ตอนที่ 21 ฉู่จื้อหยาง

ตอนที่ 21 ฉู่จื้อหยาง

รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนอีกครั้ง

คณะราชทูตแคว้นฉู่มาถึงแล้ว ดังนั้นจึงมีผู้เข้าร่วมงานแข่งขันมากพอสมควร แคว้นฉู่มีราชทูตผู้สูงศักดิ์เป็นไท่จื่อ และหัวหน้าเผ่าอีกห้าเผ่า เดินทางมาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี กระชับไมตรีที่มีมาเนิ่นนานให้แน่นแฟ้นมากขึ้น

ไท่จื่อนั่งประทับอยู่ในรถม้า ใบหน้าของเขามีหน้ากากสีทองปิดบังเอาไว้ครึ่งหน้า มีข่าวเล่าขานมาหลายปีว่า ไท่จื่อพระองค์นี้สังหารบรรดาพี่น้องของพระองค์กับมือ และนั่นเป็นความโหดเหี้ยมไม่น้อยทีเดียว ปีนี้ไท่จื่อมีชันษาสามสิบสามปีแล้ว ยังคงไร้ไท่จื่อเฟยข้างวรกาย

เห็นว่ากันว่าการเดินทางมาครั้งนี้ก็อาจหมายตาองค์หญิงสามเป็นแน่ หากแต่ว่า...เมื่อคืนองค์หญิงสามได้ทูลขอพระราชทานสมรสกับแม่ทัพจ้าวเข้าให้เสียแล้ว ข่าวลือนี้โด่งดังไม่น้อย ลอยเข้ามากระทบเข้าให้หูของภรรยาแม่ทัพจ้าวเข้าให้

นางและลูก ๆ ทั้งสอง ยืนรอคอยจะเข้าในเขตวังหลวง ฐานะของนางเป็นถึงภรรยาของแม่ทัพจ้าว จะเข้าออกล้วนมิใช่ใช้อภิสิทธิ์เหนือผู้ใด จ้าวหย่งเล่อได้ยินขันทีและทหารหน้าประตูกล่าวคุยกันอย่างสนุกปาก พลันในอกเดือดดาลมากโข

“ท่านแม่ องค์หญิงสามคิดจะแต่งงานกับท่านพ่อ พวกเราจะทำอย่างไรดีเล่าขอรับ”

“แม่ไม่รู้ ก็คงแล้วแต่ลิขิตสวรรค์กระมัง” นางยังคงว่าท่าทีเย็นชา และดูองอาจยิ่งกว่าสตรีนางใด ไม่รู้สึกรู้สาสักนิด หากเขาเก่งกาจจริงเรื่องเพียงเท่านี้จะจัดการไม่ได้เชียวหรือ

“เช่นนั้นพวกเราจะเป็นเด็กกำพร้าจริง ๆ แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ฟางหลินขมวดคิ้ว เพราะเกรงว่าหากเป็นเด็กกำพร้าจริง ๆ จะทำอย่างไร นางไม่อยากมีบิดาเลี้ยง

“หลินเอ๋อร์ หากท่านพ่อของพวกเจ้ามีความสามารถ แม่เชื่อว่าน่าจะทำให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นโมฆะก็อาจจะเป็นไปได้”

ขณะเดียวกันรถม้าของคณะราชทูตกำลังเคลื่อนตัวเข้าประตูวังหลวง ฝ่ามือหนาเปิดม่านหน้าต่างขึ้นมา พบเห็นผู้คนมากมายยืนเนืองแน่นจะผ่านประตูวังเข้าไปข้างใน เฉกเช่นเดียวกันกับคณะราชทูตแคว้นฉู่ แต่ทว่าใบหน้าภายใต้หน้ากากนี้ พบเห็นสตรีนางหนึ่ง

นางยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนหลายสิบ แต่ทว่านางดูโดดเด่นนักและสะดุดตาเป็นที่สุด เขาเหม่อมองสตรีนางนี้ด้วยความรู้สึกอันแปลกประหลาด

ใบหน้าของนางดูผุดผาดผ่องใสนัก ข้างกายมีเด็ก ๆ อยู่ด้วย แต่ทว่าแม่หนูน้อยนั่นกับเด็กชายอีกคน คล้ายว่าเป็นฝาแฝดกัน เขาทอดสายตามองนางด้วยความรู้สึกยินดีนัก มุมปากของไท่จื่อเหยียดยิ้มอย่างดีใจขึ้นมา

ใบหน้าภายใต้หน้ากากนี้ไม่มีใครรู้แน่ชัด ว่าเขาอัปลักษณ์หรือหล่อเหลาประการใด ผู้คนล้วนขนานนามของเขาเพียงแค่ว่าเป็นปีศาจร้าย มัจจุราชกลืนเมือง แคว้นฉู่มิได้อยู่ร่มเย็นคล้ายดั่งแคว้นอู๋ ทุกเผ่าของแคว้นฉู่มีผู้นำอันทรงอำนาจทั้งสิ้น

สตรีใดในแคว้นฉู่ไม่มีสิทธิ์ออกปากเอ่ยกล่าวแต่อย่างใด พวกนางล้วนมีชีวิตที่น่าสงสารนัก ภรรยาหัวหน้าเผ่า หากสามีจากไปในสงคราม แน่นอนพวกนางล้วนเป็นหม้าย แต่ธรรมเนียมนี้น่าหัวเราะขบขัน ชะตาของพวกนางดูน่าเศร้ายิ่งนัก สามีจากไป ภรรยาจะต้องตกมาเป็นของหัวหน้าเผ่าคนถัดไป

ฉู่จื้อหยาง ยังทอดสายตามองนาง มองทั้งสามคนที่ยืนปะปนกับฝูงชนทางเข้า จนรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าวังหลวงและไม่ได้พบใบหน้าอันงดงามนั้นอีก ริมฝีปากนั้นดูเรียบเฉยอีกครั้ง แต่ทว่าหัวใจดวงนี้เต้นโครมครามเข้าให้

“ไปสืบมา นางเป็นใคร” ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีทอง น้ำเสียงดูแข้งกระด้างนัก กล่าวขึ้นกับองครักษ์ผู้หนึ่ง

“พ่ะย่ะค่ะ”

ไป๋ฟางหรงยื่นป้ายสำนักศึกษาหลวง พาเด็ก ๆ เข้าไปยังสถานที่รับรองของเหล่าผู้เข้าร่วมการแข่งขัน จะมีที่พักรับรองมีป้ายบอกเอาไว้อย่างชัดเจน

เจ้าตัวแสบทั้งสองตื่นเต้นยิ่งนัก เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ และหย่งเล่อตื่นแต่เช้าตรู่ ออกกำลังกายท่องตำราเล็กน้อยก่อนจะแต่งตัวเข้าวังหลวง

เมิ่งอวี้หานมาจัดเตรียมดูแลสถานที่ตั้งแต่เมื่อวาน และได้รู้ข่าวที่ทำให้เขาตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นฟางหรงและหลานแฝดทั้งสอง สีหน้าคล้ายดีใจและไม่ดีใจ ไม่รู้จะบอกกล่าวนางอย่างไรดี เขาถอนหายใจสีหน้ามีเรื่องครุ่นคิดหนักอกหนักใจยิ่งนัก

“ศิษย์พี่ท่านเป็นอะไรกันแน่ เหตุใดจึงทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์เช่นนี้” ฟางหรงมองใบหน้าชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ เห็นคิ้วของเขาขมวดแทบจะชนกันเสียแล้ว

“จะมีเรื่องอะไร เจ้าได้ยินหรือไม่ องค์หญิงสามต้องตาสามีของเจ้า และนางก็อยากแต่งงานเข้าจวนตระกูลจ้าว หลังจากเสร็จพิธีต้อนรับทูตจากแคว้นฉู่แล้ว” เมิ่งอวี้หานสงสารเด็ก ๆ นัก หลานสองคนฝีมือเก่งกาจ พูดจาฉะฉานเฉลียวฉลาดยิ่ง หากมีแม่เลี้ยงเป็นองค์หญิงสามแล้ว เกรงว่าพวกเด็ก ๆ จะถูกอีกฝ่ายรังแกเอาได้เป็นแน่

“จะให้ข้าทำอันใด เดือดร้อน หรือเสียใจ หรือว่าจะต้องให้ข้าอ้อนวอนขอความเห็นใจ” ฟางหรงยังว่าท่าทีเมินเฉย แววตาเย็นเยียบจนทำให้ศิษย์พี่หนาวสะท้านกับความไม่ยี่หระต่อสามีของนาง

“หากเขารักข้าจริง ๆ ก็คงไม่ต้องให้ข้าลงมือกระมัง หากครั้งนี้เขาผ่านมันไปไม่ได้ ข้าก็ควรต้องตัดใจจริง ๆ จะให้ทรมานอยู่ร่วมจวนกับองค์หญิงสาม คงไม่ง่ายนักเรื่องหย่าร้างของข้า ก็โด่งดังจนถึงพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท”

“เจ้าจะไม่ลงมือหรือขอร้องเลยรึ ช่างใจกล้าไม่เบา” เมิ่งอวี้หานมองศิษย์น้องของเขา คล้ายว่าตั้งคำถาม สตรีทั่วไปคงจะร้องไห้ตีโพยตีพายเสียใหญ่โต แต่นางนิ่งเฉยคล้ายกับว่าไร้ความรู้สึกอีกฝ่าย แต่มองเห็นว่านางมีแววตาไหวระริกเล็กน้อย ก็ทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้ว นางกำลังชั่งใจใคร่ครวญถึงผลดีและผลร้ายที่จะตามมา

“เรื่องเช่นนี้จะให้ข้าร้อนตัวไปไย ในเมื่อข้าเป็นคนตัดสัมพันธ์กับเขาแล้ว หนังสือหย่าก็ส่งแล้ว ถึงเขาจะไม่ได้ลงนามหย่ากับข้าให้เด็ดขาด” ฟางหรงทอดสายตามองไปยังสวนด้านหน้าสถานที่รับรองบรรดาผู้เข้าร่วมการแข่งขัน

“ศิษย์พี่คิดว่าลูก ๆ ของข้าจะทำเช่นไร พวกเขาตัวแค่นี้แต่บอกเอาไว้เลยว่า อย่าริอ่านดูเบาพวกเขาเด็ดขาด” รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าอันงดงามของนาง วันนี้สวมชุดสีฟ้าอ่อน คู่กันกับบุตรทั้งสอง พวกเขาสามคนเดินเข้ามาผ่านประตูวังหลวง ล้วนเป็นที่สะดุดตาโดดเด่นเหนือผู้ใด

นางดูสูงส่งดูสง่างามราวกับนางพญาหงส์เสียอย่างนั้น รัศมีของนางดูเจิดจ้าน่าเกรงขามนัก ดวงตาคู่งามดูเย่อหยิ่งในที ใครจะดูสูงส่งเหมือนนางกัน องค์หญิงสามยังเทียบนางไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

“เจ้าคิดว่า” เมิ่งอวี้หานคล้ายว่าหูตาสว่างขึ้น คงจะเป็นเจ้าตัวแสบทั้งคู่เป็นแน่ เห็นทีว่าคราวนี้องค์หญิงสามไม่พ้นฝีมือเจ้าตัวแสบทั้งสอง ทั้งฉลาดหลักแหลมและยังเจ้าเล่ห์อีกด้วย ใครจะต่อกรกับพวกเขาก็ควรคิดให้ดี

“แน่นอนว่า พวกเขาล้วนจะลงมือเอง พวกเราก็คอยช่วยอยู่ห่าง ๆ ก็แล้วกัน” ฟางหรงนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาทอดมองภาพเบื้องหน้า หาได้รู้ตัวไม่ นางเป็นที่พอพระทัยของไท่จื่อแคว้นฉู่ เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฟางหรงแม้ว่าวรยุทธ์ของนางจะขึ้นสนิมแล้วก็ตาม ระยะเวลาก่อนแข่งขัน นางหมั่นฝึกซ้อมไม่ว่างเว้นมีเวลาว่าง ๆ นางมักจะฝึกฝนตนเองเสมอ เพื่อที่วันนี้นางจะประกาศศักดาของนาง

“วันนี้ข้าจะทำให้องค์หญิงสามตื่นตะลึง ต้องคิดใหม่แล้ว หากจะแต่งงานเข้ามาในจวนตระกูลจ้าว” ฟางหรงยิ้มเหี้ยม

ไม่นานผู้ร่วมงานก็ถูกเชิญไปร่วมการแข่งขัน ด่านแรกจะเป็นของเด็ก ๆเสียก่อน แข่งขันประพันธ์บทกลอน และโต้ตอบสนทนาในหัวข้อต่าง ๆ ฟางหรงไม่รีรอ นางเดินไปดูลูก ๆ ทั้งสอง เจ้าฝาแฝดทั้งพี่และน้อง มองเห็นมารดาก็ฉีกยิ้มกว้างทันที

จ้าวหย่งคังมาให้กำลังใจลูก ๆ เขารู้ข่าวเรื่องแต่งงานกำลังคิดหาหนทางเอาตัวรอด คิดจะใช้แผนซ้อนแผนก็คงไม่ง่าย และยังจะใช้การรบแดนเหนือเป็นข้อต่อรอง เป็นเช่นนี้น่าจะประวิงเวลาออกไปได้ หากคิดกำจัดรวดเร็ว เห็นทีว่าจะต้องส่งเจ้าบ่าวไปให้นางถึงตำหนักแล้ว

หลิวมู่ฉวน คือตัวเลือกอันดับหนึ่ง

จ้าวฟางหลิน จ้าวหย่งเล่อ พากันลุกขึ้นตอบคำถาม และประพันธ์บทกลอนอย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาไม่นานนักก็ชนะฝ่ายคู่ต่อสู้ได้ไม่ยาก คราวนี้จะถกเถียงเรื่องครอบครัว ผู้ชนะเป็นฝ่ายตั้งคำถามให้ผู้แพ้ได้ตอบ

หย่งเล่อยิ้มเหี้ยม เห็นองค์หญิงสามมาร่วมดูการแข่งขัน เขาจะใช้โอกาสนี้เล่นงาน “วันนี้ข้า จ้าวหย่งเล่อ บุตรชายของแม่ทัพจ้าวหย่งคัง ขอพูดเรื่องสตรีหมายปองบุรุษได้หรือไม่”

อีกฝ่ายเป็นคนแคว้นฉู่ และยังมีเหล่าบุตรหลานของขุนนางน้อยใหญ่อีกด้วย หนึ่งในนั้นกล่าวขึ้นมาว่า “เดิมที สตรีกับบุรุษแบ่งแยกชัดเจน เหตุใดจึงมีเรื่องสตรีหมายปองบุรุษด้วยเล่า”

อีกคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาว่า “มิแปลกนัก สตรีแคว้นอู๋เราล้วนเปิดเผย หากรักใครชอบใครก็ยินดีกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา” นางเป็นดรุณีน้อยกล่าวฉะฉานนัก

คราวนี้เป็นฟางหลินลุกขึ้นยืนพูดตอกหน้าอีกฝ่าย เพราะนางทั้งสองไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่ “หากเป็นเช่นนั้น มีสตรีหมายปองบิดาเจ้า คิดกำจัดเจ้าให้พ้นทาง ก็คงจะยินดีและยืนปั้นหน้ายิ้มใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ผู้คนฮือฮาไปหมด ไม่เว้นกระทั่งองค์หญิงสาม วาจานี้กระทบกระเทียบนางไม่น้อย ผู้คนต่างเข้าใจเจตนาของฟางหลินว่านางต้องการสื่ออันใด พระพักตร์ขององค์หญิงประเดี๋ยวดำประเดี๋ยวแดงเต็มไปด้วยความโกรธ ผู้คนล้วนมองนางเป็นตาเดียวกัน

“แน่นอนว่าข้า มิยินยอมเด็ดขาด” ดรุณีน้อยผู้นี้ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่า ตนเองตกเป็นเครื่องมือของฟางหลินแล้ว “คงไม่มีสตรีใดหน้าด้าน กล้าเอ่ยปากกล่าวจะแต่งงานแย่งสามีผู้อื่น”

จ้าวหย่งเล่อเห็นองค์หญิงสามลุกขึ้นพรวดพราดอย่างเดือดดาล จึงได้กล่าวขึ้นมาว่า “ทูลองค์หญิงสาม ทรงมีความคิดเห็นเช่นไร สตรีหน้าด้านไร้ยางอาย คิดแย่งบิดาพรากภรรยา พ่อแม่ลูกออกจากกันพ่ะย่ะค่ะ ช่วยชี้แนะให้พวกกระหม่อมได้ทราบที”