อำนาจ ของหยก

แสงจันทร์ยามค่ำคืนไหลรินดุจแพรเงิน สาดส่องลอดผ่านม่านไหมสีครามอ่อนที่พริ้วไหวตามแรงลม ทอดตัวลงต้องกับตราประทับหยกขาวลายมังกรคู่ที่กำลังนอนนิ่งอยู่ในอุ้งมือของหลินหลาน

หยกนั้นขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน เนื้อนวลเนียนละเอียดราวกับน้ำค้างแข็งยามต้องแสงจันทร์ ลวดลายมังกรคู่ที่สลักอย่างประณีตพันเกี่ยวกันอย่างสง่างาม ดวงตามังกรทำจากทับทิมสีโลหิต ส่องประกายลึกล้ำ แต่ถึงสัมผัสจะเย็นและเนียนเพียงใด น้ำหนักของมันในมือของนางกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด หนักดั่งอำนาจที่สามารถชี้ชะตาคนทั้งวังหลัง หนักดั่งดาบสองคมที่พร้อมจะหันกลับมาทิ่มแทงเจ้าของได้ทุกเมื่อ

หลินหลานนั่งอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่างตำหนักเฟิ่งหวง นิ้วเรียวเล็กหมุนตราประทับไปมาอย่างกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ

นางช้อนสายตาขึ้นมองบุรุษที่ยืนประทับอยู่ข้างกาย

ฮ่องเต้เซียวจิ้น

รัชทายาทมังกรหนุ่มในฉลองพระองค์สีดำขลิบทอง ยืนเอามือไพล่หลัง แสงจันทร์จับขอบสันกรามคมสันของเขาให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นทอดมองนาง ไม่ได้มองด้วยสายตาที่มองสนมคนหนึ่ง แต่เป็นสายตาที่มองคนที่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้ยืนเคียงข้างอย่างเด็ดเดี่ยว

“ฝ่าบาท...” หลินหลานเอ่ยเสียงแผ่วเบาแทบจะกลืนไปกับเสียงลม “ตราประทับชิ้นนี้... มอบอำนาจให้หม่อมฉันมากเกินไปหรือเปล่าเพคะ?”

นางเม้มริมฝีปาก “การคุมคลังหลวงและราชกิจวังหลังโดยสมบูรณ์เช่นนี้ ย่อมเท่ากับหม่อมฉันยกตัวเองไปเป็นเป้าธนูให้คนทั้งราชสำนักเล็ง หม่อมฉันเป็นเพียงสนมลำดับที่ห้าที่เพิ่งเข้าวังมาได้ไม่ถึงครึ่งปี มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายและเหล่าขุนนางอาวุโส พวกเขาจ้องจะเล่นงานหม่อมฉันหนักยิ่งกว่าเดิมแน่เพคะ การตรวจบัญชีตำหนักเหมยฮวาวันนี้ หม่อมฉันก็ตัดงบของพวกเขาไปเกือบครึ่ง”

ฮ่องเต้ไม่ตอบทันที เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เจือทั้งความขบขันและความเอ็นดู

“เจ้ากลัวรึ?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทว่ากลับอบอุ่นจนทำให้ม่านไหมรอบกายพลอยสั่นไหว “สตรีที่กล้ามานั่งคุกเข่าต่อหน้าข้าในท้องพระโรงวันนั้น กล้าขอตำแหน่งฮองเฮาจากข้าตรงๆ โดยไม่เกรงกลัวว่าข้าจะสั่งตัดหัวเจ้าโทษฐานบังอาจ บัดนี้สตรีคนนั้นกลับมานั่งกังวลเรื่องขุนนางเฒ่าพวกนั้นงั้นหรือ? หลินหลาน ข้าจำเจ้าในวันนั้นได้ดี เจ้าไม่ได้มีแววตาของคนขี้กลัวเลย”

“หม่อมฉันไม่ได้กลัวพวกขุนนางเพคะ!” หลินหลานรีบแก้ต่างทันควันตามสัญชาตญาณ ความกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความไม่ยอมในทันที นางเชิดใบหน้าหวานขึ้นน้อยๆ ดวงตาโตกลมเบิกกว้าง

“หม่อมฉันแค่กลัวความวุ่นวายเพคะ! กลัวโดนวางยาพิษใส่ในโจ๊กตอนเช้า กลัวโดนเอามีดแทงตอนเดินผ่านสวน กลัวโดนผลักตกบ่อบัว พูดง่ายๆ คือหม่อมฉันกลัวเจ็บเพคะ!”

นางทำหน้าบูดบึ้งจริงจัง “ฝ่าบาทเพคะ ความเจ็บปวดน่ะ เป็นสิ่งที่หม่อมฉันเกลียดที่สุดในชีวิตเลยเพคะ! ตั้งแต่เด็กจนโต หม่อมฉันแค่โดนเข็มตำนิ้วก็ร้องไห้ไปสามวันแล้ว ให้หม่อมฉันไปสู้รบปรบมือกับคนพวกนั้นที่พร้อมจะเอายาพิษกรอกปากกันได้ทุกเมื่อ สู้ให้หม่อมฉันนอนกินขนมอยู่ในตำหนักเฉยๆ ไม่ดีกว่าหรือเพคะ?”

เหตุผลที่ตรงไปตรงมาและเห็นแก่ตัวอย่างเปิดเผยของนาง ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่แตกสลายลงในพริบตา

ฮ่องเต้หลุดหัวเราะออกมาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เขาไม่ได้หัวเราะเช่นนี้มานานหลายปี

สตรีในวังหลังคนไหนบ้างที่ไม่เสแสร้งว่าตัวเองไม่กลัวตาย คนไหนบ้างที่ไม่พูดว่ายอมพลีชีพเพื่อเขา แต่มีเพียงนางคนนี้คนเดียวที่กล้าพูดต่อหน้าพระพักตร์ว่า นางกลัวเจ็บ และเกลียดความเจ็บปวดที่สุด

“ช่างเป็นเหตุผลที่... สมกับเป็นเจ้าเสียจริง” เขาส่ายหน้าเอ็นดู ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้

เขายื่นมือหนาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการจับดาบและการบริหารแผ่นดิน ไปกุมทับมือบางที่กำลังถือตราประทับหยกไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดเผือดของเขา

ความร้อนจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวหยกเย็นเยียบมาสู่มือนาง สัมผัสอันหนักแน่นและอบอุ่นนั้นประหลาดนัก มันช่วยกดความสั่นเทาในใจของนางให้สงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์

“ฟังข้าให้ดีนะ หลินหลาน” เขาค่อยๆ โน้มตัวลง สบตานางในระดับเดียวกัน นัยน์ตาที่เคยคมกริบดุจกระบี่ บัดนี้ฉายแววของความดุดันและการปกป้องที่รุนแรงจนเกือบจะเป็นการครอบครอง

“ข้าบอกเจ้าว่าอย่างไรในวันที่เจ้ารับปากจะยืนข้างข้า?”

“ตราบใดที่ตราประทับมังกรคู่นี้ยังอยู่ในมือเจ้า...” เสียงของเขาหนักแน่นทุกถ้อยคำ ราวกับเป็นราชโองการที่สลักลงบนศิลา “และตราบใดที่ข้า ยังยืนอยู่ตรงนี้ ยังหายใจอยู่บนบัลลังก์นี้ จะไม่มีผู้ใดในใต้หล้านี้ทำอะไรเจ้าได้”

“แม้แต่ปลายเล็บของเจ้า พวกมันก็จะไม่ได้แตะต้อง”

เขาบีบมือของนางแน่นขึ้น “หากพวกมันกล้าแม้แต่จะคิด ข้าก็จะใช้ดาบในมือข้างนี้ ขยี้ตระกูลของพวกมัน ขยี้รากเหง้าของพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ให้เหลือแม้แต่ชื่อให้จารึกในประวัติศาสตร์”

คำมั่นสัญญาที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาด กลับทำให้หัวใจของหลินหลานกระตุกวูบอย่างรุนแรง

นางพยายามย้ำกับตัวเองมาตลอดว่าที่นางยอมรับตำแหน่งนี้ ยอมเข้ามาพัวพันกับวังวนอำนาจนี้ ก็เพียงเพราะต้องการความปลอดภัย ต้องการหลังคาที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินคุ้มหัวเท่านั้น นางไม่ได้ต้องการความรัก

แต่การคุ้มกันอย่างบ้าคลั่งและไร้เงื่อนไขของบุรุษผู้ปกครองแผ่นดินผู้นี้ ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงนางที่ต้องปกป้อง มันกลับค่อยๆ กัดเซาะกำแพงน้ำแข็งที่นางสร้างไว้รอบหัวใจลงทีละน้อย ทีละน้อย อย่างช้าๆ จนไม่อาจต้านทาน

ในขณะที่ตำหนักเฟิ่งหวงกำลังถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่นที่อันตราย บรรยากาศอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวงกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

ณ จวนมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายนอกวังหลวง

ห้องโถงใหญ่ที่เคยโอ่อ่า บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความมืดและความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ข้ารับใช้ทุกคนก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้แม้แต่จะหายใจเสียงดัง

“โครม!”

เสียงทุบโต๊ะไม้หนาดังสนั่นจนถ้วยชาหยกชั้นดีบนโต๊ะกระฉอกกระจาย มหาเสนาบดีเฉิน ผู้เป็นบิดาของเฉินกุ้ยเฟย ใบหน้าแหลมเสี้ยมบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนเส้นเลือดปูดโป

“นางเด็กเมื่อวานซืน! นางเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้!” เขาแผดเสียงตวาดลั่นจนคอเป็นเอ็น “เป็นเพียงสนมลำดับที่ห้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้า ไร้ตระกูลหนุนหลัง กลับกล้ามาตัดทอนงบประมาณประจำปีของตำหนักเหมยฮวา กล้าตรวจสอบบัญชีทุจริตที่ข้าปิดบังมาเป็นสิบปี!”

“หากปล่อยให้นางตรวจบัญชีของคลังหลวงต่อไปอีกเพียงเจ็ดวัน มีหวังเรื่องที่พวกเราแอบยักยอกเงินหลวงไปซ่องสุมกำลังทหารส่วนตัวทางใต้ เรื่องที่พวกเราแอบขายใบผ่านด่านให้พ่อค้าทางเหนือจะต้องหลุดร่วงออกมาจนหมดสิ้นแน่! ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ตำแหน่งมหาเสนาบดีเลย แม้แต่หัวของพวกเราก็จะรักษาไว้ไม่ได้!”

เฉินกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็นั่งไม่ติดเช่นกัน นางในชุดกระโปรงไหมสีชมพูหวาน แต่ใบหน้างดงามกลับเต็มไปด้วยความริษยาและแค้นเคืองจนบิดเบี้ยว

มือบางที่เคยอ่อนช้อยกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อมือจนเลือดซิบ

“ท่านพ่อเพคะ บัดนี้ฝ่าบาททรงหลงนางจนหัวปักหัวปำ ทรงไม่เสด็จมาตำหนักของลูกมาครึ่งเดือนแล้วเพคะ!” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยความอิจฉา “และยังมอบตราประทับหยกมังกรคู่ ตราประทับที่แม้แต่อดีตฮองเฮายังไม่เคยได้ครอบครอง ให้นางเป็นผู้คุมวังหลังแต่เพียงผู้เดียว บัดนี้นางกลายเป็นเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ที่สุดของตระกูลเราแล้วเพคะ หากไม่รีบถอนรากถอนโคน”

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยแววอาฆาตที่น่ากลัว

“ต่อไปในวังหลังนี้ จะไม่มีที่ยืนให้ตระกูลเฉินของเราอีกต่อไปเพคะ!”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างโกรธแค้นของสองพ่อลูก และแผนการอันชั่วร้ายที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ภายใต้แสงจันทร์เดียวกัน แต่คนละฟากฝั่งของอำนาจ.