีความคิดเป็นของตนเอง รู้ผิดชอบชั่วดี เรื่องนี้มันผิดปกติ มันเหมือนไม่ใช่ตัวของเจ้เลย”

“ตอนนั้นเป็นพอใจนะที่ส่งข้อความว่าเสี่ยเป๊กมันยกพานพุ่มมา เจ้ตระหนกไปชั่วครู่เลยเผลอตกลงรับปากไป”

“เผลอ? พอใจว่าไม่ได้เผลอหรอก แต่ไม่ว่าอย่างไร พอใจไม่ต้องการให้เจ้ยุ่งเกี่ยวกับเฮียเสืออีก เจ้ก็รู้ว่าพวกเราห้าพี่น้องเกิดจากแม่คนละคน แล้วมันให้ความรู้สึกยังไง พอใจไม่อยากให้เจ้ต้องลงเอยกับเจ้าของค่ายมวย เหมือนพ่อปลื้ม”

โปรดปรานนิ่งอึ้ง ไม่กล้าพูดบอกน้องสาวว่าอีกไม่กี่วันเฮียเสือจะตามลงมา แต่เหมือนว่าพอใจรู้จักเธอดี

“ทำไม เจ้ใช้สายตา ท่าทางแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเฮียเสือจะลงมา” พอใจกวาดตามองดวงหน้าพี่สาวที่แดงระเรื่อขึ้น

“คือ เราตกลงกันว่าเฮียเสือต้องลงมาฝึกนักมวยที่ค่ายศรเพชร” โปรดปรานอ้ำอึ้ง

“แล้วยังไง แค่มาฝึกใช่ไหมหรือมีอะไรมากเกินกว่านี้”

“พอใจ! นี่เราเป็นน้องนะ เจ้ตัดสินใจทำอะไรไม่ต้องขออนุญาต”

เพราะว่าพอใจใช้น้ำเสียงค้านคั้นจับผิดทำให้โปรดปรานรู้สึกโกรธทั้งรู้สึกผิด จึงส่งเสียงดังขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงคำถามต่อไปของพอใจ

ทว่าน้องสาวคนรองเองไม่ใช่คนกลัวพี่สาว จึงเอียงคอไปด้านซ้ายแล้วกอดอก ดวงตาหลุบลงมองมือพี่สาวตัวเองแล้วหรี่แคบเมื่อเห็นว่าแหวนหายไป

“อ๋อ แหวนหายไปด้วย รู้สึกว่าลงไปคราวนี้เจ้จะเสียไปหลายอย่างเลย”

“พอใจ!”

“เอาเป็นว่า ถ้าเฮียเสือลงมา คงได้เห็นดีกัน” พอใจทะลึ่งตัวลุกพรวด ก้าวอาด ๆ ตรงไปทางประตูแล้วหันกลับมาทั้งตัว “พอใจกับน้อง ๆ จะขวางเจ้สุดฤทธิ์ อย่าหวังว่าจะได้แอ้มพี่สาวของพอใจอีก”

ปัง!

โปรดปรานถอนหายใจยาวเหนื่อยอก ทิ้งฝ่ามือลงบนเตียง มองเสื้อผ้ากองระเกะระกะยิ่งทอดถอนใ

“เอายังไงดี นั่นก็เฮียเสือ นี่ก็น้อง ส่วนพ่อไม่ต้องนับแล้วกัน”

เฮ้อ...