31 เสี่ยเป๊ก

31 เสี่ยเป๊ก

พลั่ก ตุบ ตับ ตุบ!!

สิวากรนั่งเอนตัวหลังพิงผนังปูนด้านหลัง กอดอก เหยียดขายาวบนเก้าอี้ไม้ชิดโรงยิม สายตาเพ่งมองตรงไปยังยอดเพชรและโค้ชทิมที่ฝึกซ้อมอยู่บนเวที

ยอดเพชรถือว่าเป็นนักมวยเรียนรู้เร็วและหมัดหนักอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ แต่ยังไม่พอ เขายังเหลือเวลาอีกสามเดือนกว่า ๆ ที่จะปั้นยอดเพชรให้พร้อมขึ้นชกกับนักมวยค่ายตัวเอง

“สวัสดีครับเฮียเสือ” เสียงทุ้มไม่ต่ำมากนักอย่างที่ฟังก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นคนเจ้าเนื้อดังขึ้นมาจากทางหน้าโรงยิม

สิวากรทำเพียงเอี้ยวหน้าแหงนศีรษะขึ้นมองร่างท้วมของเสี่ยเป๊กที่กำลังเดินเชื่องช้าอุ้ยอ้ายเข้ามาจนถึงตัว

“แหม...ผมไม่คิดว่าจะเจอเฮียเสือที่โรงยิม”

สิวากรยังไม่เอ่ยทักทายหรือตอบสักคำเดียว จึงทำให้เกิดช่องว่างสุญญากาศบทสนทนาจนเสี่ยเป๊กหน้าเจื่อน

“ทีแรกตั้งใจว่าจะมาหาเจ้โปรดที่โรงยิม แต่เจ้ไม่อยู่” เสี่ยเป๊กเงียบเสียงลงทันใดขนลุกเกรียวยามสบตาเสือวาวโรจน์ “เอื๊อก! ผมว่าเฮียเสือคงกำลังใช้สมาธิ ผมขอตัวก่อนจะดีกว่า”

พูดจบเสี่ยเป๊กพลิกร่างหันหลังตั้งท่าจะเดินออกแล้วพลันสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเก้าอี้ลากเสียงดังด้านหลัง

ครืด!

“จะรีบไปไหนครับเสี่ย” สิวากรส่งเสียงถามแต่ฟังแล้วเหมือนคำรามเสียมากกว่า “ไม่ลองไปดูเขาซ้อมมวยใกล้ ๆ”

“ซะ ซ้อมมวย” เสี่ยเป๊กเอี้ยวตัวไปทางด้านเวที แล้วส่ายหน้า “ไม่ดีกว่า ผมไม่ค่อยถูกกับเรื่องต่อยตี”

“ไม่ถูกกับเรื่องต่อยตี”

เฮียเสือทวนคำพร้อมเบะปากพยักหน้า เดินกอดอกไปใกล้แล้วยกแขนขึ้นสูงจนเสี่ยเป๊กผงะออกทันใดจ้องฝ่ามือใหญ่ด้วยตาหวาดหวั่น แต่เฮียเสือกลับทำเพียงยกมือเสยผมแล้ววางพาดบนไหล่เสี่ยเป๊กโอบจับไว้แน่นโยกเล็กน้อย พาออกเดินไปทางเวที

“อุตส่าห์มาถึงโรงยิมแล้ว ไม่ไปดูนักมวยเขาซ้อมใกล้ ๆ เสียหน่อย จะโดนพวกนักมวยดูถูกเอานะครับ”

สิวากรดันไหล่เสี่ยเป๊กจึงสังเกตว่าเสื้อเชิ้ตเปียกเหงื่อจนโชกจึงก้มศีรษะลงมองข้ามไปอีกด้าน ด้วยความที่เสี่ยเป๊กตัวเตี้ยกว่ามากทำให้เขาชะโงกข้ามศีรษะไปได้อย่างสบาย ๆ

“ดูท่าเสี่ยจะร้อน เฮ้ย! ใครก็ได้เอาผ้าเย็นมาให้เสี่ยหน่อย”

สิวากรตะโกนกร้าวทำตัวราวกับเป็นเจ้าของค่ายมวย และดูเหมือนว่านักมวยในค่ายเองให้ความเคารพยำเกรงสิวากรไม่น้อย กุลีกุจอรีบไปหยิบผ้าเย็นมายื่นให้เสี่ยแต่สิวากรคว้าหยิบขึ้นมาให้เสี่ยเอง

สิวากรจับผ้าห่อผ้าเย็นเจี๊ยบเขย่าสองสามครั้งแล้วจ้องหน้าเสี่ยคนดังของเมืองชลบุรีก่อนจะใช้อีกมือตะปปลงอย่างแรง

ปัง!! เฮือก

เสี่ยเป๊กสะดุ้งสุดตัวตาเบิกกว้างเหงื่อกาฬแตกออก หลุบตามองผ้าเย็นในมือเฮียเสือ แรงกระแทกฝ่ามือทำเอาห่อพลาสติกแตกแยกออกจากกัน

“ผ้าเย็นครับเสี่ย” สิวากรเอ่ยเสียงเรียบนิ่งแล้วแบมือยื่นไปตรงหน้าเสี่ย เขย่าเบา ๆ

“ขะ ขอบคุณครับ”

สิวากรขยับมุมปากเล็กน้อยพอใจพาตัวออกห่างสักสองก้าวเพื่อเว้นที่ว่างให้เสี่ยได้หายใจสักหน่อยก่อนจะปฏิบัติการปล่อยหมัดต่อ

“เสี่ยว่าไอ้ยอดเพชรเป็นยังไงบ้างครับ”

“ยอดเพชร?”

“ครับ ที่อยู่บนเวที” สิวากรชี้นิ้วขึ้นไปเอียงศีรษะมาใกล้เสี่ย “ตัวเต็งรอบนี้ของค่ายศรเพชร แต่ยังไงยังรองค่ายผม 3-2”

“ครับ ผมพอทราบมาก่อน”

“ปกติเสี่ยลงเล่นด้วยไหมครับ”

“เล่น?”

“ครับ หนนี้ผมว่าจะเอาชนะน็อกเหมือนเคย ยอดเพชรยังเด็กใหม่ เคยลงสนามรองแค่สองสามสนาม แต่เจ้โปรดเขาหมายมั่นจะเอาคนนี้ ผมเองก็ไม่รู้จะห้ามเขายังไงเหมือนกัน เฮ้อ...” สิวากรพาดมือขึ้นโอบไหล่เสี่ยแล้วตบเบา ๆ ปลอบใจ “ต้องทำใจนะครับ เจ้โปรดเขาเป็นพวกเอาแต่ใจ ถ้าไม่ได้ดั่งใจนี่ตบตีเลยนะครับ”

“ตบตี!”

“อ้าว! ผมเนี่ยปากเสียน่าตีปากตัวเองจริง ๆ แต่เสี่ยอย่ากลัวเจ้โปรดไปเลยนะครับ เอาเข้าจริงผู้หญิงยังไงก็หมัดหนักน้อยกว่าเราอยู่แล้ว”

สิวากรเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ยามที่มองเห็นสีหน้าซีดเผือดของเสี่ยเป๊ก แต่ปล่อยหมัดออกไปแค่นี้มันจะไปชนะน็อกได้ยังไง เลยรุกหนักต่อด้วยการดันหัวไหล่ ดึงผ้าเย็นออกจากมือ

“เอาแบบนี้ ผมจะเป็นคู่ซ้อมให้เสี่ยเอง”

“เดี๋ยวก่อน คู่ซ้อม คู่ซ้อมอะไรครับเฮียเสือ”

เสี่ยเป๊กถูกเฮียเสือหลุนหลังจนร่างเซถลาไปยังมุมทางขึ้นเวทีแล้วรับนวมมาจากโค้ชทิมที่รู้ใจโยนมาให้

“ผมจะได้ดูเสี่ยไงครับ ว่าพอจะสูสีกับเจ้โปรดหรือเปล่า” สิวากร ชะงักหยุด “เอะ! นี่เสี่ยไม่รู้หรอกหรือครับว่าเจ้เขาได้ยูโดสายดำด้วย”

“ยูโดสายดำ?” ดูท่าวันนี้เสี่ยเป๊กจะรับข้อมูลเรื่องใหม่ของเจ้โปรดมากจนเกินไป ดวงหน้าอ้วนกลมจึงงวยงงจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วปล่อยให้เฮียเสือสวมนวมจนเสร็จ

“เอาล่ะ เสี่ยสวมนวมแล้วทะมัดทะแมงดีนะครับ ไปครับขึ้นเวที”

“เดี๋ยวเฮียเสือ เฮียเสืออออ”

สิวากรหลุนหลังเสี่ยอีกครั้งดันจนเสี่ยจำใจปีนขึ้นไปแต่ยังเอี้ยวหน้ากลับมองลงมา

“ผมว่าไม่ดีแน่ ไม่เอาดีกว่าครับ ผม ผม”

“อะไรกันเสี่ย อายเด็กในค่ายนะครับ ถ้าเจ้โปรดรู้เข้าเสี่ยจะเสียคะแนน”

เสี่ยเป๊กรีบกวาดตามองเห็นนักมวยยืนนิ่งหยุดซ้อมแล้วเอาแต่จ้องมาทางเขา หน้าขาวคนจีนซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม ปากเริ่มสั่นแต่ถ้าเขาถอยตอนนี้จะยิ่งกลายเป็นขี้ปาก จึงตัดสินใจ

เอาว่ะ! ต่อยนิด ๆ หน่อย ๆ คงไม่ถึงกับคางเหลือง อย่างน้อยเจ้โปรดจะได้ไม่คิดว่าเราปอดแหก

เสี่ยเป๊กหันกลับไปตั้งใจรับคำท้าแล้วพลันอ้าปากค้าง เวลานี้เฮียเสือสวมนวมเรียบร้อยแล้วอยู่อีกมุมหนึ่ง เต้นฟุตเวิร์ครอท่า แต่อะไรไม่สำคัญเท่ากับการที่เสี่ยเป๊กได้เห็นรูปร่างไร้เสื้อเปลือยหน้าอกลูกใหญ่ รอยสักเสือขยับไหวยามที่เฮียเสือต่อยปลายนวมเข้าหากัน

“เอาเบา ๆ นะครับเสี่ย พอหอมปากหอมคอ แหม...ผมนี่กลัวจะแพ้เสียหน้าจังเลย ไม่ค่อยได้ซ้อม”

หลังจากเอ่ยถ่อมตนไปหนึ่งประโยคจึงตวัดหางตาให้โค้ชทิมจากนั้นระฆังก็ดังขึ้น

เกร้ง!

เสี่ยเป๊กยังจับต้นชนปลายไม่ถูก มองเฮียเสือรู้สึกสับสนเล็กน้อย ทว่าตอนนี้เขาติดอยู่กลางเวทีมวยพร้อมกับสายตานักมวยค่ายเจ้โปรดหลายสิบคู่ ฉะนั้นเขาจึงเดินหน้า

รูปร่างอ้วน ท้วม เตี้ยกว่ามากของเสี่ยเริ่มขยับเต้นเลียนแบบเฮียเสือเก ๆ กัง ๆ แต่ติดจะถอยหลังตลอดเวลาเพราะเฮียเสือเดินหน้ารุก

ฟวับ!

หมัดแรกเฮียเสือแย็บออกมาแกล้งเสี่ยต่อยลมไปตรงหน้าแล้วกลั้นหัวเราะ หน้าเสี่ยไร้สีเลือดอย่างสิ้นเชิง เขาหลุบตาลงมองขาเหมือนว่าขาของเสี่ยกำลังสั่น

ปกติเขามันพวกไม่ชอบทำร้ายคนไม่มีทางสู้ และไม่ชอบใช้กำลังตัดสินปัญหา ทว่ากับเสี่ยเป๊กถ้าไม่ได้ออกหมัดโดนเนื้อเสี่ยให้เขียวสักสองสามหมัด เขาคงนอนไม่หลับแน่ ๆ

พลั่ก!

ขณะที่เสี่ยยังตื่นเต้นจึงตัดสินใจลองออกหมัดวาดออกไปและโชคดีเหมือนถูกหวย หมัดเสี่ยโดนหน้าท้องเฮียเสืออย่างจัง

“เสี่ยหมัดหนักใช่เล่นเลยนะครับ”

เฮียเสือเสียงกร้าวขึ้น เมื่อครู่ประมาทเกินไปหน่อยเพราะไม่คิดว่าเสี่ยจะกล้าต่อยก่อน จึงทำให้ตั้งการ์ดรับไม่ทัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นมุมปากแล้วหลังจากนั้น....

พลั่ก! พลั่ว! ตุบ! ตุบ!

ร่างอ้วนของเสี่ยเซแซด ๆ โงนเงนตามแรงเหวี่ยงของสิวากร หมัดซ้ายสุดท้ายที่ทำให้เสี่ยถึงกับหงายตึงโดนกกหูอย่างจัง ทั้งที่เฮียเสือเหวี่ยงออกไปแค่สี่หมัด

ตุบ!

ร่างอ้วนท้วมของเสี่ยล้มนอนหงายตึง นัยน์ตาตี๋เหม่อลอยมองเพดานด้านบนโรงยิม รู้สึกเหมือนว่ามีผึ้งบินรอบหัวนับล้าน ๆ ตัว มึนจนพูดไม่ออก ขยับร่างกายไม่ได้ แล้วพลันมีเงาทะมึนพาดผ่านใบหน้า

สิวากรพาร่างสูงใหญ่ยืนชะโงกค้ำหัว ต่อยนวมเข้าหากันขณะก้มศีรษะลงมอง

“ผมว่าเสี่ยยังต้องหัดอีกเยอะเลยนะครับ แต่ยังดีที่อุตส่าห์ทนรับหมัดผมได้ถึงสี่หมัด”

เสี่ยถูกนักมวยในค่ายศรเพชรช่วยพยุงขึ้นลุกนั่ง ประคองจนยืนขึ้นมาได้ จากนั้นจึงค่อยเป็นลมไป

“อ้าว! เสี่ยเป๊ก” สิวากรไม่ได้รู้สึกผิดหรือตกใจแม้แต่น้อย ยิ่งพอเห็นเสี่ยเป็นลมนิ่งซบหัวไหล่เด็กในค่ายยิ่งเหมือนว่าชอบใจ ยิ้มกริ่มแล้วให้โค้ชทิมช่วยถอดนวม

“จะดีเหรอเฮียเสือ นี่ถิ่นเขานะ”โค้ชทิมกระซิบถาม

“ถิ่น? ฮ่ะ ฮ่า อย่าไปกังวลเลยโค้งทิม แค่สั่งสอนจะได้ไม่มายุ่งกับเจ้โปรดอีก”

“แล้วถ้าเสี่ยเขาผูกใจเจ็บ”

“ก็ดี ผมรอแทบไม่ไหว อยากจะรู้ว่าเสี่ยมีฤทธิ์พิษสงอะไรบ้าง”

สิวากรยังยิ้มร่าปรายตามองเสี่ยเป๊กแล้วค่อมตัวลงมุดเชือกคาดเวทีลงมายังพื้น กำลังก้าวขาออกเดินพลันเห็นร่มสีครีมกางนิ่งตรงหน้าโรงยิมจึงได้หน้าเจื่อนลง แล้วปรี่เข้าไปหาโดยไม่ลืมคว้าเสื้อเชิ้ตตัวเองและขวดน้ำติดมือไปด้วย

“เจ้โปรด” เขาลองเอ่ยทักเสียงเบาหยั่งเชิง

“โต้งโทรไปหา โปรดคิดว่าตัวเองมาเร็วแล้วนะ” โปรดปรานเอาร่มลงสะบัดหุบแหงนศีรษะมองสิวากรที่แม้ว่าหุบยิ้มไปแล้วแต่ยังเหลือร่องรอยความพึงพอใจอย่างเอกอุมุมปาก จึงชักสีหน้า

“เฮียเสือทำเกินไป เสี่ยเป๊กถือว่าเป็นแขกของค่ายมวยศรเพชร”

“แขก? เฮียไม่ได้ทำอะไรเสี่ยเป๊กเลยนะเจ้โปรด”

พูดพลางขยับสอดแขนใส่เสื้อจนแผงหน้าอกเหยียดตึงเด้งเป็นลูกเรียกความสนใจจากนัยน์ตาแขกให้ต้องมองตามซ้าย ขวา ไม่กลัดกระดุมรีบหลุนแผ่นหลังโปรดปรานให้ออกเดิน เพราะหางตาเห็นเสี่ยเป๊กฟื้นคืนสติแล้วกำลังลงมาจากเวทีมวย แย่งร่มในมือโปรดปรานสะบัดกางเพื่อบังไม่ให้เธอเห็นร่างอ่อนเปลี้ยจนหิ้วปีกออกจากโรงยิม

“พรุ่งนี้วันอาทิตย์” สิวากรรีบโพล่งขึ้น

“แล้วไงคะ เฮียเสืออยากไปไหนเหรอ”

“ไม่แน่ใจ เจ้โปรดไม่มีไอเดียพาเฮียออกเดทอีกเหรอ”

“ฮึ ไม่มี อย่าคิดนะว่าการหาเรื่องเบี่ยงประเด็นแล้วจะทำให้โปรดลืมเรื่องเสี่ยเป๊ก”

“เบี่ยงประเด็นอะไรกัน ไม่มี๊ อย่างเฮียเนี่ยนะจะทำนิสัยแบบนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เสียงหัวลงลูกคอของเฮียเสือทำให้โค้ชทิมต้องหยุดยืนมองจากหน้าโรงยิม ทอดสายตาไปยังสองหนุ่มสาวที่พากันเดินกลับบ้านหลังใหญ่ใต้ร่มสีครีม

เอาใจช่วยนะเฮีย ขอให้ได้แต่งงานสมหวังเสียที