LOGIN"แล้ว....คุณกับเธอถึงขั้นไหนแล้วคะ" นานะยิ้มหยันดีใจเมื่อได้รู้ความจริงและเป็นสิ่งที่เธอคิดเอาไว้ทุกอย่าง
"มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรที่คุณต้องรู้ และผมไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องบอกให้คุณรู้ด้วย"
"อุ๊ย นานะขอโทษค่ะ ที่เสียมารยาทกับคุณ ไม่โกรธกันนะคะบรู๊ค"
เธอปล่อยให้บรู๊คลินทำงานของเขาไป ส่วนเธอก็เข้ามาในห้องนอนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ คอนโดของบรู๊คลินมีห้องนอนสองห้อง และเขาก็ยินยอมให้นานะใช้ห้องนอนอีกห้องของเขาได้ นานะจึงมีเสื้อผ้าสำรองสองสามตัวอยู่ที่นี้ด้วย เธอเลือกชุดนอนสายเดี่ยวสีเทามาสวมก่อนจะเดินออกมาเตรียมมื้อเย็นให้เขา มื้อเย็นของบรู๊คลินจะมีแค่สลัดผักกับไข่ไก่ต้มสองฟองเท่านั้นเป็นอาหารง่าย ๆ ใคร ๆ ก็ทำได้
"บรู๊คขา มาดินเนอร์ก่อนไหมคะ หกโมงเย็นแล้วนะ" นานะเดินมาหาบรู๊คลินในโซนออกกำลังกายของเขา
บรู๊คลินหนุ่มหล่อเข้มกล้ามโต เปลือยอกร่างกายกำยำแข็งแรงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ นานะมองอาหารตาด้วยสายตาเร่าร้อนแทบอยากจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว เธอเดินไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเขาก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดเหงื่อที่หน้าให้ ทำตัวเป็นคู่ขาที่ดี
"คุณไปเตรียมเลย เดี๋ยวผมตามไป" เขาบอกขณะที่มือก็แย่งผ้าขนหนูมาเช็ดเอง เมื่อนานะเดินจากไปแล้วเขาจึงหยิบโทรศัพท์มาดูข้อความจากเอเนร่า ปรากฏว่าไม่มีข้อความอะไรจากเธอเลย จึงทำให้เขาเกิดอาการน้อยใจและหงุดหงิด งุ่นง่าน
'ทำอะไรอยู่ วันนี้เงียบไปทั้งวันเลยนะ'
'ผมกำลังจะกินข้าว คุณกินอะไรหรือยัง'
'ว่างแล้วตอบกลับด้วย คิดถึง'
ดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดโรแมนติกที่นานะเป็นคนจัดการเพื่อเอาใจบรู๊คลิน เธอไม่จำเป็นต้องพึ่งยาปลุกเซ็กซ์เพราะชายหนุ่มกล้ามโตคนนี้นั้นปลุกง่าย แค่สะกิดก็พร้อมจะรุกแล้ว เมื่อรับประทานมื้อเย็นเรียบร้อยแล้วนานะจึงเข้าห้องนอนของบรู๊คลินเพื่อไปเตรียมน้ำอุ่นให้เขาอาบ
"คุณทำอะไรนานะ" คนถูกถามสะดุ้งโหยงเมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูเข้ามาไม่ให้สุ่มให้เสียง ขณะที่เธอกำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวบนเตียงนอนของเขาแล้วกำลังโพสท่าถ่ายรูปบนเตียงอยู่
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เห็นว่าผ้าปูที่นอนผืนใหม่มันสวยดี นานะไม่เคยเห็นเลยเพิ่งซื้อมาเหรอคะ"
"ผมซื้อไว้นานแล้ว แค่เพิ่งเอาออกมาใช้งานเท่านั้น"
"สวยจังเลย เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเอาใจใครหรือเปล่าคะเนี่ย" แม้จะไม่ชอบใจนักที่ต้องแสร้งทำเป็นแซวเรื่องเขากับลูกสาวของวิน
"คุณอาบน้ำแล้วเหรอ"
"ยังค่ะ บรู๊คอาบก่อนเลยค่ะ นานะเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาจึงเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนนานะเมื่อเจ้าของห้องเข้าไปอาบน้ำแล้ว เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปต่อ
นานะเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องสีดำของบรู๊คลินวางอยู่หัวเตียง เธอหันไปมองที่ห้องน้ำแวบนึงได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่บ่งบอกให้รู้ว่าเขายังอาบน้ำไม่เสร็จจึงถือวิสาสะเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมา โชคดีของเธอเหลือเกินที่บรู๊คลินไม่ล็อกหน้าจอจึงทำให้เธอกดเข้าไปดูในแอปพลิเคชันต่าง ๆ จนไปสะดุดกับข้อความสนทนาของใครคนหนึ่งที่ถูกปักหมุดไว้บนสุด
My Enera
"หึ เอเนร่าของฉัน" นานะเบ้ปากพูดด้วยความหมั่นไส้ที่บรู๊คลินให้ความสำคัญกับเอเนร่า ส่วนของเธอเขาตั้งเป็นชื่อเธอเองเหมือนของคนอื่น ๆ
เมื่อกดเข้าไปดูบทสนทนาระหว่างบรู๊คลินกับเอเนร่าจึงทำให้นานะรู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์เกินกว่าครูสอนโยคะกับนักเรียน นานะจึงถือโอกาสนี้เอาคืนเอเนร่าโดยการกดเข้าไปที่กล้องถ่ายรูปก่อนจะหันกล้องมาทางเธอ แล้วกดซัดเตอร์ถ่ายตัวเองรัว ๆ ให้เห็นพื้นหลังผ้าปูที่นอนและบรรยากาศในห้องพัก แล้วกดส่งไปให้เอเนร่า ด้วยความไม่ประมาทและป้องกันถูกบรู๊คลินด่าจึงกดลบรูปภาพที่ส่งออกจากหน้าจอแชทของเขาและวางเก็บไว้ที่เดิม
ด้วยความที่เอเนร่ากำลังนั่งทานข้าวกับพ่อทำให้เธอไม่ได้สนใจโทรศัพท์มือถือของตนเอง จนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำและกำลังจะเข้านอนจึงหยิบมันออกจากกระเป๋าเพื่อชาร์จแบตเตอรี่ สายเรียกเข้าจากไมค์ที่เธอไม่ได้รับสายและไมค์ได้ส่งข้อความมาหาเธอ พอ ๆ กับบรู๊คลิน เอเนร่าเลือกจะกดเปิดข้อความของไมค์ก่อน เมื่ออ่านข้อความจากไมค์แล้วได้ใจความว่าเขาถามหาเหตุผลที่เธอลบสถานะใน F******k และตั้งค่าสถานะใหม่ว่า โสด
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอได้ตั้งสถานะว่ามีความสัมพันธ์ค่อนข้างอธิบายยากกับไมค์ เอเนร่าไม่รู้เรื่องจึงแก้ตัวไปว่าคงเป็นเพราะเธอมือลั่น แต่ก็ไม่ได้บอกไมค์ว่าจะเข้าไปแก้ไขสถานะใหม่หรือเปล่า ตอบข้อความของไมค์เสร็จแล้วจึงไปเปิดอ่านข้อความของบรู๊คลินต่อ เมื่อกดเข้าไปดู
'ทำอะไรอยู่ วันนี้เงียบไปทั้งวันเลยนะ'
'ผมกำลังจะกินข้าว คุณกินอะไรหรือยัง'
'ว่างแล้วตอบกลับด้วย คิดถึง'
'รูปภาพ'
'รูปภาพ'
วันนั้นเราบังเอิญเดินชนกันตรงมุมตึกสำนักงาน เป็นครั้งแรกที่ผมได้มองใบหน้าสดใสชัด ๆ และได้สัมผัสเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอ เธอน่ารักน่ามองไปเสียทุกส่วน แถมกลิ่นกายยังหอมกรุ่นจนใจผมแอบคิดอยากก้มลงไปสูดดมใกล้ ๆ“ขอโทษทีครับ เจ็บตรงไหนมั้ยครับ”“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ”เธอทำท่าจะเดินจากไป แต่ผมรอช้าไม่ได้ ต้องหารับมือเพื่อรั้งเธอไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนครับ เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ย คุณทำงานที่ตึกนี้เหรอครับ”“ใช่ค่ะ ทำงานที่นี่” เธอชะงักทักทาย สายตาคู่โตมองหน้าผมนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะประหม่าจนต้องหลบสายตาไปทางอื่น“ผมก็ทำงานที่นี่เหมือนกันครับ ผมชื่อวินนะ คุณชื่ออะไรเหรอครับ”“นิรดาค่ะ... คงต้องขอตัวก่อนนะคะ”“เรา... พอจะมีโอกาสได้เจอกันอีกมั้ยครับ”........ ร่างบางเดินหายเข้าไปในตึก ทิ้งให้ผมยืนอยู่อย่างคนไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อของเธอ... นิรดาเธอทำงานอยู่แผนกไหนกันแน่? ผมเฝ้าหาข้อมูลจนสืบรู้มาว่าเธอเป็นพนักงานธนาคารอยู่ชั้นสาม หลังจากนั้น เราสองคนก็ได้เจอกันบ่อยขึ้น ซึ่งส่วนหนึ่งก็มาจากความตั้งใจของผมเองที่พยายามพาตัวเองไปวนเวียนใกล้ ๆ เธอ จากได้สบตา ก็เริ่มได้พูดคุย จากทำความรู้จัก ก็เลื่อนสถานะมา
ส่วนคนสุดท้ายเด็กชายฟาร์เดลวัยแปดเดือน ช่วงที่ตั้งท้องคนนี้เธอบอกเลยว่าแพ้ท้องหนักมาก กินอะไรเข้าไปคืออาเจียนออกมาหมด แต่พอถึงเวลาคลอดคุณหมอกลับมาบอกว่าเด็กตัวโต ไม่สามารถคลอดธรรมชาติได้จะต้องผ่าคลอด กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลานั้นมาได้ เล่นเธอขลาดเรื่องการมีลูกไปอีกนานเลย“ตาตามา” เสียงน้องเดมี่เรียกคุณตาวิน พร้อมกับชี้มือไปหน้าบ้าน จนทุกคนในบ้านต้องมองตามวินกับภรรยามาเยี่ยมหลาน ๆ นั่นเอง นิรดาเองก็เพิ่งคลอดลูกสาวได้ไม่นาน หลังจากที่เอเนร่าคลอดน้องฟาร์เดลได้ไม่ถึงสามเดือน วินก็ส่งข่าวมาบอกว่าแม่เลี้ยงคลอดน้องแล้วนะ ลูกสาวของนิรดากับวินมีชื่อว่าน้องญาดา น่ารักน่าชังเหมือนแม่มาก เป็นน้องสาวที่ห่างกับเธอยี่สิบเก้าปีเลย“สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะพี่นิ่ม นึกว่าจะมาวันอาทิตย์ นี่นั่งเครื่องมาไม่บอกหนูเหรอคะพ่อ”“คุณวินคิดถึงหลาน ๆ ค่ะ อยากจะมาตั้งแต่วันจันทร์ที่แล้วอีกค่ะ แต่งานไม่เสร็จจึงต้องมาวันศุกร์แทน”“เจ้าอ้วนของตา โอ้ ตาอุ้มหนูไม่ไหวแล้วนะเนี่ย” คุณตาวินเดินไปหอมแก้มหลานสาวทั้งสองคนก่อนจะรับร่างหลานชายมาอุ้ม“ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับพี่”“ของฝากจากกรุงเทพฯ น่ะ นี่เหล้าอิตาลีเชียวนะได้มาจากลูก
น้องชายทั้งสองของเอเนร่าถูกเชิญมานำขบวนถือแหวนให้พี่สาวและช่อดอกไม้ และแน่นอนว่าเพื่อนเจ้าสาวจะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากกุ๊บกิ๊บเพื่อนสนิทสาวที่รู้ใจเอเนร่าที่สุด ขณะที่เจ้าสาวกำลังเดินผ่านแขกเหรื่อนั้นเธอหันไปสบตากับอริส แม่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ มันทำให้เธอน้ำตาคลอ ใบหน้าของบรู๊คลินเปื้อนยิ้มขณะมองมาที่หญิงสาว เขาในลุคนี้ดูหล่อเท่กว่าทุกวัน ทรงผมที่ถูกจัดแต่งมาอย่างเนี๊ยบเอเนร่าไม่เคยเห็นเขาในลุคนี้มาก่อน และนั้นคงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอกับเขาต้องรู้จักกันมากขึ้น บรู๊คลินยื่นมือออกมารอรับ วินจับมือของลูกสาวไปวางทาบทับบนฝ่ามือใหญ่ ไม่มีใครพูดอะไรออกมามีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น“นางสาวเอเนร่า สุขภักดี คุณจะรับนายบรู๊คลิน ลีเบิร์นเนอร์เป็นสามีของคุณหรือไม่” บาทหลวงถาม“รับค่ะ”“คุณบรู๊คลิน คุณจะรับนางสาวเอเนร่า สุขภักดีเป็นภรรยาของคุณหรือไม่” “รับครับ”“ข้าพเจ้าเอเนร่า สุขภักดีขอรับบรู๊คลิน ลีเบิร์นเนอร์เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะถือความซื่อสัตย์ต่อคุณในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบายเพื่อรักแลยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่” เอเนร่ากล่าวคำปฏิญาณ“ข้าพเจ้าบรู๊คลิน
“Yes or no” เขาถามย้ำอีกครั้ง“นี่มันเป็นวันเกิดฉันนะ” เอเนร่าสวนกลับไปทันที “ผมอยากเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณ แต่งงานกับผมนะครับ” เขาพูดพร้อมทรุดกายนั่งคุกเข่ากับพื้นและหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน แหวนเพชรเม็ดงามวงใหญ่กว่าที่เธอสวมอยู่“ทุกคนรู้เรื่องอยู่แล้วใช่ไหมค่ะ พ่อรู้ใช่ไหม” เอเนร่ายังเล่นตัวไม่ยอมตอบคำถามของบรู๊คลิน และหันไปจี้ถามทั้งสามคน นิรดาหลบตาเธอคนแรก นั่งหมายความว่าทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นเธอ“พ่อรู้นิดเดียว บรู๊คบอกจะเซอร์ไพส์ลูก พ่อรู้แค่นั้น” “ใช่ฉันก็รู้แค่นั้น เพราะคุณอาบรู๊คไม่ยอมบอกอะไรเลย” กุ๊บกิ๊บรีบออกตัว“พี่ก็รู้เท่าที่คุณวินรู้แหละค่ะ” นิรดาตอบบ้าง“ผมวางแผนเองคนเดียวเลย หันมาตอบคำถามผมก่อน เร็ว!” บรู๊คลินรับผิดก่อนจะรบเร้าให้เอเนร่าตอบเขาก่อน“ค่ะ ตกลง”“เย้!!! รักคุณที่สุดเลยที่รักของผม วันนี้ผมเรียกพี่ว่าพ่อได้เต็มปากแล้วนะครับพ่อวิน” คำพูดของบรู๊คลินเรียกเสียงหัวเราะให้ทุกคนในบ้าน วันเกิดปีนี้เป็นวันที่สุดพิเศษและมีความสุขที่สุด วินได้เจอผู้หญิงที่รักเขาและเขาก็รักเธอแล้ว นั้นเป็นสิ่งที่เธอหมดห่วงและยอมตกลงแต่งงา
วันเสาร์ เป็นวันที่วินกับนิรดาหยุดงานทำให้ทั้งสองนัดเจอกันเพื่อไปเลือกซื้ออาหารมาจัดงานวันเกิดเล็ก ๆ ให้ลูกสาวสุดที่รัก ก่อนหน้านั้นสองวันวินชวนลูกสาวคุยถึงงานวันเกิดที่จะถึงว่าจะจัดแบบไหน หรือบรู๊คลินอยากพาไปเลี้ยงที่ไหนไหม“แล้วลูกคุยกับบรู๊คหรือยังว่าจะไปที่ไหน” “ไม่ต้องคุยหรอกค่ะพ่อ เราทำอาหารกินภายในครอบครัวเหมือนทุกปีก็พอ”เมื่อได้ยินสิ่งที่เอเนร่าพูดก็พอจะเดาได้ว่าระหว่างสองคนเกิดอะไรขึ้น จึงปล่อยเลยตามเลยเพราะว่าก่อนหน้านั้นหนึ่งเดือนบรู๊คลินยังคุยกับเขาอยู่เลยว่าจะทำเซอร์ไพส์ในงานวันเกิดของเอเนร่า ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมจึงไม่รู้ว่าบรู๊คลินคิดจะทำอะไรงานวันเกิดปีนี้เอเนร่าไม่ได้เหงาอย่างที่คิด แม้วาในทุกปีจะมีเพียงพ่อกับเธอเท่านั้น แต่ทว่าปีนี้มันพิเศษกว่าทุกปีเพราะว่ามีนิรดา และยังมีกุ๊บกิ๊บมาร่วมงานวันเกิดเธอด้วย และที่สำคัญอริสวิดีโอคอลข้ามประเทศมาอวยพรวันเกิดให้ลูกสาว“สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก แม่ขอให้หนูมีความสุขและ ขอให้หนูประสบความสำเร็จในชีวิตในทุก ๆ เรื่องนะลูก เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต แม่รักลูกนะจ๊ะ” “ขอบคุณค่ะแม่ หนูก็รักแม่ค่ะ”“ส่วนของข
“พ่อยังไม่กลับหรือ” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ เอเนร่าลอบถอนหายใจเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง“กำลังกลับ” เธอตอบสั้น ๆ เพราะเธอไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไรนัก นับวันบรู๊คลินยิ่งดูหล่อเท่และเนี๊ยบตามฉบับนักธุรกิจหนุ่ม มันช่างแตกต่างจากบรู๊คลินคนที่เธอรู้จัก เขาดูดีในชุดสูทรองเท้าหนัง หากเป็นแต่ก่อนคงเห็นภาพเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงสปอร์ตขายาวสะพายกระเป๋าใบใหญ่ เขาเดินมาหาและยกมือใหญ่ลูบศีรษะของแฟนสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะโอบรอบเอวหญิงสาวพาเดินเข้าบ้าน“งอนเหรอ……ช่วงนี้ผมงานยุ่งจริง ๆ ผมอยากให้คุณเข้าใจ” เขาพูดขณะทรุดกายนั่งก่อนฉุดร่างเพรียวบางลงไปนั่งตักหนาด้วย“เข้าใจค่ะ เพราะเข้าใจไงคะ ฉันถึงไม่ไปวุ่นวายกับคุณ”“บอกให้ไปอยู่ด้วยกันแต่แรก็ไม่ยอม ผมอยากตื่นเช้ามาเจอหน้าคุณคนแรกก่อนนอนก็อยากเห็นหน้าเมียเป็นคนสุดท้าย” น้ำเสียงเนือย ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวน้อยใจแต่ปากแข็ง“ไม่ต้องพูดเลย จะให้ฉันทิ้งพ่องั้นเหรอ”“ไม่ใช่ยังงั้นซะหน่อย มีอะไรกินบ้างอะหิวมากเลย หิวจนจะกินคุณได้ทั้งตัวแล้ว” เขาเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วแกล้งจู่โจมหญิงสาวด้วยการใช้ปากและจมูกซุกไซร้งาบงับซอกคอ จนคนในอ้อมแขนดิ้นข
“งั้นก็รีบไปแต่งตัวนะลูกแล้วลงมาทานข้าวด้วยกัน”“ค่ะ” เอเนร่าตอบรับก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดเธอเหลือบตามองคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนเดินขึ้นห้องไปบนโต๊ะอาหารที่มีพาสต้า สเต๊กเนื้อ มันบด และสลัดผักทูน่า ซึ่งเป็นฝีมือของพ่อม่ายลูกติด เอเนร่าเลือกใส่เสื้อคอกว้างโชว์ให้เห็นร่องอกนั่งอยู่ต
“พ่อหาได้เร็วทันใจหนูจังค่ะ แถมยังถูกใจหนูด้วย” ประโยคท้ายเอเนร่าพูดเสียงเบา วินฟังไม่ถนัดว่าลูกสาวพูดอะไรเพราะเอเนร่าหันหลังให้เขาขณะพูด แต่บรู๊คลินได้ยินมันชัดเจน“ลูกรักอยากเรียน พ่อก็ต้องส่งเสริมสิ่งที่ดีและมีประโยชน์กับลูก ไปอาบน้ำแต่งตัวนะลูกจะได้ลงมาทานอาหารกัน ตามสบายนะบรู๊ค”“ครับ” บรู๊คลิ
เอเนร่าจับเสื้อของไมค์ถอดออกทางศีรษะ เมื่อเสื้อหลุดออกจากกายแล้วทั้งคู่ก็ประกบปากจูบกันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง มือเรียวลูบไล้ไปทั่วตัวของเธอบีบขยำทรวงอกอิ่มที่ใหญ่โตเกินวัย เขาพยายามจับเธอถอดกางเกงออกแต่เอเนร่าไม่ยอมเธอพลิกตัวหันหลังให้ไมค์ หันหน้าไปหาโทรทัศน์“ดูหนังกันก่อนสิกำลังสนุกเลย” เอเนร่าถ่วง
“ถอดสิ” ไมค์พูดสั้น ๆ พร้อมเอื้อมมือเรียวรูดซิปกระโปรงลงแล้วดึงรั้งชายกระโปรงออกจากขาเรียวยาวกระทั่งหลุดออกจากปลายเท้าที่ฝ่าเท้าขาวอมชมพู เขาอดใจไม่ไหวโน้มหน้าจูบที่แข้งเนียนขาวทำให้เอเนร่าหัวเราะชอบใจในการกระทำของคู่นอน“แต่ชิ้นนี้ต้องถอดด้วยปากนะ” เอเนร่าออดอ้อนเอ่ยขอออกไป เธอรู้ว่าอย่างไรเสียไมค







