16 โทษหนึ่งประการ

ระหว่างที่นางลุกขึ้นไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ เจ้าร่างปลอมไม่เลิกตามนาง แถมทำหน้าตาขึงขังเจ้าเล่ห์ นางเกือบจะควักกระบี่ปีศาจออกมาฟาดฟัน

การต่อสู้อันไร้ประโยชน์หยุดลงในหัว เมื่อสิ่งของสำคัญอยู่ในเรือนใต้ทั้งหมด นางนั่งถอนหายใจบนฟูก ก่อนจะเบิกตากว้างมองกระบี่สีนิลปรากฏในมือเทพ ไม่รู้ว่าร่างปลอมเสกมันขึ้นมาได้อย่างไร เขาขยับฝีเท้าเข้ามาหานาง ส่งกระบี่สลักลายบุปผาให้นางกับมือ นางลุกขึ้นยิ้มดีใจ

“กระบี่ปีศาจข้า... ท่านได้มายังไง?”

ร่างปลอมยิ้มให้นางแทนคำตอบ นางพยายามถามเขาเท่าไรก็ยอมบอกนาง

“ก็ได้ ข้าจะยอมตามใจท่านสักวัน ท่านตัวปลอม ขอโทษที่ข้าเสียมารยาท”

ใบหน้าหล่อเหลาแลดูอ่อนโยนแม้กระทั่งในแววตา เขาชื่นชมนางพลางว่า ‘ดีแล้ว ดีมาก’ โน้มลงแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน นางสะดุ้ง ยกมือแปะหน้าผากเหมือนถูกของร้อน แก้มแดงระเรื่อไปถึงใบหู

“ท่านทำอะไรน่ะ!?”

“เจ้าชอบ”

“ทะ... ท่านเป็นเพียงภาพลวงตา”

“เหลวไหล เบื้องหน้าสายตาเจ้าเป็นเรื่องจริง มีอยู่จริง เจ้าเชื่อข้า”

“ท่าน... เหมือนเขามาก ทั้งกายทิพย์... วิญญาณ ทั้งกลิ่นดอกปี่อั้น...”

“เมื่อคืนข้านอนข้างหลังเจ้า... ใส่ยาบนปีกเจ้า...”

ถิงถิงกลอกตาใช้ความคิด ตั้งแต่ร่างปลอมหล่อรวมขึ้นจากแสงสีชาด เขาผู้นี้คอยเอาใจใส่นางในยามเศร้าโศกและบาดเจ็บ นางเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตาคมวาบ เขาก้มตัวลงหานางซึ่งสูงเพียงระดับบ่า

“ข้าจูบเจ้าได้หรือไม่?”

ราวกับว่านางถูกสาปให้เป็นหิน เจ้าร่างปลอมลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ขยับริมฝีปากเข้ามาใกล้ นางหลุบตามองลมหายใจสีชาดไหลผ่านปลายจมูกเป็นสันคม...

“เจ้าทำอะไร!? ถิงถิง” เสียงตวาดกร้าวดุนาง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลสนิทปรากฏขึ้นในฉับพลัน บุรุษเบื้องหน้านางพลันหายไป ละอองสายสีชาดประสานเข้ากับเล่มตำราเล่มเก่ากลางห้อง

เจ้าร่างปลอมหนีเอาตัวรอดไปซะเฉย ๆ! นางตื่นตะลึง หันไปตอบด้วยสีหน้าขลาดกลัว

“ร่างปลอมท่าน... ขอจูบข้า...”

“เจ้าก็ยอม?”

“ข้าเปล่านะ ข้ากำลังตกใจ...”

นีเทียนต้าเซินไม่เชื่อนาง ตอนเขากลับมาพบนาง หน้าแดงก่ำเอียงอาย นัยน์ตาสีอำพันหลุบมองตามริมฝีปากหนาหยักได้รูปอย่างตั้งใจทีเดียว

“พวกปีศาจ... เปี่ยมไปด้วยราคะตัณหา ความโลภหลงมัวเมา กามารมณ์เป็นกมลสันดานของพวกเจ้า มิอาจกล่อมเกลาให้ดีได้สักตน ข้าพอเข้าใจเจ้าถิงถิง แต่เจ้าจะเสพสังวาสกับตนไหน ต้องไม่ใช่ในนครมรณา ไม่ใช่กับร่างจำแลงข้า”

“ข้าจะไปรู้ลึกซึ้งถึงจิตใจร่างปลอมท่านได้ยังไง ท่านน่ะเป็นเทพแท้ ๆ ไยสร้างเวทลวงตาล่อลวงปีศาจ เล่ห์เหลี่ยมมารยา ยังจะโยนความผิดให้ข้า”

“เป็นเรื่องสมควรที่จะผนึกตำราเล่มนี้ไว้สักระยะ”

สิ้นคำประกาศิต เงื้อมมือมัจจุราชดึงตำราสีชาดไป ไม่ฟังเสียงใด ๆ ของนาง

ถิงถิงนึกหวาดกลัวเทพมรณายามเกรี้ยวกราดนัก เขาพูดจาร้ายกาจด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ไร้เหตุผลสิ้นดี นัยน์ตาสีชาดราวใบมีดคมทิ่มแทงหัวใจนาง ไม่แม้จะมองหน้านาง

---------

คืนวานนี้ปีกผีเสื้อโบยบินกลับไปคร่ำครวญบนฟูกจนได้ยินเสียงอึกทึก นางวิ่งไปตรงระเบียงเรือน แหงนหน้ามองท้องนภามืดเงียบเต็มไปด้วยดวงตายมทูต อักขระประหลาดวาดด้วยพู่กัน เพียงชั่วพริบตาก็หายไป

‘นีเทียนต้าเซิน’

‘ทัณฑ์ที่ 1’

เสียงประกาศโทษออกมาอย่างคั่งแค้น เป็นเสียงลอกเลียนเจ้านครมรณา

นีเทียนต้าได้รับโทษหนึ่งประการจากการตัดสินของตำราสีชาด

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงทัณฑ์ที่ว่าคืออะไร ตำราเล่มนี้ซุกซ่อนความลับเอาไว้มากจนเกินไป

ถิงถิงเข้าใจภาษายมทูตนับตั้งแต่นางมาอยู่เมืองนี้วันแรก ๆ ถึงแม้ว่ายมทูตจะสื่อสารกับนางด้วยภาษาในเทวโลก ไม่ว่าเทพหรือปีศาจก็เข้าใจตรงกัน เรื่องนี้เป็นความลับส่วนตัวของนาง แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจที่ยมทูตสนทนากัน เอื้อประโยชน์กับการเก็บข้อมูลในเมืองมรณา

นางยืนมองการต่อสู้ของเทพมรณากับร่างจำแลง พลังหยินหยางของเจ้านครถูกทำลายลงในชั่วพริบตาด้วยแสงโลหิตสาดจ้า ท่านลุงแย่งกันพูดจา เตือนสตินีเทียนต้าเซินว่าไม่ควรใช้พลังโดยเปล่าประโยชน์ ตำราสีชาดเป็นตำราที่มีพลังมากกว่านครมรณาและแดนปรภูมิรวมเข้าด้วยกันเสียอีก มันแข็งแกร่งกว่าตำราทุกเล่ม ต่อให้เป็นท่านอาจารย์ของเขาผู้ดูแลนครมรณามาถึงห้าแสนปียังมิอาจต่อกร ไม่เคยมีเทพมรณาจะวิวาทกับตำราเพื่อผนึกมันเอาไว้ด้วย

เหล่ายมทูตเอ่ยถึงอีกสองเทพมรณา ฮุ่ยเหอต้าเซิน[1] เยว่ชิงต้าเซิน[2] ในร่างกระดูกอันน่ากลัว นัยน์ตาสีชาดทั้งสามคู่เพ่งมองมายังนาง ก่อนที่ทั่วทั้งเรือนจะถูกปกคลุมด้วยเวทหยิน นางจึงไม่รับรู้สิ่งใดอีก

“เจ้าเองก็มีโทษ จำไว้ว่าข้าไม่ไว้หน้าผู้ใด มีเพียงท่านลุงเท่านั้น เป็นข้อยกเว้นของข้า” น้ำเสียงเคร่งขรึมไม่ต่างจากวันแรกที่ปีศาจสาวมาพำนักอาศัย

ถิงถิงละทิ้งความโกรธกลัวของนาง คงเหลือเพียงความสิ้นหวัง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ดี... เสร็จงานของข้าเมื่อไร ข้าจะรีบตายไปเป็นยมทูต ข้าจะเป็นท่านลุง”

---------

[1] 惠河大神

[2] 月星大神