บทที่ 2: สวนทางในวันหิมะโปรย

บทที่ 2: สวนทางในวันหิมะโปรย

พายุหิมะโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ลมหนาวพัดบาดผิวจนเจ็บแปลบ ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกกลับไม่อาจเทียบได้กับความอ้างว้างในจวนชินอ๋องยามนี้

เสิ่นลั่วอวี้ ก้าวเดินออกมาตามระเบียงทางเดินยาวที่คุ้นเคย ทุกย่างก้าวของนางมั่นคงและไร้ซึ่งความลังเล ด้านหลังมีเพียง ‘ปี้เถา’ สาวใช้คนสนิทที่เดินตามมาพร้อมกับร่มกระดาษน้ำมันในมือ ใบหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ

“พระชายา... เอ่อ คุณหนู พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ ท่านอ๋องช่างไร้หัวใจนัก ทรงลืมไปแล้วหรือว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ผู้ใดกันที่คอยอดหลับอดนอนดูแลพระองค์เวลาประชวร ผู้ใดกันที่คอยจัดการจวนจนสงบร่มเย็น!” ปี้เถาสะอื้นไห้ด้วยความสงสารเจ้านาย

เสิ่นลั่วอวี้หยุดเดิน นางหันกลับมาดึงร่มจากมือสาวใช้มาถือไว้เอง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้เด็กสาวอย่างอ่อนโยน

“ปี้เถา ร้องไห้ทำไมกัน ข้าหลุดพ้นจากสถานที่จอมปลอมแห่งนี้แล้ว เจ้าควรจะดีใจกับข้าสิ” นางคลี่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามและสว่างไสวยิ่งกว่าครั้งใดในรอบสามปีที่ผ่านมา

ด้วยวิญญาณของคนจากยุคปัจจุบัน นางย่อมไม่ฟูมฟายให้กับการสูญเสียบุรุษที่ไม่ได้รักตน เจ็บปวดน่ะใช่ แต่นางจะไม่อนุญาตให้ตัวเองจมปลักอยู่กับความเศร้านี้นานเกินไปเด็ดขาด

นายบ่าวสองคนเดินฝ่าหิมะมาจนถึงประตูใหญ่หน้าจวน ด้านนอกมีรถม้าคันเล็กๆ ที่ปี้เถาไปว่าจ้างมาจอดรออยู่เพื่อบรรทุก ‘สินเดิม’ ที่เป็นสมบัติส่วนตัวของนาง ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นประตู รถม้าคันหรูหราที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมชั้นดีของจวนเสิ่นก็แล่นเข้ามาจอดเทียบ

ฮูหยินเอกตระกูลเสิ่น หรือแม่เลี้ยงของเสิ่นลั่วอวี้ก้าวลงมาจากรถม้า ทันทีที่นางเห็นอดีตลูกเลี้ยงยืนถือร่มกระดาษเก่าๆ อยู่หน้าประตูจวน รอยยิ้มเย้ยหยันก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

“โอ๊ะโอ... นั่นใครกัน ใช่คุณหนูใหญ่ผู้สูงส่งหรือไม่” แม่เลี้ยงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “จิ๊ๆๆ ดูสภาพเจ้าสิ ช่างน่าสมเพชเสียจริง สุดท้ายก็ถูกท่านอ๋องเฉดหัวทิ้งไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน ข้าบอกเจ้าแล้วว่าตำแหน่งพระชายา ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเจ้าคู่ควร!”

“ท่านแม่...”

เสียงหวานใสดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวลงมาจากรถม้าอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของนางสง่างาม อ่อนช้อย ใบหน้างดงามหมดจดราวกับดอกบัวขาวบริสุทธิ์ นางคือ เสิ่นชิงหว่าน น้องสาวต่างมารดา และเป็น ‘รักแรก’ ที่เซียวจินเยว่เฝ้าตามหามาตลอด

เสิ่นชิงหว่านแตะแขนมารดาเบาๆ แสร้งถอนหายใจ “อากาศหนาวเหน็บนัก พี่ใหญ่อาภรณ์บางเบา ยืนตากหิมะเช่นนี้คงหนาวแย่ ท่านแม่อย่าเพิ่งต่อว่าให้พี่ใหญ่ต้องช้ำใจเลยเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของนางนุ่มนวล กิริยามารยาทไร้ที่ติ ไม่มีแววตาของการเย่อหยิ่งให้เห็นแม้แต่น้อย เสิ่นชิงหว่านก้าวเดินเข้ามาหาเสิ่นลั่วอวี้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน นางยื่นเตาพกอุ่นๆ ที่สลักลวดลายพยัคฆ์ ซึ่งเป็นของใช้ประจำกายของท่านอ๋อง ส่งให้พี่สาวต่างมารดาอย่างมีน้ำใจ

“พี่ใหญ่ หิมะตกหนักถึงเพียงนี้ ท่านรับสิ่งนี้ไปคลายหนาวเถิดนะเจ้าคะ”

เสิ่นลั่วอวี้มองเตาพกอุ่นในมือของอีกฝ่าย การที่น้องสาวต่างมารดามีสิ่งนี้ครอบครองและจงใจนำมาแสดงให้นางดู ย่อมเป็นการย้ำเตือนสถานะอย่างแยบยลว่า... ตอนนี้ใครคือสตรีที่กุมหัวใจท่านอ๋อง

เสิ่นลั่วอวี้มองทะลุหน้ากากอันแสนงดงามนั้น นางไม่รับเตาพก และไม่แสดงอารมณ์โกรธเคืองใดๆ เพียงแค่คลี่ยิ้มบางเบา

“น้องรองช่างเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นเสมอไม่เปลี่ยนเลยนะ... แต่ของสิ่งนี้ น้องรองเก็บไว้รั้งความอบอุ่นให้ตัวเองเถิด เผื่อวันหน้าจวนอ๋องเหน็บหนาวกว่าที่คิด จะได้มีไว้คลายหนาว” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

เสิ่นชิงหว่านลอบกัดฟัน นางรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งที่ไม่อาจยั่วโมโหเสิ่นลั่วอวี้ได้สำเร็จ ดวงตางดงามวูบไหวไปชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาปั้นหน้าน่าสงสารดังเดิม

“พี่ใหญ่... ท่านยังโกรธเกลียดข้าอยู่ใช่หรือไม่ ข้าทราบดีว่าการกลับมาของข้าทำให้ท่านต้องสูญเสียตำแหน่ง...”

“ไม่ต้องลำบากปั้นหน้าหรอก” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยแทรกขึ้นมาเรียบๆ แววตาเด็ดขาดและคมกริบ “ทางเดินนี้ข้าเป็นผู้เลือกเอง งานมงคลสมรสของพวกเจ้า ข้าคงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วม... หวังเพียงว่าน้องรองจะนั่งเก้าอี้พระชายาเอกตัวนั้นให้มั่นคง สมดั่งความปรารถนาก็แล้วกัน”

กล่าวจบ เสิ่นลั่วอวี้ก็หมุนตัวพาสาวใช้เดินไปขึ้นรถม้าของตนเองทันที โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองสองแม่ลูกตระกูลเสิ่นอีก

เสิ่นชิงหว่านมองตามรถม้าที่แล่นห่างออกไป รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้านางค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ลึกล้ำและยากจะหยั่งถึง

ปากดีไปเถอะเสิ่นลั่วอวี้... เจ้ามันก็แค่คนถูกทิ้ง!

ภายในห้องหนังสือ จวนชินอ๋อง

เซียวจินเยว่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามตัวอักษรสามคำบนหนังสือหย่าอย่างเหม่อลอย ไม่นานนัก พ่อบ้านใหญ่ก็เดินค้อมกายเข้ามาในห้อง

“เรียนท่านอ๋อง อดีตพระชายา... ออกจากจวนไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“นางเอาสิ่งใดไปบ้าง” เสียงทุ้มเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้ามอง

พ่อบ้านใหญ่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบความจริง “อดีตพระชายานำไปเพียง ‘สินเดิม’ ที่เป็นของตระกูลเสิ่นและเงินก้นถุงของนางเพียงเล็กน้อยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ ส่วนทรัพย์สมบัติ ที่ดิน เครื่องประดับ หรือแม้แต่อาภรณ์ที่ท่านอ๋องเคยประทานให้... นางทิ้งไว้ทั้งหมด ไม่นำไปแม้แต่ชิ้นเดียวพ่ะย่ะค่ะ”

มือที่กำลังไล้ตัวอักษรของเซียวจินเยว่ชะงักกึก

นางเอาไปแค่ของตัวเอง แต่ทิ้งทุกอย่างที่เป็นของเขาไว้อย่างนั้นหรือ?

สตรีผู้นั้นตัดขาดได้อย่างหมดจดและไร้เยื่อใย ทำไมนางถึงดื้อรั้นและอวดดีนัก! นางทำเหมือนกับว่าความผูกพันตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีความหมายใดๆ ต่อหัวใจนางเลยแม้แต่น้อย

ความหงุดหงิดที่ไร้สาเหตุตีตื้นขึ้นมาในอก ชินอ๋องผุดลุกขึ้นยืน ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากสั่งการสิ่งใด...

“ท่านอ๋องเพคะ”

เสียงหวานใสที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู เสิ่นชิงหว่านในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มละมุนละไม ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรักใคร่เทิดทูน

“ชิงหว่าน...” เซียวจินเยว่ชะงักฝีเท้า เขาพยายามปัดความรู้สึกว้าวุ่นในใจทิ้งไป สตรีที่เขารักและติดค้างบุญคุณยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาควรจะดีใจสิ ถึงจะถูก

เขาเดินเข้าไปประคองร่างบอบบางของนางเอาไว้ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่มองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งมีหิมะโปรยปราย ภาพแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวของเสิ่นลั่วอวี้ กลับซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างไม่อาจสลัดทิ้งได้เลย