บทที่ 3: กิจการใหม่

บทที่ 3: กิจการใหม่

สามเดือนผ่านไป หิมะที่เคยปกคลุมทั่วเมืองหลวงเริ่มละลายหายไป แทนที่ด้วยอากาศอบอุ่นของต้นฤดูใบไม้ผลิ

ณ ตรอกอันผิง ย่านการค้าที่คึกคักของเมืองหลวง โรงน้ำชาเล็กๆ แห่งหนึ่งนามว่า ‘โรงน้ำชาอวี้เซียง’ เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน แต่กลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนแทบทุกวัน

“เถ้าแก่เนี้ย! ขนมผิงหมดแล้วขอรับ!”

“รู้แล้วๆ บอกให้ในครัวเร่งมือหน่อย”

เสิ่นลั่วอวี้ ในชุดกระโปรงเรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา ยืนอยู่หลังโต๊ะพลางดีดลูกคิดอย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้หนีไปไหนไกล เพียงแต่นำสินเดิมอันน้อยนิดมาลงทุนเปิดโรงน้ำชาแห่งนี้

แม้ร้านจะเล็ก แต่ด้วยสูตรขนมแปลกใหม่และวิธีการชงชาที่ไม่เหมือนใครจากความรู้ในอดีตชาติ ทำให้กิจการรุ่งเรืองเกินคาดหมาย ชีวิตที่ไร้ซึ่งการแก่งแย่งชิงดี มันช่างอิสระและหอมหวานยิ่งนัก

“เถ้าแก่เนี้ย!” ปี้เถาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เมื่อครู่บ่าวออกไปซื้อวัตถุดิบ ได้ยินชาวบ้านลือกันให้แซ่ดเลยเจ้าค่ะ”

เสิ่นลั่วอวี้ไม่ได้ละสายตาจากบัญชี “ลือเรื่องอันใด”

“เรื่องจวนชินอ๋องเจ้าค่ะ! งานมงคลสมรส... ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด!”

มือที่กำลังดีดลูกคิดชะงักไปครู่หนึ่ง “เลื่อนงั้นหรือ?”

“เจ้าค่ะ! ภายนอกอ้างว่าคุณหนูรองป่วยหนัก... แต่เถ้าแก่ร้านผ้ากระซิบให้บ่าวฟังว่า แท้จริงแล้วท่านอ๋องส่งองครักษ์ไปยึด ‘ป้ายหยกประจำตัว’ คืนถึงจวนตระกูลเสิ่น ซ้ำยังสั่งกักบริเวณห้ามคุณหนูรองก้าวเท้าออกจากเรือนที่จวนเดิมแม้แต่ก้าวเดียวเจ้าค่ะ!”

ปี้เถากล่าวด้วยความสะใจ “ฮูหยินเสิ่นแอบใช้ป้ายหยกของท่านอ๋อง ไปข่มขู่บังคับซื้อร้านค้าในย่านการค้าใหญ่ด้วยราคาถูกแสนถูก เพื่อขยายกิจการของตระกูลเสิ่น พอความแตกเข้าหูท่านอ๋อง... พระองค์ก็กริ้วหนักเลยเจ้าค่ะ!”

เสิ่นลั่วอวี้ฟังจบก็แค่นหัวเราะในลำคอ

เสิ่นชิงหว่านเอ๋ย เจ้าช่างใจร้อนนัก

อุตส่าห์ได้ตำแหน่งที่ปรารถนาไปแล้ว กลับไม่รู้จักเจียมตัว เซียวจินเยว่เป็นคนเย่อหยิ่งและเด็ดขาด สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือ

“ปล่อยพวกเขาไปเถิด” เสิ่นลั่วอวี้ปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ “เราแค่ตั้งใจทำมาค้าขายของเราก็พอ”

นางบอกตัวเองเช่นนั้น แต่ลึกๆ ในใจกลับอดคิดไม่ได้... หน้ากากดอกบัวขาวของน้องสาวผู้นั้น เริ่มปริแตกให้เขาเห็นแล้วสินะ

ณ จวนชินอ๋อง

บรรยากาศในจวนที่เคยสงบร่มเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด สาวใช้และบ่าวไพร่เดินกันแทบไม่กล้าลงน้ำหนักเท้า

ภายในห้องหนังสือ เซียวจินเยว่นั่งอยู่เบื้องหน้าหลักฐานเอาผิดกองใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึง กองโฉนดร้านค้าและหลักฐานการรีดไถถูกโยนทิ้งกระจายเกลื่อนพื้น

“เรียนท่านอ๋อง...” องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามารายงานด้วยท่าทีระมัดระวัง “กระหม่อมนำป้ายหยกกลับมาจากจวนตระกูลเสิ่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ หลักฐานเหล่านี้ระบุชัดเจนว่าฮูหยินเสิ่นแอบอ้างป้ายหยกของพระองค์จริงๆ และเงินที่ได้มา ล้วนถูกถ่ายเทเข้าคลังตระกูลเสิ่น”

เซียวจินเยว่ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ดวงตาดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยความผิดหวัง

เสิ่นชิงหว่าน... สตรีที่เขาคิดว่าใสซื่อบริสุทธิ์ กลับสมรู้ร่วมคิดกับมารดา นำของแทนใจที่เขามอบให้ไปทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้!

“แล้วนางว่าอย่างไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเย็นชา

“แม่นางชิงหว่านเอาแต่ร้องไห้ บอกว่าตนเองไม่รู้เรื่องอันใดเลย ถูกฮูหยินเสิ่นขอยืมป้ายหยกไปโดยที่นางไม่ได้ตั้งใจพ่ะย่ะค่ะ...”

“ไม่รู้เรื่อง?” ชินอ๋องแค่นหัวเราะเยาะ “ป้ายหยกสำคัญปานนั้น หากนางไม่ยินยอม ฮูหยินเสิ่นจะเอาไปทำเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้อย่างไร! ส่งคนไปเฝ้าเรือนของนางที่จวนตระกูลเสิ่นเอาไว้ให้แน่นหนา ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อทุกคนถอยออกไป ห้องหนังสือก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เซียวจินเยว่เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า

ภาพจำในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายเขา... หากเป็นเมื่อก่อน เวลามีปัญหาเรื่องเอกสารหรือบัญชี มักจะมีสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่เคียงข้างเขาเสมอ นางจะคอยช่วยจัดการตรวจสอบทุกอย่างให้เรียบร้อยและรัดกุมด้วยรอยยิ้ม

แต่ตอนนี้ ไม่มีอีกแล้ว

มีเพียงความว่างเปล่า และความตระหนักรู้ที่มาช้าไป... ว่าเขาสูญเสียสตรีที่รู้ใจและปกป้องผลประโยชน์ให้เขาด้วยความจริงใจที่สุดไปเสียแล้ว!

ตั้งแต่นางเดินจากไปในวันนั้น แม้ปากเขาจะคอยพร่ำบอกว่าไม่ใส่ใจ และไม่อยากยอมรับความอ่อนแอของตัวเอง ทว่าเขากลับเฝ้าคิดถึงนางทุกวัน...

เขาคิดถึงความเด็ดเดี่ยวในแววตาของนาง คิดถึงรอยยิ้มจางๆ ที่เคยมอบให้ คิดถึงแม้กระทั่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยที่มักจะลอยวนอยู่รอบตัวนางเสมอ

เซียวจินเยว่ลืมตาขึ้น ความอึดอัดระคนปวดร้าวในอกบีบรัดจนเขาทนอยู่นิ่งๆ ไม่ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยเรียกองครักษ์ที่อยู่ด้านนอก

“ม่ออวิ๋น”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ม่ออวิ๋นรีบก้าวเข้ามา

“ไปเตรียมรถม้า”

ม่ออวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย เขามองผู้เป็นนายสลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างรู้ใจ “เสด็จไปที่เดิม ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจินเยว่หลุบตาลง ซ่อนความรู้สึกว้าวุ่นและโหยหาเอาไว้ในส่วนลึก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ใช่”