บทที่5 เดิมพันสองชั่วโมง

แชมเปญสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากคีริน พยายามระงับความรู้สึกหวาดกลัวลง ถ้าจะบอกว่าเธอคือ นักฆ่าที่เก่งที่สุดในโลก ก็รับประกันได้เลยว่าเขาคือ อาวุธนิวเคลียร์ที่อันตรายที่สุดในจักรวาล ที่มีรัศมีอันตรายไม่ต่ำกว่าสองพันเมตร

บอสใหญ่คะ บอสใหญ่.. ท่านช่างสมกับฉายาที่ทั้งโลกยกย่องจริงๆ

อธิปมองสีหน้าอันกล้าหาญของแชมเปญ เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ สามารถคงความสงบและยืนอยู่ต่อหน้าบอสใหญ่ได้ขนาดนี้ จัดว่ามีฝีมือไม่เบา

“คุณพูดมาสิ ผมอยากฟัง” เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนโต๊ะยังคงมีแววสงสัย มองผู้หญิงแปลกหน้าอย่างครุ่นคิด

เวลานี้แชมเปญจึงละความสนใจจากคีริน แล้วหันไปมองชายหนุ่มคนนั้นแทน เธอเหยียดหลังตรงเรียกคืนความเย่อหยิ่งที่มีมาแต่กำเนิดกลับมา แล้วกล่าวอย่างใจเย็น

“คุณพกผ้าเช็ดหน้าและเป็นสีขาวด้วย นั่นแสดงว่าคุณรักความสะอาด ยิ่งไปกว่านั้นจากร่างกายของคุณ ฉันได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ดังนั้นคุณจึงเป็นเจซุสอย่างแน่นอน และผู้ที่ได้รับสมญานามว่า ‘ชายชุดดำ’ อยู่ข้างกายบอสใหญ่ ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น”

แชมเปญกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังเล่าเรื่อง ทำให้ดวงตาของชายหนุ่มผู้นั้นเกิดประกายความสนใจ

เขายืนขึ้นก้าวเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว จากนั้นก้มหน้าลงเผชิญหน้ากับเธอ มองตรงเข้าไปในดวงตาสีฟ้าครามที่เปี่ยมเสน่ห์ ก่อนจะยิ้มอย่างใสซื่อราวกับเด็กๆ แล้วถาม “คุณเป็นใคร?”

น้ำเสียงของเขาสบายๆ บวกกับรอยยิ้มบนริมฝีปากที่ดูเหมือนกำลังล้อเล่น แต่มีดสั้นในมือของเขาและปลายมีดที่จ่ออยู่ที่หน้าท้องของเธอ กลับไม่มีความเป็นมิตรอยู่เลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา มีเพียงคนเดียวที่เขาต้องการจะประลองด้วย ซึ่งเป็นคนที่เจซุสเรียกขานว่าเป็นคู่แข่งมาโดยตลอด แม้จะยังไม่เคยเห็นหน้าก็ตาม

นั่นก็คือนักล่าเงา!

แต่ทว่าวันนี้...ผู้หญิงคนนี้ฉลาดเฉลียว คมคาย และไหวพริบดีเกินกว่าจะเชื่อได้ เจซุสเพิ่งเคยเจอคู่ต่อสู้ที่สามารถกระตุ้นความสนใจอยากประมือได้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก

เป็นทั้งนักฆ่าชื่อดัง ‘นักสังหารไร้เงา’ และยังมีความเฉียบแหลมทางประสาทขนาดนี้ อา! แม้จะรู้ว่าเธออันตรายมาก แต่...มันยากที่จะหาคู่ต่อสู้ระดับนี้ได้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ เลือดในกายของเจซุสราวกับจะเดือดพล่าน มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มที่ดูเป็นเด็กอย่างที่สุด “งั้นคุณลองทายสิ ว่าผมอายุเท่าไหร่ ถ้าคุณทายถูก ชีวิตคุณก็จะไม่อยู่แล้วนะ” พูดจบ ดวงตาของเขาก็หรี่ลง ริมฝีปากบางเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด

มีดสั้นถูกขยับเข้าใกล้บริเวณท้องของเธอมากขึ้น แชมเปญรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบจากปลายมีด เธอยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ริมฝีปากที่สวยงามและอิ่มเอิบแย้มรอยยิ้มที่สดใส อยู่ในถ้ำเสือ ไม่มีเหตุผลที่จะตอบโต้ เพราะการตอบโต้ก็ไม่ต่างอะไรกับการยื่นตัวเองเข้าไปในปากเสือแล้วบอกว่า เนื้อฉันอร่อยมาก กินสิ

เธอรู้ว่าเขากำลังสนใจ ในสมองของแชมเปญกำลังคำนวณอายุของเขา

ชายชุดดำ ผู้ที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก ถูกเปรียบเสมือนเทพเจ้าที่มีชีวิต เชี่ยวชาญทั้งการแพทย์แผนจีนและตะวันตก รวมถึงด้านจิตวิทยาด้วย แม้จะไม่เคยพบหน้า ‘ชายชุดดำ’ มาก่อน แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงอยู่บ้าง มีคนกล่าวว่าในด้านจิตวิทยา บุคคลที่ทุกคนให้ความเคารพยกย่องใ ห้อยู่ในอันดับสองรองจากนักล่าเงา ก็คือชุดดำเจซุสนั่นเอง

เพียงแต่เธอคาดไม่ถึง... ว่าชายชุดดำจะยังเด็กขนาดนี้ เมื่อพิจารณาจากอายุผิวและสัดส่วนของใบหน้าแล้ว มีความเป็นไปได้ว่าเขาอายุเพียงสิบเจ็ดถึงสิบแปดปีเท่านั้น

“ผมรู้แล้วนะ คุณกำลังคิดว่าผมอายุสิบแปดปีใช่ไหม?” เจซุสลุกขึ้นยืนตรงแล้วกล่าว “คุณกลัวตายขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงไม่กล้าทายอายุผมให้ถูก? ผมอายุยี่สิบเจ็ดปีต่างหาก!”

อ้ะ...อะไรนะ? ยี่สิบเจ็ด?

“เข้าเรื่องเสียทีซุส”

ไม่ปล่อยให้แชมเปญประหลาดใจนานนัก เสียงที่ทุ้มลึกราวกับมาจากใต้น้ำแข็งนับพันชั้นก็ดังขึ้น เย็นชาจนรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกและชาตามร่างกาย

แชมเปญเหลือบมองชายผู้นั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิมราวกับรูปปั้น เพียงแต่ทั่วทั้งร่างของเขาแผ่ ไอรังสีเยือกเย็นที่กดดันผู้คนจนผู้ที่เผชิญหน้าพลันรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว

สมกับเป็นบอสใหญ่แห่งโลกมาเฟียจริงๆ แชมเปญรำพึงในใจ

“อ่า ถูกแล้วครับ ขอโทษครับบอส” เจซุสได้ยินคีรินพูด ก็หันตัวเดินเร็วไปหาเจ้านายยิ้มอย่างใสซื่อ หยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา แล้วมองคีรินพลางกล่าว “เรื่องนี้ค่อนข้างตึงมือเลยครับบอส ผมไม่ได้มีสามหัวหกแขนที่จะจัดการไอ้กองงานที่ค้างคาอยู่นั่นได้ทั้งหมด แถมตอนนี้ยังต้องแบกก้อนเนื้อร้ายก้อนนี้เพิ่มอีก เลยต้องใช้เวลาเพิ่มหน่อยครับ”

คีรินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยออกมาสองคำเบาๆ “นานแค่ไหน?”

เจซุสได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม หัวเราะคิกคักพลางลูบจมูกตัวเอง “สองวัน”

“สองชั่วโมง”

ดูเหมือนจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่เจซุสพูดน้ำเสียงที่คมชัดไพเราะก็ดังขึ้นมา ทันใดนั้นดวงตาหกคู่ในห้องก็พร้อมใจกันหันไปทางแชมเปญ ต้นกำเนิดของเสียงที่นุ่มนวลน่าฟังนั้น

แชมเปญประสานมือไว้ด้านหลัง ยืดหลังตรงมองลึกเข้าไปในดวงตาของคีริน “สำหรับฉัน...ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็พอค่ะ”