3.ฝันร้ายที่ไม่อยากตื่น

ย้อนไปในวัยเด็ก...ฝันร้ายในชีวิต...

ครอบครัวสุขสันต์ของเจ้าของธุรกิจสวนมะพร้าวน้ำหอมแห่งหนึ่ง มีหนึ่งสามี หนึ่งภรรยา พร้อมลูก ๆ ในทุก ๆ วันบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และความอบอุ่น ภาพพ่อสอนการบ้านลูกเสียงดังรอยไปไกลถึงในสวน ส่วนแม่ทำกับข้าวส่งกลิ่นหอมกรุ่นทุกเช้าเย็น

ชีวิตดำเนินไปอย่างมีความสุข

แต่แล้วชีวิตคนเรามันสงบสุขเกินไปเทพเจ้าจึงส่งบททดสอบมาพิสูจน์ บ้านที่แข็งแรงกลับพังทลายลง.....ด้วยน้ำมือของพ่อที่ดึงหญิงอื่นเข้ามาในครอบครัว มาหารความรักกับแม่...

...เมียน้อย

ความจริงอันเจ็บปวด ฝันร้ายที่ฉันไม่อยากตื่น เพราะมัน...เป็นโอกาสเดียวที่ฉันได้เจอแม่

"แม่คะ อย่าไป..."

เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมพร่าง เต็มใบหน้าคิ้วขมวดแน่น ปากสั่นส่งเสียงเพ้อแผ่วเบา มือกำแน่นกับหัวใจเต้นด้วยความหวาดกลัว

"...อย่าทิ้งหนูไว้คนเดียว..."

ไหล่ถูกเขย่าเบา ๆ พร้อมกับเสียงนุ่มนวลปลุกฉันให้ตื่นจากฝัน

"คุณคะคุณ ฝันร้ายเหรอคะ?"

ดวงตาที่อับแสงค่อย ๆ ลืมขึ้น น้าบัวเป็นคนปลุกฉัน

ทั้งที่เพิ่งตื่นแต่กลับรู้สึกหายใจถี่ ราวกับพึ่งผ่านการวิ่งหนีความตาย

สายตางามไล่สำรวจร่างกาย

'ฉันยังไม่ตาย...'

"คุณหลับไปสองวันหนึ่งคืนค่ะ เดี๋ยวน้าจะไปทำข้าวต้มให้นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ น้าบัว"ดวงตาอ่อนโยนสื่อความขอบคุณล้นเอ่อ ถึงแม้การดูแลของน้าบัวจะเป็นแค่หน้าที่

แต่ในโลกที่ฉันเชื่อว่าอยู่เพียงลำพัง เสียงเรียกของใครบางคนกลับทำให้หัวใจที่หนาวเย็นอุ่นขึ้นมา... เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

'ทั้งที่เขาอยากฆ่าฉัน...แต่ทำไมฉันถึงยังมีชีวิตอยู่'

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉันมีคำถามมากมายแต่ไร้คำตอบ

มันได้นำพาฉันเข้าสู่ภวังค์ ราวกับว่ากำลังดิ่งลงเหวลึกไร้ทางออก ไร้แสงสว่าง แล้วก็มีมือดีช่วยพยุงเอาไว้ จากนั้นกระชากให้ดำดิ่งยิ่งกว่าเดิม

ไม่รู้เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่จนกระทั่ง

ทินกรส่องแสงรำไรถูกบทบัง ด้านนอกหน้าต่างเกิดลมกรรโชกพัดเอาเศษใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ

ไม่นานฝนก็ตกกระหน่ำลงมาเหมือนกับว่ากำลังร้องให้เป็นเพื่อนฉันท้องฟ้าพร่ามัวขาวโพรน ละอองน้ำเล็ก ๆ ปลิวกระทบเนื้อเนียน ฉันยังคงนั่งนิ่งเฉยเมยดังปราการหินผา ไม่สะท้านหรือคิดหลบ

ถึงม่านน้ำด้านนอกสวยงาม...แต่หัวใจที่มองอยู่กลับว่างเปล่าและเหน็บหนาว

น้ำตาหล่นเงียบ ๆ กระทบรอยละลองฝนบนแขน

ไม่มีเสียงสะอื้น

ไม่มีคำปลอบโยน

มีเพียงเงากับฝนที่ตกเป็นเพื่อนในตอนนี้

.............

ย้อนไปเมื่อฉันในวัย 7 ขวบ

ตั้งแต่จำความได้ กอดของแม่อุ่นแค่ไหน น้ำหวานจำแทบไม่ได้เสียด้วยซ้ำ เพราะแม่ได้ทิ้งเธอไว้กับพ่อ

สาเหตุของเรื่องทั้งหมดมาจาก พ่อมีภรรยาน้อย

ความเชื่อใจของมนุษย์…ก็เปรียบเหมือนกับแก้วหนึ่งใบ เมื่อไหร่ที่มันร้าวจนแตกสลาย แม้จะพยายามประสานมันกลับมา แต่รอยร้าวนั้นก็ไม่มีวันจางหาย...

จากผู้หญิงที่เชื่อในรักแท้ ถูกสามีผลักออกจากทุ่งลาเวนเดอร์ให้ก้าวสู่ถนนแห่งความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยขวากหนาม

เพราะมีโซ่ทองคล้องใจ ลูก คือเหตุผลเดียวของการที่แม่เลือกให้อภัยพ่อ

วันเวลาได้ผ่านไป เรื่องราวในวันนั้นไม่ได้หายไป

เพียงแต่มันถูกฝังกลบไปพร้อมกับกาลเวลา เหมือนว่าเสียงหัวเราะที่หายไปกำลังจะกลับมา ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

แต่แล้ว...

ในวันหนึ่งท้องฟ้าสดใสของยามบ่าย จู่ ๆ หมู่เมฆดำตั้งเค้าครึ้มอย่างรวดเร็วคล้ายรางร้าย หัวใจของแม่เกิดหวิวแปลกพอ ๆ กับท้องฟ้า และเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางบ้าน

กริ๊ง! กริ๊ง!

แม่กดรับโทรศัพท์ด้วยเสียงนุ่มนวล แต่แล้วรอยยิ้มหวานที่มีต้องจางหายไป เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของปลายสาย...ผู้หญิงร้องไห้ปานจะขาดใจ

ทุกอย่างชะงักราวกับโลกหยุดหมุน เธอคนนั้นขอร้องให้แม่ปล่อยสามีไป

"ขอร้องล่ะ เห็นแก่หัวอกลูกผู้หญิงด้วยกันได้ไหม!" เสียงสั่นเครือ

แม่กะพริบตาถี่พยายามขับไล่ความจริงที่กำลังกระแทกหัวใจ แววตาที่เคยมีประกาย เริ่มมืดหม่น ก่อนที่ขาทั้งสองจะทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนเรี่ยวแรง

"เกิดอะไรขึ้นแม่น้ำตาล"พ่อเอ่ยถาม

ไม่นานหมู่เมฆที่ตั้งเค้าก็ปล่อยเม็ดฝนร่วงโรยลงมา ราวกับว่ากำลังปลอบ...ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหมดสิ้นหัวใจในความรัก

“เธอบอกว่าลูกสาวป่วย "

"เธอ...ยังพูดอีกว่า ให้ฉันปล่อยพี่ไป..."

“แม่น้ำตาลอย่าไปฟัง"

" พี่เลิกติดต่อกับเดือนนานแล้ว เธอใช้ลูกมาเป็นข้ออ้างเท่านั้น”

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด...

ครั้งนี้พ่อเป็นคนรับสายเอง...ปลายสายไม่ร้องไห้ พูดเพียงว่า..เธอยืนอุ้มลูกตากฝนอยู่หน้าบ้าน ถ้าพ่อไม่ออกมา...เธอก็จะยืนตากฝนอยู่แบบนั้น

พ่อต้องการพิสูจน์ให้แม่น้ำตาลเห็น จึงปล่อยให้ภรรยาน้อยยืนอุ้มลูกตากฝนอย่างไม่เหลือเยื่อใยของคนรักกัน

แต่ทันใดนั้นฟ้าก็ได้เปิดเผยความจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฝนเทลงมาไม่ยั้ง ม่านน้ำพร่ามัวบดบังการมองเห็นของรถที่ขับมาด้วยความเร็ว

โครม!

รถยนต์สี่ประตูชนเข้ากับของบางอย่างดังสนั่น!

พ่อนั่งหลับตานิ่งเงียบ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว สีหน้าตื่นตระหนก วิ่งออกไปหน้าบ้าน

ทุกคนในบ้านต่างก็ตกใจ วิ่งตามออกมาติด ๆ สิ่งที่กระแทรกหัวใจแม่น้ำตาอีกครั้ง

สามีของตนกำลังอุ้มประคองภรรยาน้อยพร้อมทั้งร้องตะโกนให้คนมาช่วยอย่างคลุ้มคลั่ง

น้ำตาของลูกผู้ชายที่บอกว่าอยากตากฝนก็ปล่อยไป แต่หลั่งไหลราวกับสายฝนที่กระหนำตกไม่หยุดหย่อน

และนี่ก็คือจุดเริ่มต้น…

ฉันเด็กสาวที่ต้องเติบโตท่ามกลางความขัดแย้งของผู้ใหญ่