21 - ซื้อใจ

21 - ซื้อใจ

รถตู้คันสีดำของค่ายมวยศรเพชรซึ่งพาคณะลูกสาวของพ่อปลื้มออกจากบ้านตั้งแต่เช้าไปทำบุญ เพิ่งกลับมาถึงค่ายกำลังวนรถเลี้ยวเข้าด้านหน้าลานวงเวียนน้ำพุใกล้โรงจอดรถ

“เจ้โปรด”

โปรดปรานเอี้ยวหน้าไปมองพอใจ เลิกคิ้วซ้ายแทนคำถาม

“รถใคร”

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างในขณะที่ตัวรถเคลื่อนเข้าจอด พอเห็นรถหรูคันที่สิวากรใช้เธอจำได้ทันที ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง

“ไม่คิดว่าจะมาเร็ว”

“เจ้พึมพำอะไร” พิมลวรรณที่นั่งใกล้กว่าเอียงหน้าถาม

“เปล่า”

ครืด..... พอดีกับประตูรถตู้ขยับเปิดจึงได้ก้าวลงจากรถลงไปก่อน นัยน์ตายังเพ่งมองราวกับต้องการให้รถคันนั้นละลายหายวับไป

“ขอบคุณค่ะลุงชัย”

“สรุปรถใคร” เสียงพอใจคาดคั้นขึ้น “อย่าบอกนะว่าตาเฮียเสืออะไรนั่นมาแล้ว”

“พี่พอใจกำลังอารมณ์เสียนะคะ” ดาหลันน้องสุดท้องเอ่ยเตือน

“อารมณ์เสียแล้วยังไงดาหลัน คนเรามันมีหลายอารมณ์หรือเปล่า จะให้อารมณ์ดีตลอดเวลาได้ยังไงกัน”

ญาณินลงมาจากรถคนสุดท้ายพูดแทรกไปทั้งโน้มตัวเข้าไปหยิบกระเป๋าใบใหญ่ของตน ข้างในบรรจุไอแพด สมุดวาดรูปและอุปกรณ์อีกหลายอย่าง

โปรดปรานตวัดตามองน้องสาวทั้งสี่ก่อนจะเลื่อนสายตาไปทางบันได มองเห็นพ่อปลื้มกำลังยืนยิ้ม ซึ่งเป็นยิ้มที่ทำให้เธอทั้งหงุดหงิดและวูบวาบผสมผสานกัน

“เจ้ไม่ได้เล่าให้พอใจฟัง ว่าเขาจะมาวันนี้”

“เจ้ไม่คิดว่าเขาจะมาเร็วอย่างนี้” โปรดปรานทำเสียงอ่อนลง ในบรรดาน้องสาวทั้งสี่ พอใจคือน้องสาวที่เธอเกรงใจที่สุด คงเพราะมาดครูประถมศึกษาติดเข้มงวด “พอใจ”

พอใจกำลังจะก้าวขึ้นบันไดบ้านเอี้ยวหันหลังไปหาเจ้โปรดปรานก่อนจะถูกฉุดรั้งไว้

“เจ้ขอนะ เจ้ต้องพึ่งเฮียเสือ”

“เจ้ อะไรของเจ้ แค่เรื่องชิงแชมป์ เจ้ถึงขนาดต้องเปลืองตัวให้ผู้ชายอย่างนั้น”

“แต่พอใจไม่เคยเจอเฮียเสือ”

“ไม่เคยเจอน่ะใช่ แต่พอใจเองเห็นเจ้าของค่ายมวยมามาก โดยเฉพาะพ่อตัวเอง มันไม่ต่างกันมากหรอก”

“แต่ค่ายมวย ส อรุณ ไม่เหมือนพ่อเรา พ่อครูสถิตคุณเองเป็นคนดี รักลูก รักเมีย”

“ดูเหมือนว่าเจ้โปรดจะกลายเป็นพวกเขาไปเสียแล้ว”

“เปล่า เฮ้อ! เอาเถอะ ถือสะว่าเจ้ขอ พูดจาทนุถนอมน้ำใจเขาหน่อยแล้วกัน”

พอใจไม่ได้รับปากพี่สาวคนโต ทว่าเธอยังพอมีสติยั้งคิด พี่สาวเธอ โปรดปรานเป็นคนหยิ่งไม่ก้มหัวให้ใคร เรื่องเอ่ยปากขอร้องพ่อตัวเองยังไม่ทำ ขอยอมเปลืองตัวให้เฮียเสือยังดีกว่า นี่แสดงว่าโปรดปรานเห็นเรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง เธอจึงเลือกที่จะเงียบและรอดูท่าทีว่าที่พี่เขยอีกคน ผู้ซึ่งดูมีภาษีมากกว่าเสี่ยเป๊ก

“มากันแล้วสาว ๆ  มีแขกมาบ้าน มานั่งรอตั้งแต่ช่วงบ่าย ลูกโปรดก็ไม่บอกพ่อก่อนว่าเขาจะมา” พ่อปลื้มทำน้ำเสียงมีลับลมคมในยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“พ่อคะ พ่อปลื้มพูดยังกลับว่าพวกเราไม่รู้อย่างนั้นแหล่ะว่าใครมา” พอใจโพล่งขึ้นแล้วเดินแซงหน้าผ่านตัวพ่อปลื้มที่ยืนทำหน้าเก้อเขิน

“หิวชะมัดเลย ไม่รู้ว่าป้าล้อมตั้งโต๊ะยังนะ พี่ณิน ดาหลันว่าเราอย่าไปยุ่งเรื่องผู้ใหญ่ดีกว่า ไปหาอะไรกินกัน”

“พี่ต้องเอาของขึ้นไปเก็บก่อน ดาหลันไปรอพี่ในครัวนะ”

“เปลี่ยนใจแล้วดาหลันขึ้นไปด้วยดีกว่า อยากไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

โปรดปรานเหล่สายตามองน้องสาวทั้งสองพากันหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งของกิน ของที่ระลึกจากวัดและยังกระเป๋าส่วนตัว ก้มหน้าแทบศีรษะชนกันพูดคุยกระซิบกระซาบขณะเข้าไปในลิฟต์ตัวเล็ก

“แล้วพวกแม่ ๆ ไปไหนหมดคะ”

พิมลวรรณถามพลางซอยเท้าขึ้นบันไดตามมาทีหลัง แม้ว่าเธอเป็นลูกสาวของแม่พิมมาศ เจ้าของรับเหมาก่อสร้างชื่อดังของจังหวัด ทว่าพิมลวรรณกลับเรียบร้อยซ้ำทำอะไรเชื่องช้าผิดไปจากมารดา

“รู้ทั้งรู้ว่าไปไหน” พอใจโพล่งขึ้นอีกอย่างหงุดหงิด

โปรดปรานเอี้ยวหน้าไปหาแล้วขมวดคิ้วคลายห้ามปราม เธอรู้จักนิสัยของน้องสาวคนรองดี นี่คงอารมณ์เสียเพราะการมาถึงของสิวากร

“พี่พอใจหงุดหงิดอะไรมาคะ” น้ำเสียงใสดั่งระฆังของน้องสาวคนกลางทั้งเอียงหน้าซื่อบริสุทธิ์ทำให้พอใจรู้สึกละอายใจ

“พี่ขอโทษนะมล เข้าบ้านกันเถอะ เหนื่อย เจ้โปรดด้วย เข้าบ้านกัน”

พอใจเรียกน้องสาว พี่สาว ยกเว้นพ่อปลื้ม พ่อของตัวเอง พอใจทำเพียงชายตาเล็กน้อยแล้วเบือนหน้าหนี เอามือโอบไหล่น้องสาวพิมลวรรณ พาเดินนำโปรดปรานเข้าสู่ห้องนั่งเล่น

“อะไรกันลูก ๆ พวกนี้” พ่อปลื้มบ่นงึมงำ

ถึงปลื้ม ศรเพชรจะเป็นพ่อ เป็นสามีของสาว ๆ ทั้งสิบในบ้าน แต่เขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว หัวเดียวกระเทียมลีบมาตลอด จะทำอะไร พูดจามักไม่ค่อยมีปากมีเสียง ทั้งยังไม่ค่อยมีคนเกรงใจ

แต่เมื่อพ่อปลื้มเหลียวมองรถหรูของสิวากรจึงค่อยขยับยิ้มแหย่ ๆ ออกมาได้บ้าง

เอาว่ะ อย่างน้อยกูกำลังจะมีลูกเขยแล้ว ฮ่ะ ฮ่า สิบต่อสอง คงพอสมน้ำสมเนื้อ ฮ่า ฮ่า

ส่วนสองสาวที่ทำทีขึ้นบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าเก็บของ แท้จริงแล้วกลับแอบย่องไปยังห้องรับรองแขก ดาหลันและญาณินถือได้ว่าอายุใกล้เคียงกันที่สุดแม้ว่าจะห่างกันถึงหกปี ยิ่งพวกเธอทั้งสองเรียนสายศิลป์คล้ายคลึงกัน ยิ่งทำให้เข้าขากันที่สุด

ดาหลัน สาวสวยคณะนิเทศมหาวิทยาลัยดัง ส่วนญาณินจบอาร์สติสดีไซน์

“พี่ณินว่า อีตาเฮียเสือเนี่ยจะหล่อไหม” ดาหลันถามพลางเอามือลูบผมม้าด้านหน้า

“พี่ว่าหล่อ”

“รู้ได้ไง พี่ไปแอบส่องตามหนังสือมวยมาแล้วใช่ไหม”

“เปล่าหรอก ใครมันจะอยากไปดูหนังสืออะไรพวกนั้นกันนอกจากพวกที่ชอบใช้แต่กำลัง ไม่ชอบใช้สมอง”

ดาหลันเหล่สายตาไปทางซ้ายก้มลงเห็นกางเกงยีนส์ซีดขากระดิ่งเปื้อนสี

“พี่ณินทำกางเกงเปื้อนสีน้ำมันอีกแล้ว ได้โดนแม่ปรียาบ่นหูแฉะแน่”

“ไหน” ญาณินหยุดเดินแล้วก้มศีรษะลงยกขาข้างขวาขึ้นสูงเพื่อส่อง จึงเห็นรอยสีน้ำมันไม่กี่หยด “นิดหน่อยเท่านั้น เปื้อนก็ซื้อใหม่”

“พี่ณิน ดาหลันคิดว่าพี่พอใจไม่ชอบเฮียเสือทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้า”

ญาณินจูงมือน้องสาวให้ออกเดินต่อ “เข้าใจได้ พวกเจ้าของค่ายมวยแต่ละคนที่รู้จักก็คล้ายกับพ่อเรา เมียเยอะ”

“แต่มันก็อบอุ่นดีนะ”

“บังเอิญหรอกดาหลัน บ้านอื่นคงไม่เหมือนบ้านเรา ตีกัน ตบกันสารพัด”

“พี่รู้ได้ไง” พูดจบทั้งสองต่างพากันหยุด มองประตูห้องนอนรับแขก และเพราะบ้านหลังนี้มันใหญ่มาก เพียงเดินจากอีกฟากมายังฟากห้องรับแขก ทั้งสองถึงกับหอบหายใจ

“แค่เด็กในค่ายแอบมีสองเมีย สามเมีย ยังแทบเอามีดไล่ฟันกันตาย พี่ยังเคยทึ่งนับถือพ่อปลื้ม เมียเยอะทำไมยังปรองดองกันดี”

“เคยถามแม่ไหม ดาหลันเคยถามนะ แต่แม่ก็ไม่พูด เอาแต่หัวเราะ ยิ้มอยู่นั่น”

“เอาเถอะ ขอแค่เราอย่าหาสามีอย่างพ่อปลื้มแล้วกัน”

ดาหลันฟังแล้วไหวไหล่นิด ๆ ตั้งท่าจะเคาะประตูแต่พี่ญาณินยั้งไว้

“เดี๋ยวก่อน เรายังไม่ได้เตี้ยมกันเลย”

“เตี้ยมอะไรพี่ณิน เดินมาจนถึงห้องเขาแล้ว”

“เออน่า วันนี้ถือสะว่าเรามาสำรวจ ถ้าดูท่าทางแล้วข่มได้ เราเอาเลยนะ”

“ข่ม?” ดาหลันขมวดคิ้ว ก้มศีรษะดูตัวเองแล้วเหลือบตาไปทางพี่สาว “ดาหลันยังมองไม่ออกเลยว่าเราจะข่มเขาได้ยังไง”

“ฮึ” ญาณินแค่นเสียง “แค่ไว้ตัว ทำหน้าเชิด พูดจาดูถูกสักหน่อย นักมวยพวกนี้ก็เหมือนนักมวยในค่ายนั่นแหล่ะ แพ้พวกผู้หญิงไว้ตัว”

ดาหลันน้องสุดท้องกะพริบตาสงสัย ต้องการยกมือเกาหัวเพราะตรรกะแปลกพิลึกของพี่สาวอาร์สติส กำลังจะเปิดปากท้วงพลันประตูห้องนอนรับแขกเปิดออกพร้อมร่างสูงถึงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร หนาใหญ่

ดาหลันไม่แน่ใจว่าตัวเองและพี่สาวมีสีหน้าท่าทางแบบใด ทว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังขยับมุมปากขึ้นสูง นัยน์ตาสีนิลระยิบระยับแล้วยกมือเท้ากรอบประตูไว้จนเสื้อเชิ้ตสีดำตึงแน่นแนบลำตัว

เอื้อก... ดูท่าว่าพวกเราคงทำท่าไว้ตัวข่มเขาไม่ง่ายเสียแล้ว

“สวัสดีครับ ผมเฮียเสือ ส่วนพวกคุณน่าจะน้อง ๆ ของเจ้โปรด”

สิวากรเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลงหลังจากที่ก้มศีรษะจ้องสองสาวที่เขาคิดว่ามีสีสันที่สุดเท่าที่เคยเห็นเด็กสาวมามากมาย ซึ่งจากรูปที่บิ๊กโต้งส่งให้ดูทางไลน์เทียบไม่ได้เลยเมื่อได้มาเจอตัวจริง

“หนูชื่อดาหลัน น้องคนสุดท้องแม่พลับพลึง ส่วนนี่พี่ญาณิน ลูกแม่ปรียา”

สิวากรขยับสายตาไปทางดาหลัน เด็กสาววัยสักปลายยี่สิบผู้ซึ่งมีผมสีฟ้าหม่นและดวงตากลมโตจากการกรีดอายไลน์เนอร์ สูงราว ๆ หนึ่งร้อยหกสิบกว่า ๆ ผอมบางอย่างสาวสมัยใหม่

ส่วนอีกคนสูงกว่าเล็กน้อย ท่าทางทะมัดทแมง อายุราวยี่สิบกว่า  ผมยาวหยิกทำลอนชี้ฟู แต่งหน้าบางเบาแต่เคลือบริมฝีปากด้วยลิปสติกสีสด สวมเสื้อเกาะอกโชว์สะดือที่เจาะจิลเม็ดเล็กห้อยตุ้งติ้งและกางเกงขาบานมาก ๆ

คิ้วเข้มของสิวากรโก่งขึ้นข้างหนึ่ง คล้ายจะตั้งคำถาม แต่ดาหลันชิงพูดเสียงก่อนด้วยนิสัยอย่างเด็กสาว

“พวกหนูแค่แวะมาทักทาย”

“ใช่ ๆ” ญาณินเออออทันที

ดาหลันหันขวับกลับไปมองนิ่วหน้า แล้วเอียงไปใกล้ทำปากขมุบขมิบกระซิบถาม “ไหนว่าให้ไว้ตัว”

“จะบ้าเหรอดาหลัน ดูศัตรูเราสิ ตัวสูงขนาดนี้คงสักร้อยเก้าสิบเซน น้ำหนักไม่ต้องพูดถึงเลย หากคำนวณมวลรวมแล้วอาจทำเอาเราตัวปลิวได้เพียงไม่กี่วินาที” ญาณินหยุดชั่วอึดใจ “เราต้องเปลี่ยนแผน”

“แผน?”

“ใช่ เห็นอยู่ว่าถ้าสู้แล้วแพ้ ไม่ลองผูกมิตรไปเลย”

ดาหลันกลอกตาไปมา โดยหารู้ไม่ว่าเสียงที่คนทั้งคู่คิดว่ากระซิบแท้จริงแล้วไม่ใช่เลย

สิวากรที่ยืนฟังมาได้สักพัก ในตอนนี้ลดมือลงเปลี่ยนเป็นเอนตัวพิงกรอบประตูแทน กอดอกฟังเสียงน่ารักหงุ๋งหงิ๋งสองเสียง ฟัง ๆ ไปก็เพลินดีเหมือนกันก่อนจะพูดแทรกขึ้น

“เห็นว่าน้องดาหลันเรียนนิเทศ ส่วนน้องณินเรียนจบแล้วทำฟรีแลนซ์”

สองสาวหยุดกึกแล้วเอียงหน้ากลับหาสิวากร

“เฮียเสือพูดขึ้นทำไมคะ หรือว่าเฮียเสือเป็นเหมือนพวกผู้ใหญ่ทั่วไป ที่พล่ามพูดเรื่องเรียน ทำงาน แล้วอวดอ้างสรรพคุณยกตัวเองขึ้นสูงเพื่อกดพวกหนูให้ต่ำลง”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” สิวากรแหงนศีรษะขึ้นสูงหัวเราะเสียงดังจนน้ำตาเล็ดก่อนจะลดใบหน้าลงก้มมอง ยกมือเช็ดหางตา “พวกน้องปากจัดเหมือนเจ้โปรดไม่มีผิดเลย”

“ณินจะถือว่าเป็นคำชม”

“เฮียถามเพราะว่าเฮียมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เปิดโปรดักชั่นเฮ้าส์ เผื่อดาหลันสนใจอยากจะฝึกงานด้วย”

“โปรดักชั่นเฮ้าส์? ทำไมเฮียเสือถึงมั่นใจว่าหนูอยากจะฝึกงานที่นั่นคะ หนูหาโปรดักชั่นเฮ้าส์ที่ไหนฝึกงานก็ได้”

“เพราะว่าโปรดักชั่นเฮ้าส์นี้ชื่อ 001 โปรดักชั่น”

สิวากรอมยิ้มยามก้มมองพวงแก้มของดาหลันยุ้ยขึ้นแล้วเปลี่ยนจากซีดเป็นแดงแล้วสลับเป็นซีด ดีใจจนต้องกระโดดโลดเต้น

“เฮียเสือ นั่นมัน โอ้วววมายกอดช์ชชช เย้ พี่ณิน นี่ นี่มันโปรดักชั่นที่โคตรดังของนิวยอร์ก.. ใช่ไหมคะ?” ดาหลันตาโตถามย้ำเพื่อความแน่ใจและเมื่อสิวากรพยักหน้าคมสันด้วยรอยยิ้มละไม ทำเอาดาหลันหวีดร้องลั่นบ้าน “กรี๊ดดด หนู หนู โอ๊ยยยย ขอหอมแก้มหน่อยนะคะ อดใจไม่ไหว”

ดาหลันเกาะบ่าเฮียเสือแล้วกระโดดพรวดทีเดียวถึงแก้มหอมไปหนึ่งฟอดแล้วโผไปทางพี่สาวกอดรัดจนญาณินต้องผลักตัวน้องสาวออก

“เอาล่ะเห็นไหมดาหลัน ถ้าสู้ไม่ได้ต้องผูกมิตร” ญาณินพึมพำ

“บอกตรง ๆ นะ แก้มเฮียนี่เจ้โปรดยังไม่เคยหอมเฮียเลย”

“ห๊า!” ดาหลันร้องเสียงสูงหน้าแดงซ่านเขินอาย

“ก็สมควรนะ” ญาณินพูดเสียงเข้ม “เจ้เราเป็นคนไว้ตัว”

“แล้วถ้าพวกน้อง ๆ ช่วยเฮียทำให้เจ้โปรดอ่อนลงสักหน่อยจะพอได้ไหมครับ”

“อืม แล้วณินล่ะ ขนาดดาหลันยังได้ไปฝึกงานถึงนิวยอร์ก”

“อย่างน้องณินไม่มีอะไรดีไปกว่า...” สิวากรถนัดหยอดแล้วดึง ถ่วงเวลา เกมแบบนี้ตัวเขา เจ้าของค่ายมวยถนัดนัก “แบรนด์ของเล่นเพลย์ทอย”

“เพลย์ทอย เพลย์ทอย” ญาณินเบิกตากว้างร้องเสียงสูง หันหน้าไปทางน้องสาว

“เพื่อนเฮียอยากได้คนไปช่วยงานออกแบบคอลเลกชั่นใหม่ฤดูกาลที่จะถึงนี้”

“เฮียรู้ได้ไง” ญาณินถามเสียงสูง รอยยิ้มบนหน้าหวานตาหยีเล็กเชื้อสายคนจีน ยิ่งทำให้ดวงตาเล็กรีลง “เฮียรู้ได้ไงว่าณินอยากทำงานที่นั่น”

สิวากรเผยรอยยิ้มจริงใจเคลื่อนตัวออกจากกรอบประตู ขยับร่างออกเดินพร้อมปิดประตูตามหลัง

“ความลับของเฮีย” เขาก้มหน้าลงมองน้องสาวของโปรดปราน เอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่น “เอาเป็นว่า เราเป็นพวกเดียวกันแล้วนะ”

ความลับของเฮียเสือที่ล้วงลึกมาจากบิ๊กโต้ง กว่าจะง้างให้คายออกจากปากได้ทำเอาเขาต้องควักกระเป๋าหมดไปมากพอดู แต่มันคุ้มค่า เพราะในเวลานี้ สิวากรกำลังเดินพร้อมด้วยน้องสาวของโปรดปรานขนาบข้าง

สองสาวผลัดกันวิ่งนำหน้าสิวากร ด้วยรอยยิ้มเสียงหัวเราะสนุกสนาน และชวนเฮียเสือพูดคุยไปตลอดทางเดิน ขณะลงไปยังห้องนั่งเล่นซึ่งอยู่อีกฟาก และกว่าจะถึงที่นั่น เฮียเสือก็ได้รู้อะไรบางอย่างที่โปรดปรานเก็บงำไว้

เหตุผลที่ทำให้เธอต้องยอมลดตัวลงไปขอร้องเขาให้ล้มมวย

แต่งงาน เสี่ยเป๊ก!!