15 ตำราสีชาด

ถิงถิงอ่อนน้อมถ่อมตนเสมือนนางเป็นลูกไก่ในกำมือพญามัจจุราช เขาจะบีบนางก็ตายเปล่า นางอยู่แต่ในห้องของนาง นั่ง ๆ นอน ๆ ถอนหายใจ นางหันไปรื้อค้นหีบสมบัติซึ่งเขามอบให้นางทั้งอาภรณ์ของมีค่า ของวิเศษ ในขณะที่เขาไม่ได้กักขังนางด้วยแสงแห่งหยาง เขาไม่มารบกวนจิตใจนางตามที่กล่าวว่างานยุ่งรัดตัว แม้ว่าเขาจะย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับนางเพื่อจับตาดูนาง กลับไม่พบหน้าเขาแม้สักวัน

‘ข้าเหมือนนกน้อยในกรงทอง แม้แต่ท่านก็ยังไม่ไยดีข้า…’

ความคิดเศร้าหมองในราตรีมืดมิดมิอาจล่วงรู้ไปถึงเจ้าเมืองมรณา ถิงถิงเงยหน้ามองกลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา พลันหันไปสบเข้ากับบุรุษเทพในอาภรณ์สง่างาม

“ท่านตัวปลอม มาหาข้าอีกแล้วหรือ? ไม่กลัวตัวจริงฆ่าท่านเอารึไง”

ร่างปลอมส่ายหน้า แยกเขี้ยวยิ้มตรงมุมปากในความหมายว่า ‘ไม่’

ปีศาจสาวพิจารณารอบอาภรณ์สีนิลปรากฏแสงสีชาด ทำให้นางแยกแยะระหว่างตัวจริงตัวปลอมได้ คาดว่าตำราประหลาดที่เปล่งแสงเดียวกันนั้นเป็นผู้กระทำ นางเห็นว่าการข่มขู่ไม่ได้ผล ไล่เขาเท่าไรก็ไม่ยอมไป

เมื่อร่างสูงสง่าขยับฝีเท้าเข้าหานาง ใจกล้าบ้าคลั่งขึ้นมา กรงเล็บปีศาจวางล้อมกรามแกร่ง ลูบไล้ด้วยแววตาเย้ายั่ว นางยกเรื่องน่าขยะแขยงมากที่สุดของเหล่าเทพขึ้นกล่าว “แน่ใจนะว่าท่าน... ไม่กลัวข้าจับทำสามี? ข้าเป็นปีศาจสาว เป็นผีเสื้อโตเต็มวัย พร้อมผสมพันธุ์เชียวนะ”

แต่เท่าที่เห็นนางทำตาโตดูผู้อื่นร่วมสังวาสกัน สักพักหนึ่งนางก็ไปนอน...

นางกินแล้วนอน ต่อสู้กับเจ้าตำราแห่งความเป็นและความตาย อีกวันนางไม่ทำอะไรนอกเสียจากสาดเทความโศกศัลย์ว่าเจ้ามรณาใจดำ

“เจ้าช่างอ่อนต่อโลกนักถิงถิง น้ำหน้าอย่างเจ้าน่ะหรือ จะมีปัญญาจับใครทำสามีได้?”

“นะ... นั่นเสียงพี่ใหญ่ข้า ข้าจะเอาเรื่องท่าน ร่างปลอมนีเทียนต้าเซิน!”

ยามเอ่ยนามเทพแห่งความตายด้วยท่าทีโอหัง ปลายนิ้วชี้หน้าด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์

นีเทียนต้าเซินสะดุ้ง เบิกตากว้างมองเหล่ายมทูตที่มากันพร้อมเพรียง เขาพยายามข่มใจใช้สีหน้าเยือกเย็นระหว่างการประชุม หลังได้รับการไถ่ถามจากท่านลุงว่ามีเรื่องอะไรหรือ?

ในใจเทพมรณาไม่สบอารมณ์เพราะเจ้าปีศาจน้อยจอมสร้างเรื่อง นัยน์ตาสีชาดปรากฏกลางท้องนภา มองปีศาจสาววิวาทกับบุรุษในอาภรณ์สีนิล

สักพักหนึ่งนางไประบายความเศร้าบนหมอนจนเบ้าตาแดงก่ำ ร่างปลอมเฝ้าติดตามนาง นั่งลงบนฟูก ซับน้ำตาบนแก้มด้วยปลายนิ้วโป้ง ดวงตาไร้เดียงสามองตามปลายนิ้วเรียวยาว เขาไร้เกราะนิ้วอันน่ากลัวสำหรับดึงดวงวิญญาณ นางเคยเข้าใจผิดว่าเขาน่ะเป็นจอมมาร...

นีเทียนต้าเซินโมโหนางจนเกินควบคุมตนแล้วนางก็ยังไม่รู้ กระทั่งนางเริ่มเบื่อหน่าย ลุกขึ้นเดินช้า ๆ บนระเบียงเรือน เอี้ยวมองร่างสูงสง่าที่ติดตามนางเช่นเงา นางเดินไปทางไหน เขาผู้นี้ก็ตามนาง นางไปดูแผนที่บนโต๊ะทำงาน เขายืนเอามือไพล่หลัง ยิ้มให้นาง เสกชาถ้วยหนึ่งแล้วผายมือเชื้อเชิญ วางดอกเหมยฮวาลงบนโต๊ะ

“ข้าไม่หลงกลท่าน มาทำยิ้มเสแสร้ง อย่างไรก็มิใช่บุรุษเทพผู้เหี้ยมโหดของข้า” นางส่ายหน้าไปทางหน้าต่างไม้สลัก ดวงตากลางท้องนภาหายไป

นีเทียนต้าเซินออกไปประชุมกับเหล่ายมทูตเรื่องการรวบรวมดวงวิญญาณครั้งใหญ่ คงไม่มารบกวนใจอีกเป็นครึ่งค่อนวัน นางรู้สึกว่างเปล่าเงียบเหงาประหลาด ก้มมองแผนที่ขนาดใหญ่จนล้นโต๊ะด้วยแววตาซุกซน

โลกมนุษย์!

แผนที่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่นางเฝ้าฝัน นัยน์ตาสีอำพันทอประกาย เมื่อใช้ดวงตาปีศาจเพ่งมองจุดดำจุดหนึ่ง บังเอิญเห็นสามีภรรยาเสพสังวาสในกระท่อมร้างบนฟางหญ้า

‘มะ... มันใหญ่ขนาดนั้น!’

ท่อนที่ขยับเข้า ๆ ออก ๆ ผ่านช่องทางเล็กแคบเปียกชุ่มน้ำหนืด ในสีหน้าหลงใหลคลั่งไคล้ของบุรุษสตรี พวกเขาปลดปล่อยกามารมณ์ แลดูเป็นสุขยิ่งนัก

นึกย้อนไปเมื่อสองร้อยปีก่อนนางลอบดูพี่รองพี่ใหญ่สมสู่กับจิ้งจอกหนุ่ม พี่รองเล่นของใหญ่ตั้งสาม! หางสีขาวสะอาดที่สะบัดพลิ้วไปมาในเวหา บุรุษจิ้งจอกร่างกำยำสวมกอดมอบจุมพิต ขยับกายแนบชิดพี่สาวทั้งสอง แววตาเย้ายั่วหลายคู่สบมองมายังนางที่วิ่งหนีไป หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาเอาแต่หัวเราะเยาะนาง

เอาเข้าจริง ๆ นางก็เคยคิด ด้วยสัญชาติปีศาจ โลหิตเข้มข้นไหลเวียนในเรือนกาย ติดเพียงนางเป็นสตรีประหลาด หลงใหลในความดีของเทพ

‘เทพหรือ? ใช่แล้วล่ะ ข้าลืมไปได้ยังไงกัน สหายข้าเป็นถึงแม่เฒ่าอาวุโสในภพภูมิลับแล เทพธิดานักทำนายผู้ยิ่งใหญ่ บางทีแม่เฒ่าอาจช่วยเหลือข้าได้’

สตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดกลับไปนั่งกอดหัวเข่าหน้าตาครุ่นคิด ร่างปลอมเอามือไพล่หลังยืนจ้องนาง กลับทำเป็นไม่สนใจ เหมือนกับว่าเขาเป็นเพียงท่อนไม้

‘ใช่สถานการณ์คับขันเข้าตาจนเสียเมื่อไร เทพอาวุโสบำเพ็ญเพียรอยู่เป็นนิจ ไม่สมควรที่จะไปรบกวน ข้ากินดีอยู่ดี ถึงทำงานลำบากอย่างไร เทพมรณาก็เอาใจข้า’

ตรึกตรองถี่ถ้วนแล้วนางไม่กล้านำความเดือดร้อนไปให้แม่เฒ่าผู้ซึ่งนางเคารพนับถือเป็นอย่างมาก ฉับพลันนั้นเอง ดวงไฟยมทูตพุ่งเข้ามาในห้องนอนนาง ท่านลุงในร่างสตรีนำอาภรณ์สีสันสวยงามใส่ลงในหีบผ้า วางขนมแป้งปั้นและถ้วยชาบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางห้อง

ร่างปลอมมองสตรีในอาภรณ์สีนิลด้วยรอยยิ้มมีนัย ถึงแม้ว่ากลุ่มควันหยินหยางจะหายไปสักครู่แล้ว มิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาผู้นี้กำลังคิดอะไร ในขณะที่ยมทูตมองว่าตำราสีชาดเฝ้านางเอาไว้ตามคำสั่งเทพมรณา

‘เจ้าระวังตัวด้วย ข้าไม่สามารถควบคุมตำราสีชาดได้ดั่งใจ ตำราเล่มนี้นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ...’

เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้มีเขาและนางที่รู้ หัวใจปีศาจสาวขยับไหว นางเงยหน้ามองผ่านหน้าต่างไป ไม่พบเทพมรณาซึ่งยังคงไม่กลับมาพบนาง ตบหน้าเบา ๆ หวังให้ตนเลิกฟุ้งซ่าน