보관함
검색
홈 / รักโบราณ / โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม / ยัยเฉินกุ้ยเฟย

공유

ยัยเฉินกุ้ยเฟย

작가: นามปากกาหมึกบ้านสวน
last update 게시일: 2026-10-23 15:40:08

บรรยากาศในพระราชวังหลวงยามค่ำคืนคึกคักเป็นพิเศษ แสงโคมไฟปักดิ้นทองสว่างไสวไปทั่วลานพิธีใหญ่ กลิ่น

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม   ข้า จะพาเจ้าหนีออกจากวัง เอง

    แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงประกายกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีเหลืองทองของพระราชวังหลวง ทว่าบรรยากาศโดยรอบตำหนักเหมยฮวาซึ่งเคยโอ่อ่าและคึกคักไปด้วยเหล่าข้ารับใช้และเครื่องประดับหรูหรา กลับเงียบสงบและวังเวงราวกับป่าช้า หน้าประตูตำหนักบัดนี้ถูกปิดตายด้วยป้ายกระดาษประทับตราหยกมังกรหงส์สีชาดหรา ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเงินยืนเรียงรายอารักขาอย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตหลินหลานในชุดฮองเฮาเต็มยศ เสื้อคลุมสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองพริ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน นางก้าวเท้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูตำหนักเหมยฮวา โดยมีเสี่ยวถาวคอยถือสมุดบัญชีและขันทีคลังหลวงเดินตามหลังมาติดๆ"ฮองเฮาดเสด็จ—!" เสียงขันทีขานรับดังขึ้นก้องบริเวณ ข้ารับใช้และนางกำนัลที่เหลืออยู่ไม่กี่คนของตำหนักเหมยฮวาต่างพากันคุกเข่าหมอบราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นงกๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหลินหลานกวาดสายตาคมกริบมองรอบบริเวณตำหนักที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์กลางอำนาจของเฉินกุ้ยเฟย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่น่าเกรงขาม "เปิดประตู"สิ้นคำสั่ง ทหารองครักษ์ช่วยกันผลักบานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ให้เปิดออก กลิ่นอั

  • โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม   เจ้าเป็นสตรีของข้า

    ค่ำคืนแห่งมรสุมในท้องพระโรงจบลงพร้อมกับการล่มสลายของอำนาจตระกูลเฉิน ข่าวการถอดถอนตำแหน่งเฉินกุ้ยเฟยและการพักราชการมหาเสนาบดีซ้ายถูกแพร่สะพัดไปทั่วทั้งพระนครภายในเวลาเพียงข้ามคืน สตรีวังหลังและเหล่าขุนนางที่เคยถือดีต่างพากันตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าประมาทฮองเฮาองค์ใหม่อีกต่อไป พระราชหัตถ์และความไว้วางใจจากฝ่าบาทยืนยันชัดเจนแล้วว่า หลินซินเอ๋อร์ ไม่ได้มาดำรงตำแหน่งเพียงแค่ความโปรดปรานชั่วคราว แต่มาพร้อมกับพระราชทานอำนาจเต็มในการกำกับดูแลวังหลังทั้งมวลณ ตำหนักเย็นอันทรุดโทรมและเงียบเหงาเสียงลมหนาวพัดลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้ เฉินกุ้ยเฟย—ซึ่งยามนี้เหลือเพียง ‘อดีตสนมเฉิน’ นั่งซบหน้าอยู่บนเตียงไม้แคบๆ ชุดไหมหรูหราถูกริบคืน เหลือเพียงชุดผ้าป่านสีสลัว ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้มอมแมมและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ผมยาวสลวยไม่ได้รับการจัดแต่ง มือที่เคยถือจอกทองบัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและแผลถลอกจากการทุบทึ้งกำแพงห้อง"เป็นไปได้อย่างไร... ข้าคือสตรีตระกูลเฉินผู้ยิ่งใหญ่ เหตุใดข้าต้องมาตกอับอยู่ในสถานที่หมาเมินเช่นนี้!" อดีตสนมเฉินกรีดร้องด้วยความแค้นเคือง พลางทุบโต๊ะไม้จนมือแตกเลือดซึม "พ่อของข้า.

  • โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม   คนร้ายต้องได้รับโทษ

    ความเงียบสะกดไปทั่วทั้งท้องพระโรง เสียงสุนัขที่ดิ้นร้องครางด้วยความทรมานค่อยๆ เบาลงหลังหมอหลวงรีบวิ่งเข้ามาป้อนยาถอนพิษฉุกเฉิน บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองสารทฤดูใบไม้ร่วงที่เคยคึกคัก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นลานประหารชั่วคราวที่เย็นเยือกจนแทบหยุดหายใจ เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างบานสูงดังวูบวาบราวกับเสียงกระซิบของความตายที่แผ่วผ่านไป เหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรติต่างนั่งตัวเกร็ง แม้แต่การหายใจก็ทำอย่างระมัดระวังเกรงว่าจะกลายเป็นจุดสนใจ เฉินกุ้ยเฟยหมอบราบอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นระริกราวกับลูกนกกระทบฝน ใบหน้าที่เคยงดงามและเปี่ยมด้วยความภาคภูมิ บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว น้ำตาเช็ดหน้าชะโล้นลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ "ฝ่าบาท! หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ!" เฉินกุ้ยเฟยร้องไห้โฮ พลางเงยหน้าขึ้นขอความเมตตา "หม่อมฉันไม่ทราบเรื่องยาพิษในสุราจริงๆ นะเพคะ! ต้องเป็นขันทีชั่วผู้นี้ที่รับเงินจากคนนอกมาใส่อย่างแน่นอน! ท่านจงเชื่อหม่อมฉันเถิดเพคะ!" "ถูกใส่ร้ายงั้นหรือ?" หลินหลานเอ่ยเสียงเรียบ นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ชายเสื้อไหมสีแดงปักลายหง

  • โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม   ยัยเฉินกุ้ยเฟย

    บรรยากาศในพระราชวังหลวงยามค่ำคืนคึกคักเป็นพิเศษ แสงโคมไฟปักดิ้นทองสว่างไสวไปทั่วลานพิธีใหญ่ กลิ่นหอมของอาหารคาวหวานและสุรามงคลอบอวลไปทั่วท้องพระโรง คณะทูตจากแคว้นเว่ยและเหล่าขุนนางนับร้อยต่างนั่งประจำที่เพื่อร่วม ‘งานเลี้ยงฉลองสารทฤดูใบไม้ร่วง’​หลินหลานในชุดพิธีการสีแดงเข้มปักลายหงส์เหินเหยียบเมฆา นั่งประทับอยู่ข้างกายอ๋องเต้บนบัลลังก์หงส์มังกร ใบหน้าหวานงดงามสง่าผ่าเผย ทว่าสายตาคู่สวยกลับกวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง​‘ยัยเฉินกุ้ยเฟยกับพ่อตัวดีของนางทำท่านิ่งเฉยผิดปกติ... คนอย่างมหาเสนาบดีซ้ายโดนตัดงบไปครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางนั่งยิ้มจิบชาสบายใจแบบนี้แน่!’​ขณะที่การแสดงรำพัดของนางรำกำลังดำเนินไป ขันทีชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาถวายความเคารพ พร้อมถาดทองคำที่มีกาและแก้วสุรามงคลสองใบ​“ถวายพระพรฝ่าบาทและฮองเฮาเพคะ... สุราลูกท้อเซียนฉลองสารทฤดูใบไม้ร่วง กรมวังจัดทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อถวายแด่องค์ประธานทั้งสองเพคะ” ขันทีเอ่ยเสียงนอบน้อม​เฉินกุ้ยเฟยซึ่งนั่งประทับอยู่ด้านล่าง นัยน์ตาจับจ้องไปยังแก้วสุราของหลินหลานอย่างไม่คลาดสายตา รอยยิ้มสะใจค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ‘ดื่ม

  • โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม   อำนาจ ของหยก

    แสงจันทร์ยามค่ำคืนไหลรินดุจแพรเงิน สาดส่องลอดผ่านม่านไหมสีครามอ่อนที่พริ้วไหวตามแรงลม ทอดตัวลงต้องกับตราประทับหยกขาวลายมังกรคู่ที่กำลังนอนนิ่งอยู่ในอุ้งมือของหลินหลานหยกนั้นขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน เนื้อนวลเนียนละเอียดราวกับน้ำค้างแข็งยามต้องแสงจันทร์ ลวดลายมังกรคู่ที่สลักอย่างประณีตพันเกี่ยวกันอย่างสง่างาม ดวงตามังกรทำจากทับทิมสีโลหิต ส่องประกายลึกล้ำ แต่ถึงสัมผัสจะเย็นและเนียนเพียงใด น้ำหนักของมันในมือของนางกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด หนักดั่งอำนาจที่สามารถชี้ชะตาคนทั้งวังหลัง หนักดั่งดาบสองคมที่พร้อมจะหันกลับมาทิ่มแทงเจ้าของได้ทุกเมื่อหลินหลานนั่งอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่างตำหนักเฟิ่งหวง นิ้วเรียวเล็กหมุนตราประทับไปมาอย่างกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะนางช้อนสายตาขึ้นมองบุรุษที่ยืนประทับอยู่ข้างกายฮ่องเต้เซียวจิ้นรัชทายาทมังกรหนุ่มในฉลองพระองค์สีดำขลิบทอง ยืนเอามือไพล่หลัง แสงจันทร์จับขอบสันกรามคมสันของเขาให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นทอดมองนาง ไม่ได้มองด้วยสายตาที่มองสนมคนหนึ่ง แต่เป็นสายตาที่มองคนที่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้ยืนเคียงข้างอย่างเด็ดเดี่ยว

  • โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม   แม่ขอแผ่นดิน

    แสงแดดยามเช้าสีทองนวลทอแสงกราบลงบนหลังคากระเบื้องทองคำเปลวระยิบระยับของพระราชวังหลวง ทว่าบรรยากาศภายในท้องพระโรงกลับตึงเครียดจนอากาศแทบหยุดหมุน เมื่อขันทีผู้เฒ่าผู้แก่กราบบังคมทูลอ่านพระราชโองการฉบับประวัติศาสตร์ต่อหน้าเหล่าขุนนางและเสนาบดีนับร้อยที่ยืนเกร็งกันทั่วลาน “…มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง สนมคนที่ห้า หลินซินเอ๋อร์ ขึ้นดำรงตำแหน่ง ฮองเฮา แม่แห่งแผ่นดิน ควบคุมดูแลกิจการวังหลังและช่วยงานพระอักษร สืบไป!” สิ้นเสียงอ่านอันแผ่วเบาแต่หนักแน่น เสียงฮือฮาและกระแสความขัดแย้งก็ดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั่วท้องพระโรง! เสียงกระซิบกระซาบปะทุกันเป็นคลื่น ทุกสายตาจับจ้องไปที่บัลลังก์มังกรด้วยความไม่เชื่อ “ฝ่าบาท! ทรงโปรดตรึกตรองอีกครั้งด้วยพะยะค่ะ!” มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้เป็นบิดาของสนมเอกเฉิน ก้าวออกมาหมอบราบกับพื้นหินอ่อน ใบหน้าสั่นระริกด้วยความแค้นเคืองที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “นางเป็นเพียงสตรีตระกูลเล็ก ไร้อำนาจ ไร้ชาติกำเนิดสูงส่ง และไร้ผลงานเด่นเป็นที่ประจักษ์ เหตุใดจึงข้ามหน้าข้ามตาพระสนมเอกและพระสนมท่านอื่นขึ้นสู่ตำแหน่งอันสูงส่งและสำคัญยิ่งนี้ได้พะยะค่ะ!”

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status