Share

บทที่ 3: กิจการใหม่

last update publish date: 2026-06-02 15:15:36

บทที่ 3: กิจการใหม่

สามเดือนผ่านไป หิมะที่เคยปกคลุมทั่วเมืองหลวงเริ่มละลายหายไป แทนที่ด้วยอากาศอบอุ่นของต้นฤดูใบไม้ผลิ

ณ ตรอกอันผิง ย่านการค้าที่คึกคักของเมืองหลวง โรงน้ำชาเล็กๆ แห่งหนึ่งนามว่า ‘โรงน้ำชาอวี้เซียง’ เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน แต่กลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนแทบทุกวัน

“เถ้าแก่เนี้ย! ขนมผิงหมดแล้วขอรับ!”

“รู้แล้วๆ บอกให้ในครัวเร่งมือหน่อย”

เสิ่นลั่วอวี้ ในชุดกระโปรงเรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา ยืนอยู่หลังโต๊ะพลางดีดลูกคิดอย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้หนีไปไหนไกล เพียงแต่นำสินเดิมอันน้อยนิดมาลงทุนเปิดโรงน้ำชาแห่งนี้

แม้ร้านจะเล็ก แต่ด้วยสูตรขนมแปลกใหม่และวิธีการชงชาที่ไม่เหมือนใครจากความรู้ในอดีตชาติ ทำให้กิจการรุ่งเรืองเกินคาดหมาย ชีวิตที่ไร้ซึ่งการแก่งแย่งชิงดี มันช่างอิสระและหอมหวานยิ่งนัก

“เถ้าแก่เนี้ย!” ปี้เถาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เมื่อครู่บ่าวออกไปซื้อวัตถุดิบ ได้ยินชาวบ้านลือกันให้แซ่ดเลยเจ้าค่ะ”

เสิ่นลั่วอวี้ไม่ได้ละสายตาจากบัญชี “ลือเรื่องอันใด”

“เรื่องจวนชินอ๋องเจ้าค่ะ! งานมงคลสมรส... ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด!”

มือที่กำลังดีดลูกคิดชะงักไปครู่หนึ่ง “เลื่อนงั้นหรือ?”

“เจ้าค่ะ! ภายนอกอ้างว่าคุณหนูรองป่วยหนัก... แต่เถ้าแก่ร้านผ้ากระซิบให้บ่าวฟังว่า แท้จริงแล้วท่านอ๋องส่งองครักษ์ไปยึด ‘ป้ายหยกประจำตัว’ คืนถึงจวนตระกูลเสิ่น ซ้ำยังสั่งกักบริเวณห้ามคุณหนูรองก้าวเท้าออกจากเรือนที่จวนเดิมแม้แต่ก้าวเดียวเจ้าค่ะ!”

ปี้เถากล่าวด้วยความสะใจ “ฮูหยินเสิ่นแอบใช้ป้ายหยกของท่านอ๋อง ไปข่มขู่บังคับซื้อร้านค้าในย่านการค้าใหญ่ด้วยราคาถูกแสนถูก เพื่อขยายกิจการของตระกูลเสิ่น พอความแตกเข้าหูท่านอ๋อง... พระองค์ก็กริ้วหนักเลยเจ้าค่ะ!”

เสิ่นลั่วอวี้ฟังจบก็แค่นหัวเราะในลำคอ

เสิ่นชิงหว่านเอ๋ย เจ้าช่างใจร้อนนัก

อุตส่าห์ได้ตำแหน่งที่ปรารถนาไปแล้ว กลับไม่รู้จักเจียมตัว เซียวจินเยว่เป็นคนเย่อหยิ่งและเด็ดขาด สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือ

“ปล่อยพวกเขาไปเถิด” เสิ่นลั่วอวี้ปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ “เราแค่ตั้งใจทำมาค้าขายของเราก็พอ”

นางบอกตัวเองเช่นนั้น แต่ลึกๆ ในใจกลับอดคิดไม่ได้... หน้ากากดอกบัวขาวของน้องสาวผู้นั้น เริ่มปริแตกให้เขาเห็นแล้วสินะ

ณ จวนชินอ๋อง

บรรยากาศในจวนที่เคยสงบร่มเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด สาวใช้และบ่าวไพร่เดินกันแทบไม่กล้าลงน้ำหนักเท้า

ภายในห้องหนังสือ เซียวจินเยว่นั่งอยู่เบื้องหน้าหลักฐานเอาผิดกองใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึง กองโฉนดร้านค้าและหลักฐานการรีดไถถูกโยนทิ้งกระจายเกลื่อนพื้น

“เรียนท่านอ๋อง...” องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามารายงานด้วยท่าทีระมัดระวัง “กระหม่อมนำป้ายหยกกลับมาจากจวนตระกูลเสิ่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ หลักฐานเหล่านี้ระบุชัดเจนว่าฮูหยินเสิ่นแอบอ้างป้ายหยกของพระองค์จริงๆ และเงินที่ได้มา ล้วนถูกถ่ายเทเข้าคลังตระกูลเสิ่น”

เซียวจินเยว่ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ดวงตาดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยความผิดหวัง

เสิ่นชิงหว่าน... สตรีที่เขาคิดว่าใสซื่อบริสุทธิ์ กลับสมรู้ร่วมคิดกับมารดา นำของแทนใจที่เขามอบให้ไปทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้!

“แล้วนางว่าอย่างไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเย็นชา

“แม่นางชิงหว่านเอาแต่ร้องไห้ บอกว่าตนเองไม่รู้เรื่องอันใดเลย ถูกฮูหยินเสิ่นขอยืมป้ายหยกไปโดยที่นางไม่ได้ตั้งใจพ่ะย่ะค่ะ...”

“ไม่รู้เรื่อง?” ชินอ๋องแค่นหัวเราะเยาะ “ป้ายหยกสำคัญปานนั้น หากนางไม่ยินยอม ฮูหยินเสิ่นจะเอาไปทำเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้อย่างไร! ส่งคนไปเฝ้าเรือนของนางที่จวนตระกูลเสิ่นเอาไว้ให้แน่นหนา ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อทุกคนถอยออกไป ห้องหนังสือก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เซียวจินเยว่เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า

ภาพจำในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายเขา... หากเป็นเมื่อก่อน เวลามีปัญหาเรื่องเอกสารหรือบัญชี มักจะมีสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่เคียงข้างเขาเสมอ นางจะคอยช่วยจัดการตรวจสอบทุกอย่างให้เรียบร้อยและรัดกุมด้วยรอยยิ้ม

แต่ตอนนี้ ไม่มีอีกแล้ว

มีเพียงความว่างเปล่า และความตระหนักรู้ที่มาช้าไป... ว่าเขาสูญเสียสตรีที่รู้ใจและปกป้องผลประโยชน์ให้เขาด้วยความจริงใจที่สุดไปเสียแล้ว!

ตั้งแต่นางเดินจากไปในวันนั้น แม้ปากเขาจะคอยพร่ำบอกว่าไม่ใส่ใจ และไม่อยากยอมรับความอ่อนแอของตัวเอง ทว่าเขากลับเฝ้าคิดถึงนางทุกวัน...

เขาคิดถึงความเด็ดเดี่ยวในแววตาของนาง คิดถึงรอยยิ้มจางๆ ที่เคยมอบให้ คิดถึงแม้กระทั่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยที่มักจะลอยวนอยู่รอบตัวนางเสมอ

เซียวจินเยว่ลืมตาขึ้น ความอึดอัดระคนปวดร้าวในอกบีบรัดจนเขาทนอยู่นิ่งๆ ไม่ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยเรียกองครักษ์ที่อยู่ด้านนอก

“ม่ออวิ๋น”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ม่ออวิ๋นรีบก้าวเข้ามา

“ไปเตรียมรถม้า”

ม่ออวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย เขามองผู้เป็นนายสลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างรู้ใจ “เสด็จไปที่เดิม ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจินเยว่หลุบตาลง ซ่อนความรู้สึกว้าวุ่นและโหยหาเอาไว้ในส่วนลึก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ใช่”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   ตอนพิเศษ: ก้อนแป้งแฝดแห่งจวนชินอ๋อง

    ตอนพิเศษ: ก้อนแป้งแฝดแห่งจวนชินอ๋องเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ... สามปีแล้วนับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวงจวนชินอ๋องที่ในอดีตเคยเงียบเหงา วังเวง และหนาวเหน็บดุจถ้ำน้ำแข็ง บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะใสแจ๋วที่ดังเจื้อยแจ้วไปทั่วทุกมุมเรือน โดยเฉพาะในยามวสันตฤดูที่ดอกท้อกำลังเบ่งบานเช่นนี้“ป้อจ๋า! จับ... จับเฉิน!”“เอิ๊กๆ... หรานหราน ทางนี้!”เสียงเล็กๆ ที่พูดจายังไม่ค่อยจะชัดเจนนัก ดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งเตาะแตะลัดเลาะไปตามทางเดินหินในสวนดอกไม้ เบื้องหน้าคือ ก้อนแป้งแฝดมังกรหงส์ (แฝดชายหญิง) วัยสองหนาวเศษ ผู้เป็นแก้วตาดวงใจของจวนชินอ๋องแฝดผู้พี่คือคุณชายน้อย เซียวมู่เฉิน ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาถอดแบบมาจากบิดาราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังวิ่งนำหน้าไปอย่างทุลักทุเล ส่วนแฝดผู้น้องคือท่านหญิงน้อย เซียวอวี้หราน ผู้มีดวงตาคู่หงส์งดงามเหมือนมารดา กำลังวิ่งตามหลังพี่ชายด้วยขาสั้นๆ จนแทบจะหน้าทิ่มดินอยู่รอมร่อและผู้ที่กำลังวิ่งไล่ตามจับเจ้าก้อนแป้งทั้งสองอยู่นั้น ไม่ใช่บ่าวไพร่หรือองครักษ์ที่ไหน... แต่เป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ชิน

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 51 (ตอนจบ): คำสัญญาชั่วนิรันดร์

    บทที่ 51 (ตอนจบ): คำสัญญาชั่วนิรันดร์เมืองหลวงยามวสันตฤดูอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกท้อที่เบ่งบาน บรรยากาศทั่วทั้งเมืองคึกคักและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อกองทัพหลวงและขบวนของชินอ๋องเดินทางกลับมาถึงอย่างปลอดภัยทันทีที่ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง เสียงโห่ร้องต้อนรับและสรรเสริญก็ดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศ ทว่าเซียวจินเยว่ไม่ได้สั่งให้ขบวนมุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง เขากลับสั่งให้รถม้าตรงไปเข้าเฝ้ายังวังหลวงในทันทีณ ตำหนักฉือหนิงทันทีที่เซียวจินเยว่และเสิ่นลั่วอวี้ก้าวเข้ามาในตำหนัก ไท่โฮ่วที่ประทับรออยู่ก็ถึงกับผุดลุกขึ้น น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบสองแก้มของสตรีสูงศักดิ์ พระนางไม่ได้สนใจธรรมเนียมใดๆ ทั้งสิ้น รีบสาวเท้าเข้ามากอดบุตรชายคนเล็กและอดีตลูกสะใภ้เอาไว้แน่น“สวรรค์คุ้มครอง... สวรรค์คุ้มครองจริงๆ!” ไท่โฮ่วสะอื้นไห้ พลางลูบใบหน้าคมคายของเซียวจินเยว่ที่ยังมีร่องรอยความซูบผอม“ลูกอกตัญญู ทำให้เสด็จแม่ต้องเป็นห่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เซียวจินเยว่คุกเข่าลงโขกศีรษะขอประทานอภัยไท่โฮ่วรีบพยุงเขาขึ้น ก่อนจะหันมาจับมือเสิ่นลั่วอวี้ไว้แน่น แววตาของพระนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเอ็นดูสุดหัวใจ “ลั่วอวี้... ข

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 50: หนี้รักที่ต้องชดใช้

    บทที่ 50: หนี้รักที่ต้องชดใช้ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางลมหนาวของแดนเหนือด้วยการฝังเข็มขับพิษอันล้ำเลิศของหมอเทวดาไป๋อิงหลัว ผนวกกับการดูแลปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดแทบไม่คลาดสายตาของเสิ่นลั่วอวี้ ร่างกายของเซียวจินเยว่ก็ฟื้นตัวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ พิษในหัวใจถูกขจัดออกจนหมดสิ้น บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกเริ่มสมานตัว บัดนี้ชินอ๋องแห่งต้าเยี่ยนสามารถลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงและพูดคุยได้เป็นปกติแล้วทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปจนม่ออวิ๋นและเย่หานถึงกับต้องลอบมองหน้ากันบ่อยครั้ง ก็คือท่าทีของ ชินอ๋องผู้เย็นชา ที่บัดนี้กลายสภาพเป็นคน คลั่งรักอย่างหนัก!“ขมเกินไป ข้าดื่มไม่ลง”เซียวจินเยว่เบือนหน้าหนีชามยาต้มสีดำสนิท คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทว่าหางตากลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของสตรีที่นั่งอยู่ข้างเตียงเสิ่นลั่วอวี้ถอนหายใจเบาๆ นางตักยาขึ้นมาเป่าให้คลายความร้อน ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปาก “ท่านอ๋อง ยาดีมักขม หากท่านไม่ดื่มแล้วแผลจะหายสนิทได้อย่างไรเพคะ อ้าปากเร็วเข้า”“บาดแผลของข้าเจ็บปวดถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะดุข้าอีกหรือ ลั่วอวี้” น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและแฝงแววออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ยินม

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 49: เสียงเรียกจากหัวใจ

    บทที่ 49: เสียงเรียกจากหัวใจเวลาผ่านพ้นไปสามวันสามคืนนับตั้งแต่เสิ่นลั่วอวี้เดินทางมาถึงค่ายทหารแดนเหนือตลอดสามวันที่ผ่านมา นางแทบไม่ได้หลับตาพักผ่อนอย่างเต็มตื่น หญิงสาวรับหน้าที่ดูแลเซียวจินเยว่ด้วยตนเองทุกขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการป้อนยาที่ต้องค่อยๆ หยอดทีละหยดเพื่อไม่ให้เขาสำลัก การเปลี่ยนผ้าพันแผล หรือแม้แต่การคอยเช็ดตัวเพื่อลดไข้ที่ขึ้นสูงในยามค่ำคืนไป๋อิงหลัว หมอเทวดาหญิงแวะเวียนมาตรวจชีพจรและฝังเข็มให้เขาวันละสองครั้ง แม้นางจะไม่เอ่ยปากชม ทว่าสายตาที่มองเสิ่นลั่วอวี้ก็แฝงไปด้วยความนับถือ สตรีบอบบางจากเมืองหลวงผู้นี้มีความอดทนและเด็ดเดี่ยวยิ่งนักเข้าสู่วันที่สี่ พายุหิมะด้านนอกกระโจมเริ่มซาลงแล้ว ทว่าคนบนเตียงก็ยังคงหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเสิ่นลั่วอวี้บิดผ้าชุบน้ำอุ่น เช็ดทำความสะอาดตามโครงหน้าคมคายและลำคอของเขาอย่างเบามือ เมื่อมองเห็นใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเย่อหยิ่งบัดนี้ซูบตอบและไร้สีเลือด หยาดน้ำตาก็พลันรื้นขึ้นมาจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว“ท่านนอนนานเกินไปแล้วนะ เซียวจินเยว่”นางพึมพำเสียงแผ่วเบา พลางวางผ้าลงและจับมือหนาที่หยาบกร้านของเขามาแนบแก้ม “ท่านรู้หรือไม่ว่าที่

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 48: ฝ่าหิมะเยือนแดนเหนือ

    บทที่ 48: ฝ่าหิมะเยือนแดนเหนือร่างบางเซถลาจนเกือบจะล้มพับ ทว่าเสิ่นลั่วอวี้กลับสูดลมหายใจลึก ฝืนยันกายให้ลุกขึ้นยืนตรงอย่างมั่นคง มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือเพื่อเรียกสติเขาบอกว่าจะรอดกลับมาชดใช้หนี้ให้นาง... ชินอ๋องตรัสแล้วไม่คืนคำ เขาจะมาตายอยู่ที่ชายแดนอันหนาวเหน็บเช่นนี้ไม่ได้!“ใครอนุญาตให้เขาตายกัน!” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยเสียงสั่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “ม่ออวิ๋น! พาข้าไปแดนเหนือเดี๋ยวนี้!”ม่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นเบิกตากว้าง “เถ้าแก่เนี้ย! แต่ว่าการเดินทางไปชายแดนในฤดูหนาวนั้นอันตรายยิ่งนัก อีกทั้งร่างกายของท่าน...”“ข้ามีป้ายหยกของเขา ข้าคือผู้ที่มีสิทธิ์ขาดที่สุดในจวนชินอ๋อง!” นางประกาศกร้าว จนม่ออวิ๋นและเย่หานต้องรีบคุกเข่ารับคำสั่ง“เย่หาน! ไปจัดเตรียมรถม้าที่ทนทานที่สุด นำโสมคนร้อยปีและยารักษาแผลชั้นเลิศจากคลังของจวนอ๋องมาให้หมด ถ่ายทอดคำสั่งให้หน่วยองครักษ์เงาทุกคนเตรียมพร้อม... เราจะออกเดินทางไปแดนเหนือภายในชั่วยามนี้!”“รับคำสั่งขอรับ!” ทั้งม่ออวิ๋นและเย่หานคุกเข่าประสานเสียงหนักแน่นยี่สิบวันต่อมา ณ ค่ายทหารแดนเหนือการเดินทางที่ปกติต้องใช้เวลาเกือบสอ

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 47: จดหมายจากแดนเหนือ

    บทที่ 47: จดหมายจากแดนเหนือ“เถ้าแก่เนี้ย จะให้ข้าน้อยจัดการกับคนพวกนี้อย่างไรดีขอรับ” เงาอู่เอ่ยถามพลางปรายตามองร่างที่ไม่ได้สติบนพื้นเสิ่นลั่วอวี้มองเสิ่นชิงหว่านด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเวทนาใดๆ สตรีผู้นี้ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากนางใจอ่อนปล่อยไป ย่อมเป็นภัยในภายภาคหน้า“มัดตัวพวกมันทั้งหมด พร้อมกับจดหมายข่มขู่ฉบับนี้ ไปส่งให้จวนว่าการเมืองหลวง” น้ำเสียงของนางเด็ดขาด “เสิ่นชิงหว่านมีคดีติดตัวและเป็นที่ต้องการตัวของทางการอยู่แล้ว เพิ่มข้อหาลักพาตัวและพยายามฆ่าเข้าไปอีก คราวนี้นางคงไม่ได้เห็นแสงตะวันนอกคุกอีกชั่วชีวิต”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”เงาอู่รับคำสั่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาคนอื่นๆ หิ้วปีกอันธพาลและร่างของเสิ่นชิงหว่านเร้นกายหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว ปิดฉากความบาดหมางของตระกูลเสิ่นลงอย่างสมบูรณ์วันรุ่งขึ้น ณ วังหลวงรถม้าของหอน้ำชาจอดเทียบที่หน้าประตูวังหลวง เสิ่นลั่วอวี้เพียงแค่ชู ป้ายหยกประจำตัวชินอ๋อง ขึ้นมา ทหารยามก็รีบคุกเข่าเปิดทางให้นางผ่านเข้าไปยังเขตพระราชฐานชั้นในได้อย่างง่ายดายราวกับเดินเข้าสวนหลังบ้านแม้นางและเซียวจินเยว่จะหย่าขาดจากกันแล้ว ทว่าเสิ่นลั่วอวี้ก

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 34: หมายศาลหน้าจวน

    บทที่ 34: หมายศาลหน้าจวนยามบ่ายคล้อย ณ จวนเสนาบดีเสิ่น บรรยากาศภายในเรือนของเสิ่นชิงหว่านช่างเงียบสงบและผ่อนคลาย ขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดของบิดาที่กำลังหัวหมุนเรื่องสมุดบัญชีลับอย่างสิ้นเชิงคุณหนูรองตระกูลเสิ่นนั่งจิบชาชั้นเลิศอยู่บนตั่งบุนวม ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างงดงามประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง นา

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 9: รหัสลับ

    บทที่ 9: รหัสลับเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน เรือนอิงซานยังคงถูกปิดตายและคุ้มกันอย่างแน่นหนาตลอดสามวันที่ผ่านมา เซียวจินเยว่แวะเวียนมาที่เรือนแห่งนี้ทุกเช้าค่ำ เขาสั่งให้ห้องเครื่องทำอาหารเลิศรสมาบำรุงนาง นำของกำนัลมามอบให้ไม่ขาดสาย ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและท่าทีเฉยเมยราวกับท่อ

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอ

    บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอม่ออวิ๋นนำบ่าวรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาภายในห้อง บนมือของแต่ละคนประคองถาดไม้ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องประดับลวดลายวิจิตร และกล่องยาสมานแผลชั้นเลิศที่เบิกมาจากคลังสมบัติส่วนตัวของชินอ๋องของกำนัลล้ำค่าเหล่านี้ หากสตรีใดในเมืองหลวงได้เห็น คงต้องตาลุกวา

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 7: กรงขัง

    บทที่ 7: กรงขังปัง!บานประตูไม้แกะสลักถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงจากฝีมือของบุรุษผู้บ้าอำนาจ ทิ้งให้เสิ่นลั่วอวี้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในห้องนอนที่กว้างขวางเสียงฝีเท้าขององครักษ์ที่เดินลาดตระเวนอยู่ด้านนอก บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้ได้แปรสภาพจากเรือนพักส่วนตัวของชินอ๋อง กลายเป็น กรงขัง อย่างสมบูรณ์แบ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status