8.1 ร้อนตัวร้อนใจ

"นานะขอโทษค่ะ ต่อไปนานะจะเจียมเนื้อเจียมตัวให้มากกว่านี้พี่วินจะได้สบายใจ" น้ำเสียงน้อยใจทำให้วินรู้สึกผิดที่พูดจาตรงเกินไปและสงสารเธอจึงอาสาจะไปส่งเธอที่คอนโดแต่ระหว่างทางขอกลับไปเอางานที่บริษัทฯ ก่อนเมื่อวินกลับถึงบริษัทฯ อีกครั้งจึงได้รู้จากเลขาหน้าห้องว่าเอเนร่ามาหาเขา วินจึงสั่งให้นานะไปรอเขาที่ห้องรับรอง แต่ไม่ทันเพราะเอเนร่าเปิดประตูออกมาเสียก่อนจึงได้เห็นผู้หญิงของพ่อยืนกอดแขนอยู่และนานะก็มองจ้องตาเอเนร่าแบบไม่มีใครยอมใคร เมื่อเอเนร่าเห็นดังนั้นจึงนึกวิธีแก้เผ็ดผู้หญิงที่อยากจับพ่อของตนเอง 

เมื่อ วินกลับถึงบริษัทฯ อีกครั้งจึงได้รู้จากเลขาหน้าห้องว่าเอเนร่ามาหาเขา วินจึงสั่งให้นานะไปรอเขาที่ห้องรับรอง แต่ไม่ทันเพราะเอเนร่าเปิดประตูออกมาเสียก่อนจึงได้เห็นผู้หญิงของพ่อยืนกอดแขนอยู่และนานะก็มองจ้องตาเอเนร่าแบบไม่มีใครยอมใคร เมื่อเอเนร่าเห็นดังนั้นจึงนึกวิธีแก้เผ็ดผู้หญิงที่อยากจับพ่อของตนเอง

"สวัสดีค่ะพ่อ หนูมาเที่ยวกับเพื่อนแถวนี้เลยแวะมาหาพ่อว่าจะกลับพร้อมพ่อเลย"เอเนร่าแสร้งทำเป็นไม่สนใจนานะ วินสะบัดแขนออกจากการเกาะของนานะก่อนจะอ้าแขนรับร่างลูกสาว

"งั้นดีเลยลูก เย็นนี้เรากินข้าวนอกบ้านกันนะ ไม่ได้กินข้าวนอกบ้านด้วยกันนานแล้ว"

"ก็ดีค่ะ แล้วเธอคนนี้ล่ะคะ พ่อบอกให้เธอกลับไปก่อนสิคะ เพราะเราจะไปกินข้าวกันแค่ครอบครัวของเรา" เอเนร่าพูดไม่ไว้หน้าผู้หญิงของพ่อโดยไม่สนใจว่าทั้งสามคนจะยืนกันอยู่หน้าห้องทำงานของวินก็ตาม นานะถลึงตาใส่เมื่อถูกเหยียดหยามซึ่งหน้า

"พี่วิน" นานะเอ่ยขอให้วินช่วยพูด แต่วินกลับบอกให้เธอกลับบ้านไปก่อน

"กลับไปก่อนนะ"

"พี่วิน"

"เรียกอยู่ได้ น่ารำคาญเธอมันก็แค่ของเล่น ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ"

เป็นสถานการณ์ที่เกินความควบคุมของเขา จึงไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าส่งสายตาเป็นสัญญาณสั่งให้นานะกลับไปก่อน เขารู้สึกสงสารเธอไม่น้อยเลยที่ต้องมาเจอฝีปากของลูกสาวตัวเองแบบนี้ เอเนร่าแสดงอาการต่อต้านอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ยอมรับนานะและอยากให้นานะรับรู้สถานะที่แท้จริงของตัวเองว่าไม่มีวันได้มาชูคอเป็นแม่เลี้ยงของเธออย่างแน่นอน

นานะถูกวินไล่กลับ เธอโมโหและโกรธ มากที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างเอเนร่าฉีกหน้าต่ออหน้าเลขาหน้าห้องของวิน เธอต้องหาวิธีเอาคืนเด็กฝรั่งคนนี้แน่จะไม่ปล่อยให้ลอยนวลนานนักหรอก ในเมื่อวันนี้วินไม่ได้ไปส่งอย่างที่พูดไว้เธอจึงไปหาบรู๊คลินที่คอนโดฯ แทน นานะสังเกตว่าเมื่อหลายวันมานี้บรู๊คลินไม่โทร.เรียกให้เธอไปหาเลย เธอใคร่สงสัยและอยากถามเขาเกี่ยวกับเรื่องที่เจอเขาคืนนั้นในซอยบ้านของวิน โชคดีที่เขาอยู่ที่คอนโดฯ

"วันนี้ไม่ทำงานเหรอนานะหรือว่าเลิกเร็ว" เขาถาม

"ไม่ทำค่ะ วันนี้วันหยุดนานะ บรู๊คลืมเหรอคะปกติเห็นโทร.หานานะแล้ว" นานะถามเขาอย่างออดอ้อน ไม่ใช่เพราะเขาลืมหรอกแต่เธอเลือกจะหยุดเองต่างหาก

"ช่วงนี้ผมยุ่งนิดหน่อย แล้วคุณไปไหนมาคงไม่ได้ตั้งใจมาหาผมอย่างเดียวหรอกมั้ง" ด้วยความที่รู้จักกับนานะมานานทำให้บรู๊คลินรู้นิสัยและการใช้ชีวิตประจำวันของเธอเป็นอย่างดี

"แหม คุณนี่รู้ใจนานะที่สุดเลย ไปชอปปิ้งแก้เบื่อค่ะ แต่ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาเลยสักอย่าง" เธอแก้ตัว และทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ประกอบให้ชายหนุ่มเชื่อว่าเรื่องที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง

"อืม ตามสบายเลยนะนานะ วันนี้ผมคงไม่มีเวลาให้คุณ" บรู๊คลินปฏิเสธนานะทางอ้อม เขาไม่พร้อมจะมีเซ็กซ์กับเธอวันนี้ และเขามีความคิดที่จะขอยุติความสัมพันธ์บนเตียงถาวร

"แปลก....พักหลัง ๆ มานี้คุณไม่โทร.หานานะเลยนะหรือเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น ชื่ออะไรน้า...เอ..." 

"ไม่ใช่เรื่องของคุณ"

ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นมาในสมองของนานะ ลูกสาวของวินชื่อเอเนร่าและคืนนั้นที่บรู๊คลินเผลอเอ่ยชื่อผู้หญิงคนหนึ่ง เธอจำไม่ได้ว่าเขาเรียกอะไร จำได้เพียงคำขึ้นต้นเท่านั้น นานะพยายามเอาเรื่องราวที่พบเจอมาประติดประต่อกัน เมื่อวานในซอยบ้านของวินเธอเจอบรู๊คลินข้างหลังเขามีผู้หญิงนั่งซ้อนท้ายอยู่ด้วย วินเคยบอกว่าเขาจ้างเทรนเนอร์มาสอนโยคะให้ลูกสาวและบรู๊คลินเองก็เป็นเทรนเนอร์ด้วย เมื่อรู้ความจริงอะไรบางอย่างจึงทำให้รอยยิ้มร้ายกาจเผยออกมา 

"เอเนร่างั้นเหรอ ใช่เด็กที่เป็นนักเรียนของคุณหรือเปล่าคะบรู๊ค" นานะจี้จุดซักถาม เธอต้องการคำตอบ ที่ชัดเจนจากปากของเขา ซึ่งเธอรู้ดีว่าบรู๊คลินไม่ชอบให้เธอยุ่งเรื่องส่วนตัว เขาอาจจะโกรธและไม่พอใจหรืออาจจะถึงขั้นเลิกคบกับเธอเลยก็ได้ ชายหนุ่มมองหน้าเธอนิ่งเขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

"ใช่ เธอชื่อเอเนร่าเป็นนักเรียนที่มาเรียนโยคะกับผมเอง"