MasukShare
17 กับดักปีศาจ
Terakhir Diperbarui:
2026-01-04 16:24:11ฝันไปเถอะ!
นีเทียนต้าเซินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แทนที่จะลั่นวาจาเด็ดขาด ไม่มีทางรับดวงวิญญาณนางมาเป็นยมทูต ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้
ลิขิตชะตา เป็นเรื่องเหนืออำนาจการควบคุม ภพชาติหน้าของนางจะเกิดเป็นอะไรก็หาได้รู้ไม่
ขณะนัยน์ตาสีชาดยังคงเพ่งมองท่าทีโอหัง หวังให้นางศิโรราบ เขายืนเอามือไพล่หลังข้างฟูกนาง
“ลุกขึ้นมาทำงานของเจ้า ไหวหรือไม่?”
“ข้าไม่ทำงานให้ท่านแล้ว ข้าจะไป... จากที่นี่”
“เจ้าแน่ใจ?”
“เจ้าค่ะ ท่านและข้า ขออย่าได้พบกันอีกเลย หากมิใช่ในปรภูมิ หวังว่าท่านจะไม่ลืมที่ลั่นวาจาเอาไว้ว่าข้าเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ”
สีหน้าของผู้ขลาดกลัวบัดนี้เป็นคนละคน นางไม่อ่อนน้อมยอมตามอีกต่อไป
นีเทียนต้าเซินเบิกเนตรสีชาด ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดประหลาดในอก ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อยมทูตตัดขาดจากห้วงความรู้สึกสิ้น อีกใจหนึ่งก็หวังให้นางเปลี่ยนคำพูดของนาง กลับพบเพียงลูกแก้วอำพันเปี่ยมล้นหยดน้ำตา นางยืนกรานว่าจะกลับเรือนใต้ เขากลั้นใจตอบนาง
“ได้ ในเมื่อเจ้าตัดสินใจดีแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้า”
-----------
หัวใจปีศาจเคยสงบราวสายน้ำนิ่ง บัดนี้ไม่ต่างจากกระแสน้ำวน นางทั้งสับสน เสียใจ ไยเทพมรณาช่างไร้เยื่อใยต่อนาง ขนาดว่านางทำงานเยี่ยงทาสผู้ซื่อสัตย์ พร้อมมอบชีวิตให้เจ้าตำราโหดอย่างไม่กลัวตาย นางและเขามีความทรงจำใต้ต้นไม้วิญญาณในเรือนไม้งดงามมาร่วมแรมปี
‘ข้าควรลืมท่านไปเสีย นีเทียนต้าเซิน...’
ความคั่งแค้นปรากฏในประกายตาสีอำพัน นางชังหน้าเขาพอ ๆ กับที่นางปรารถนาในตัวเขา นางแน่ใจว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้นางผู้รู้เรื่องนครมรณากลับเรือนใต้อย่างสติครบถ้วน เขาคงใช้เวทลบเลือนความทรงจำนางก่อนส่งนางกลับเมืองปีศาจ
ในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวยาวใต้เกราะนิ้วแหลมคมแตะลงบนหน้าผากเนียน ฝ่ามือปีศาจกางออกพร้อมกระจกสีขุ่นเปล่งแสงหยินหยาง แต้มสีชาดกลายเป็นหลุมน้ำวน
นีเทียนต้าเซินแปลกใจในการกระทำของนางผู้ปองร้ายเขาด้วยกระจกโง่ ๆ บานหนึ่ง เขารู้สึกตัวอีกคราในเรือนไม้งดงาม เครื่องเรือนทุกอย่างจัดวางอยู่ที่เดิม หากวิจิตรตระการตากว่าเรือนซึ่งเขาสร้างให้นางพำนักอาศัย
“ทำอะไรของเจ้า? ถิงถิง”
“ในห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าเป็นผู้เสกสร้างทุกสรรพสิ่ง ท่านจำได้หรือไม่? ท่านเคยกักขังข้าในนครมรณา ท่านจิกหัวใช้ข้า ให้เป็นทีของข้าบ้าง”
“เจ้าใช่ปีศาจเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียเมื่อไร เจ้ามีจิตใจดีงามราวเทพธิดา”
“เกรงว่าท่านจะลืมไปเสียสนิท ข้าเป็นปีศาจราตรี” ในน้ำเสียงเด็ดขาด ผู้อายุขัยน้อยกว่าเช่นนางกลับไร้ความกลัวเกรง นางยืนประจันหน้าเทพแห่งความตายท่ามกลางแสงแห่งหยินหยาง แม้รอบอาภรณ์ลวดลายเมฆาล้มปริ่มด้วยไอสังหาร เขายังคงสวมชุดเกราะยมทูต นางสวมอาภรณ์สีสันสดใส
“ประเดี๋ยวข้าก็ตื่นจากนิทรา เว้นเสียแต่ว่าท่านจะทุบตีข้าให้ตื่น”
นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง เขี้ยวคมตรงมุมปากดูน่าสะพรึงกลัว “ดีไหมเล่า? ข้าจะทำลายกระจกบ้านี่ไปพร้อมกับดวงวิญญาณเจ้า”
“หากท่านปรารถนาจะฆ่าข้า หลังจากที่ข้าหมดประโยชน์แล้ว ข้ายินดีตายด้วยเงื้อมมือท่าน เทพใจดำ...” นางพูดด้วยนัยน์ตาเอ่อคลอ โบกมือเปิดบานประตูให้อ้าออกกว้าง “ไยท่านไม่ลองชื่นชมโลกนิทราอันสวยงามเสียก่อน ค่อยลงมือฆ่าถิงถิง อย่างน้อยก็เห็นแก่น้ำใจข้าที่เคยช่วยงานท่าน”
ถ้อยคำตัดพ้อนั้นไม่เข้าหูเอาซะเลย นีเทียนต้าเซินเมินหน้าหนีนาง มองผ่านบานประตูไม้สลักลายเมฆาไป กลางท้องนภามีจันทรากลมโตสีชาดอย่างในภพภูมิปีศาจ
เมื่อสังเกตให้ดีแล้วพื้นที่โดยรอบปกคลุมด้วยสวนพฤกษชาติทอประกายอร่าม เสมือนเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา มันแสนงดงามตรงที่ท้องนภากว้างเต็มไปด้วยหมู่ดาว
‘โลกนิทราของเจ้าช่างงามนัก’
ความคิดภายในมิอาจส่งผ่านไปถึงนาง ร่างสูงสง่าผ่อนลมหายใจ รักษาสีหน้าเข้มขรึมของตน พยายามไตร่ตรองเรื่องราวด้วยเหตุและผล
ที่ผ่านมานางไม่เคยเป็นเช่นนี้ นางเชื่อฟังอ่อนน้อม มีความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา...
หรือทั้งหมดเป็นการแสดงละคร? นางเฝ้ารอจนกระทั่งสบโอกาสซุกซ่อนกระจกแปดเหลี่ยมไว้ในหีบผ้า
“กระจกเวทนี้เคยเป็นของเล่นชนิดหนึ่งของหมู่มารในลัทธิประหลาด ชื่นชอบการวางพนัน ละเล่นเวทหยินหยางอยู่เป็นนิจ นับเป็นเครื่องสะสมพลังที่มีหยางมากกว่าหยิน มองลึกลงไปในกระจกมีหลุมสีขาวตัดแสงสีดำ แน่นอนว่าการเป็นสมบัติเทพหมายความว่าปีศาจจะต้องขโมยมันมาจากที่ใดสักแห่ง ท่านปู่มอบให้ข้าคราวบำเพ็ญตบะปีศาจครบสองพันปี เป็นของหายากนัก”
“ดูจากขุมพลังหยินหยางแล้วก็พอรู้ น่าแปลกที่พวกปีศาจขโมยมันมาได้”
“ไม่มีอะไรที่พวกข้าทำไม่ได้...” นางเล่าเรื่องในอดีตอีกมากมายว่าผู้แสนดีอย่างไรก็คือปีศาจ ไม่ควรไว้วางใจ คนที่บ้านนางเป็นอย่างไร
“ข้าพอเข้าใจหลักการของพวกเจ้า อย่างเช่นบุปผชาติหลากสีสันเบื้องหน้าข้าคงเกิดขึ้นโดยเวทปีศาจราตรี อืม... เจ้าว่าเป็นห้วงนิทรา?”
“เจ้าค่ะ ข้าอาจหลับใหลในเรือนมรณา กายทิพย์ท่านหายไป อยู่กับข้า ณ ที่แห่งนี้ ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป รับรองว่าท่านเสียเวลาไม่มาก ห้าวันในนิทราอาจกินเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป...”
“ถ้าเจ้าว่าเสียเวลาไม่มาก” สิ้นคำ เขาถอนหายใจ หมอกสีนิลขยับหายไปอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
Bab terbaru
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 21 ปีศาจทรยศ
กระดิ่งลางร้ายในเรือนใต้ที่สั่นดังทำให้มิอาจชะล่าใจ หลี่หวังหยางนัดแนะบรรดาปีศาจให้เล่นละครไปตามน้ำ ตบตากลุ่มควันหยินหยางซึ่งอาจปรากฏตัวอีกเมื่อใดก็ได้ ตามคาดการณ์ว่ายมทูตอาจกลับมา เมื่อศัตรูตายใจ จะได้ไม่เสียการใหญ่ ค่อยส่งสารแจ้งฝั่งจิ้งจอกเงินให้สลักอักษรไว้บนฝ่ามือว่า ‘忘’ ลืม หมายถึงเวทลบเลือนความจำของยมทูต“ที่ใดมีความตาย ที่นั่นมียมทูต พวกนั้นรวบรวมดวงวิญญาณมากมายไปเพื่ออะไร?”สีหน้าสงสัยแกมเจ้าเล่ห์ของปีศาจเฒ่าในร่างบุรุษรูปงามซักไซ้เอาความจริงจากร่างไร้สติสตรีในอาภรณ์สีชาดอยู่ในเงื้อมมือ เวทหยินห้อมล้อมรอบลำคอ ยามนี้จะบีบคั้นนางก็ตายเปล่า นางสูญสลายเป็นเถ้าควันได้ในพริบตาข้างกันนั้นเป็นพี่สาวทั้งสองนอนฟุบบนพื้นหญ้า ญาติผู้พี่อีกสาม บุรุษจิ้งจอกผู้ติดตามฮู่โหมวยังคงไม่ฟื้นจากแรงปะทะของเวทปีศาจราตรี การสะบัดพิษจากปีกของหลี่หวังหยางทำลายเวทหยินหยางใต้อักษร 忘 กลางหน้าผากจนแตกเป็นเสี่ยง ดวงตาสีอำพันเปิดเผยบนปีกสีนิลทั้งแปดคู่ หลังจากนั้นเรือนไม้ในงานวิวาห์กลายเป็นพื้นที่โล่งเปล่าเยียบเย็น“พวกมันใช้เวทลบเลือนความทรงจำ ส่งตัวเจ้าสาวกลับคืนสู่งานวิวาห์เช่นคืนที่ลักพาตัวเจ้าไป อื้ม.
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 20 จากลา
ถิงถิงพร่ำพรอดกอดเทพมรณาหลังจากที่เขาไม่ขัดขืนนางอีก ฝ่ามือเย็นเฉียบของนางลูบไล้ผิวกายอุ่น ได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจครืดคราดผ่านใบหูไปไว ๆ เขาปิดตาลงบ่อยครั้งจนนางขมวดคิ้วสงสัย กว่าที่นางจะรับรู้ได้อีกคราจากสัมผัสของมืออุ่นร้อน กำลังลูบผ่านแผ่นหลังบางเนื้อกายของนางและเขาแนบชิดสนิทสนม ไอปีศาจห้อมล้อมทั้งสองเรือนกาย นางสารภาพต่อเขาว่านางมีความสุขมากมายเท่าไร“ความสุขอะไรของเจ้า ร่วมแรมปีในนครมรณา ใต้ต้นไม้วิญญาณ ในเรือนไม้ที่ข้ามานั่งทำงานเคียงข้างเจ้า ข้าเฝ้ามองเจ้า วัน ๆ เจ้าเอาแต่นอนเกียจคร้าน”“นานขนาดนั้นเชียวหรือ?”“อื้ม... ตอนข้าไม่อยู่ เจ้าไปเที่ยวเล่น ข้ามเทือกเขาไปก่อกวนยมทูตในหลายเขตแดน เจ้าทักทายพวกเขาทุกรุ่งอรุณ ยมทูตกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณ ไยเจ้ายืนกรานว่ามีความมืดมิดเป็นสหาย?”ปีศาจน้อยคลี่ยิ้ม กลอกแววตาซุกซน ยามหวนคิดถึงท่านลุงทั้งหลายท่ามกลางราตรีมืดมิดของเมืองมรณา กลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา ไม่ไกลจากตัวนางซึ่งเป็นผีเสื้อตัวน้อยในวงยมทูตยมทูตมักปิดวาจา ไม่ใคร่สนทนา นอกเสียจากกับยมทูตด้วยกัน ท่านลุงค่อนข้างรำคาญนางเอามาก ๆ หากเห็นนางเดิ
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 19 บุรุษในใจ
“ว่าง… อย่าเสียเวลาข้า ดวงวิญญาณมากมายเฝ้ารอเทพมรณา ข้าจำต้องออกไปรับดวงวิญญาณ นำทัพยมทูต…” นางพูดแทนเขา ขยับปลายนิ้วเรียวยาวหยิกจมูกโด่งเป็นสันคม เขาย่นจมูก พ่นลมหายใจสีชาดแลดูน่าสะพรึงกลัว นางมิได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย แถมยังต่อว่า “ข้าได้ยินจนเบื่อ เชื่อข้าเถอะ ถึงท่านไม่ทำงาน ยังมีเทพมรณาอีกตั้งสอง”“ทำงานได้เรื่องที่ไหน...”“ท่านไม่ควรดูแคลนผู้ใดในแดนมรณา แดนปีศาจ แดนเทพ แม้แต่มนุษย์ผู้ไร้ซึ่งพลัง พวกเขามีความคิดยิ่งใหญ่เกรียงไกร มีหัวใจกล้าหาญเสียสละ นีเทียนต้าเซิน ท่านรู้ไหม? ราชาแห่งสวรรค์ปกครองแดนเทพด้วยเมตตาธรรม ท่านอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ดูแคลนแม้กระทั่งปีศาจ”“เจ้าเคยพบเขาผู้นั้นหรือ? ข้าว่าเจ้าเพียงได้ยินมา ส่งสารผ่านปากต่อปาก เจ้ารู้จักคน แต่หารู้จักใจเขาไม่”ถิงถิงส่ายหน้า ค่อนขอดเทพผู้ผยองตน เขาหลุบตามองนาง หัวเราะชั่วร้าย นางกล่าวว่าแม่เฒ่าเล่าให้นางฟัง นางอดไม่ไหวต้องสั่งสอนเทพซะบ้าง“ท่านเงียบเสีย... จูบข้า”“เจ้า... อยากตายรึ?” เขาเข่นเขี้ยวขู่นาง ออกแรงขัดขืนการบังคับจากลมพัดไหวข้างใบหู ทว่าในห้วงนิทรานี้ไม่ว่านางสั่งอะไรก็จำต้องทำตาม“จูบข้า ที่หน้าผาก แก้ม ริมฝีปาก”นี
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 18 บุรุษในใจ
นัยน์ตาเยียบเย็นสีชาดไม่ไหวติง แม้ปีศาจสาวจะพลิกฝ่ามือดึงเทพมรณาให้มานั่งจิบชาในฝั่งตรงกันข้าม บังคับเขาไปเสียทุกอย่างดั่งใจนาง เสกถ้วยชาและขนมหน้าตาน่ารับประทาน แป้งปั้นเป็นรูปดอกไม้ รูปภูตแมลงผีเสื้อ เต่าทอง วางเรียงรายในจานดินเผาบนโต๊ะเตี้ย ๆเมื่อตรึกตรองดูแล้วนีเทียนต้าเซินใช้พลังมากมหาศาลในการผนึกตำราสีชาด มันเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ตามคำตักเตือนของยมทูตอาวุโส ตอนนี้เขาไม่น่ามีพลังมากพอทำลายห้วงนิทราผีเสื้อใช่แล้วล่ะ... นอกเสียจากผนึกตำราไม่ได้ ร่างปลอมมาพบนางอย่างลับ ๆ ชั่วพริบตาเดียวก็หายไป กระจกเวทแปดเหลี่ยมนี้นางได้มาจากเขา เรียกของวิเศษมาให้นางเหมือนกระบี่ปีศาจเพียงนางเอ่ยขอ“ข้าเดาว่าท่านกำลังใช้ความคิด ไม่รู้ว่าในนิทราผีเสื้อสามารถทำงานของท่านได้หรือไม่?”“...”นีเทียนต้าเซินนั่งนิ่งขรึม มองนางรินชาอย่างกุลสตรีก่อนหน้านี้นางเปลี่ยนอาภรณ์เทพมรณาเป็นสีฟ้าคราม สีเขียวมรกต ปักปิ่นงดงามอย่างคุณชายในเมืองมนุษย์ เป็นสีขาวอย่างบุรุษเทพในเทวโลก เป็นสีนิลสนิทมีกรงเล็บปีศาจประหนึ่งจอมมาร นางเรียกเขาท่านจอมมารแล้วหัวเราะ นางเล่นสนุกกับการเปลี่ยนอาภรณ์ของเขาไปมาจนพลังหยินลอยละล่องเต็
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 17 กับดักปีศาจ
ฝันไปเถอะ!นีเทียนต้าเซินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แทนที่จะลั่นวาจาเด็ดขาด ไม่มีทางรับดวงวิญญาณนางมาเป็นยมทูต ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้ลิขิตชะตา เป็นเรื่องเหนืออำนาจการควบคุม ภพชาติหน้าของนางจะเกิดเป็นอะไรก็หาได้รู้ไม่ขณะนัยน์ตาสีชาดยังคงเพ่งมองท่าทีโอหัง หวังให้นางศิโรราบ เขายืนเอามือไพล่หลังข้างฟูกนาง“ลุกขึ้นมาทำงานของเจ้า ไหวหรือไม่?”“ข้าไม่ทำงานให้ท่านแล้ว ข้าจะไป... จากที่นี่”“เจ้าแน่ใจ?”“เจ้าค่ะ ท่านและข้า ขออย่าได้พบกันอีกเลย หากมิใช่ในปรภูมิ หวังว่าท่านจะไม่ลืมที่ลั่นวาจาเอาไว้ว่าข้าเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ”สีหน้าของผู้ขลาดกลัวบัดนี้เป็นคนละคน นางไม่อ่อนน้อมยอมตามอีกต่อไปนีเทียนต้าเซินเบิกเนตรสีชาด ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดประหลาดในอก ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อยมทูตตัดขาดจากห้วงความรู้สึกสิ้น อีกใจหนึ่งก็หวังให้นางเปลี่ยนคำพูดของนาง กลับพบเพียงลูกแก้วอำพันเปี่ยมล้นหยดน้ำตา นางยืนกรานว่าจะกลับเรือนใต้ เขากลั้นใจตอบนาง“ได้ ในเมื่อเจ้าตัดสินใจดีแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้า”-----------หัวใจปีศาจเคยสงบราวสายน้ำนิ่ง บัดนี้ไม่ต่างจากกระแสน้ำวน นางทั้งสับสน เสียใจ ไยเทพมรณาช่างไร้เย
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 16 โทษหนึ่งประการ
ระหว่างที่นางลุกขึ้นไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ เจ้าร่างปลอมไม่เลิกตามนาง แถมทำหน้าตาขึงขังเจ้าเล่ห์ นางเกือบจะควักกระบี่ปีศาจออกมาฟาดฟันการต่อสู้อันไร้ประโยชน์หยุดลงในหัว เมื่อสิ่งของสำคัญอยู่ในเรือนใต้ทั้งหมด นางนั่งถอนหายใจบนฟูก ก่อนจะเบิกตากว้างมองกระบี่สีนิลปรากฏในมือเทพ ไม่รู้ว่าร่างปลอมเสกมันขึ้นมาได้อย่างไร เขาขยับฝีเท้าเข้ามาหานาง ส่งกระบี่สลักลายบุปผาให้นางกับมือ นางลุกขึ้นยิ้มดีใจ“กระบี่ปีศาจข้า... ท่านได้มายังไง?”ร่างปลอมยิ้มให้นางแทนคำตอบ นางพยายามถามเขาเท่าไรก็ยอมบอกนาง“ก็ได้ ข้าจะยอมตามใจท่านสักวัน ท่านตัวปลอม ขอโทษที่ข้าเสียมารยาท”ใบหน้าหล่อเหลาแลดูอ่อนโยนแม้กระทั่งในแววตา เขาชื่นชมนางพลางว่า ‘ดีแล้ว ดีมาก’ โน้มลงแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน นางสะดุ้ง ยกมือแปะหน้าผากเหมือนถูกของร้อน แก้มแดงระเรื่อไปถึงใบหู“ท่านทำอะไรน่ะ!?”“เจ้าชอบ”“ทะ... ท่านเป็นเพียงภาพลวงตา”“เหลวไหล เบื้องหน้าสายตาเจ้าเป็นเรื่องจริง มีอยู่จริง เจ้าเชื่อข้า”“ท่าน... เหมือนเขามาก ทั้งกายทิพย์... วิญญาณ ทั้งกลิ่นดอกปี่อั้น...”“เมื่อคืนข้านอนข้างหลังเจ้า... ใส่ยาบนปีกเจ้า...”ถิงถิงกลอกตาใช้ความคิด ตั้
Anda juga akan menyukai
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น32.7K Dibacaสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ป่าดอกท้อ27.5K Dibacaลิขิตกาลบันดาลรัก
ป่าดอกท้อ34.8K Dibacaนางร้ายเช่นข้าจะเปลี่ยนสามี!
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง17.9K Dibacaทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยในหมู่บ้านหนานชุน
l3oonm@12.7K Dibacaร้อยบุปผาบานพร้อมรัก
องค์หญิงโนเนม2.5K Dibacaหลี่อวี้เหม่ยย้อนเวลามาทวงแค้น
วริษา1.1K Dibacaซือหยา...ย้อนเวลามาหาดวงใจทั้งสาม
ต้าซ้อ7.9K Dibaca
