ตอนที่ 22 แผนการของถังม่านชิง

ตอนที่ 22 แผนการของถังม่านชิง

“เจ้าช่างปากดีนัก” องค์หญิงสามทนไม่ไหว บันดาลโทสะ “ลากตัวมันออกมา!” นางแผดเสียงตวาดดังลั่น

ผู้คนต่างตกใจพูดกล่าวกันอื้ออึงนัก ต่างก็จดจ้องพระพักตร์องค์หญิงสามเป็นตาเดียวกัน นั่นเพราะมีข่าวลือที่ว่า องค์หญิงหมายตาแม่ทัพจ้าวถึงขั้นกราบทูลขอสมรสพระราชทาน และหวงตี้ก็ทรงรับปากแล้ว

“ช้าก่อน พวกเขายังเป็นเด็กเท่านั้น เหตุใดองค์หญิงสามจึงได้กริ้วเพียงแค่คำพูด หรือว่าเป็นจริงเช่นนั้นเล่า” ไท่จื่อฉู่จิ้นหยาง ถูกชะตากับเจ้าเด็ก ๆ ทั้งคู่นี้เหลือเกิน ช่างฉลาดหลักแหลมมีไหวพริบนัก กล่าววาจากระทบกระทั่งอีกฝ่ายให้อับอายต่อหน้าผู้คนอย่างไม่เกรงกลัวอีกด้วย

“เปิ่นกงเพียงแค่อยากตักเตือนเท่านั้น” นางรีบร้อนแก้ตัว และนั่งลงบนเก้าอี้เหมือนเดิม แต่สีหน้านั่นปกปิดอย่างไรก็ไม่มิด

“แค่ตักเตือนเหตุใดต้องอารมณ์เสียด้วยเล่า” ฉู่จื้อหยางออกหน้าแทนเจ้าเด็ก ๆ ทั้งสอง เห็นว่าองค์หญิงหน้าตาบิดเบี้ยวคงไม่อยากอยู่ฟังการโต้ตอบสนทนาระหว่างสิทธิ์สตรีแล้วกระมัง เขาแอบหัวเราะขำขันเบา ๆ เจ้าเด็ก ๆ พวกนี้ฝีปากจัดจ้านใช้ได้นัก

“เริ่มการแข่งขันต่อเถิด”

ฟางหลินกระตุกยิ้มเล็กน้อย กล่าวขึ้นอย่างเนิบนาบ “เมื่อครู่เป็นพี่ชายของหม่อมฉันเสียมารยาทต่อองค์หญิงสามผู้สูงศักดิ์แล้ว

ไม่ทราบว่าองค์หญิงสามพอจะแนะแนวทางการแก้ไขได้หรือไม่เพคะ สตรีที่ดีมิควรอยากได้ในสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตนเอง สตรีที่ดีมิควรแย่งสามี หรือบุรุษที่ดีมิควรแย่งภรรยาผู้อื่น

กฎหมายบ้านเมืองแคว้นอู๋ของเราเดิมทีเป็นเช่นนี้มาตลอด ขอให้องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ช่วยตอบปัญหาข้อนี้แทนสำนักศึกษาหลวงด้วยเพคะ”

คราวนี้เป็นแฝดน้อง เมื่อครู่เป็นแฝดพี่ เห็นทีว่าองค์หญิงสาม ไม่หน้าชาก็ไม่รู้จะกล่าวอันใดได้ นางไม่สามารถนั่งอยู่ในลานแข่งขันได้อีกต่อไป สายตาทุกคู่ล้วนพุ่งเป้ามายังนางเพียงคนเดียว เมื่อองค์หญิงสามเสด็จกลับ นางกำนัลเดินตามเป็นขบวน

ไท่จื่อแคว้นฉู่นึกไม่ถึง ไม่เพียงแค่พี่ชายยังมีน้องสาวอีกด้วย ทำให้พระองค์พึงพอใจนัก แม้ใบหน้าจะสวมหน้ากากอำพรางเอาไว้ ใครจะคิดเล่าว่าไท่จื่อแคว้นฉู่ รูปโฉมจะงดงามหล่อเหลาราวนัก

เมื่อทั้งสองฝ่ายแข่งขันตอบโต้กันอย่างดุเดือด และผลชนะเป็นสำนักศึกษาหลวง คะแนนนำ ห้าต่อสามคะแนน ดังนั้นความดีความชอบขึ้นอยู่กับเจ้าหัวผักกาดแสนแสบทั้งสอง

บรรดาขุนนางทั้งหลายก็เข้ามาร่วมชมการแข่งขัน ยังอดชื่นชมเด็ก ๆ สวมชุดสีฟ้าไม่ขาดปาก ช่างมีพรสวรรค์ยิ่งนัก ใครจะกล้าพูดจาเสียดสีกระทบกระเทียบต้องคิดให้หนัก

สองพี่น้องเดินลงจากเวทีประลองโต้ตอบกัน พวกเขาสวมกอดมารดา ท่ามกลางสายตาของผู้ชม ในนั้นมีดวงตาคู่หนึ่งมองนางอย่างชื่นชมยินดีนัก

ไท่จื่อฉู่จื้อหยางได้พบกับนางในฝัน เขาพึมพำเมื่อรู้ว่า นางได้แต่งงานมีลูก ๆ ทั้งสองแล้ว “เสียดายนัก ข้าเจอนาง ช้าไป”

“หากไท่จื่อต้องการกระหม่อมจะจัดการให้พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์กระซิบกระซาบข้างใบหู

“ใช้แผนสกปรกเหมือนองค์หญิงสามนะรึ เห็นว่าข้าเป็นคนเช่นไรกัน” ไท่จื่อสวมหน้ากากตลอดเวลา เป็นที่สะดุดตาของใครต่อใคร เบื้องหน้าเป็นลานประลองของเด็ก ๆ พระองค์ย่อมอยู่ร่วมในพิธีด้วย แต่ทว่านั่งอยู่สูงกว่าเวทีเบื้องล่าง

“กระหม่อมเพียงแค่ปรารถนาดีพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ข้างกายกล่าวขึ้นมา เขาคิดจะชิงตัวสตรีนางนั้นกลับไปแคว้นอู๋เพื่อองค์รัชทายาท

ฉู่จื้อหยาง กล่าวน้ำเสียงแข็งกระด้างขึ้นมาอีกครั้ง “เก็บเอาความปรารถนาดีของเจ้าเอาไว้ เปิ่นไท่จื่อไม่อยากพรากสามีภรรยาออกห่างกัน องค์หญิงสามช่างหน้าด้านยิ่งนัก ใบหน้าของนางก็ดูงดงาม แต่จิตใจช่างดูโสโครก น่ารังเกียจเสียจริง”

ฟางหรงจับมือพวกเด็ก ๆ เอาไว้ เมื่อกลับเข้ามานั่งประจำที่ของตนแล้ว นางกล่าวขึ้นมาว่า “เหตุใดจึงรีบร้อนนัก หากเสียท่าขึ้นมาต้องโทษจะทำอย่างไรกัน”

“ท่านแม่ ข้าเป็นใครกัน กับแค่องค์หญิงสาม มีหรือข้าจะจัดการไม่ได้” จ้าวหย่งเล่อวางท่าทางอย่างมาดมั่น และดวงตาของเขามีแต่ความมั่นใจทั้งสิ้น

“ใช่เจ้าค่ะ ถึงอย่างไรวันนี้ได้กระชากหน้ากากขององค์หญิงสามได้แล้ว อีกอย่างก็คงอับอายนักไม่อย่างนั้นคงไม่ลุกหนีไปหรอก” ฟางหลินยิ้มเยาะ ราวกับผู้อยู่เหนือและกำชัยชนะเอาไว้ในมือ

“อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลย พวกเรายังต้องรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นอีก แม่ว่าองค์หญิงสามไม่รามือเหมือนถังม่านชิงแน่ ๆ” ฟางหรงกังวลใจ แต่นางก็ขอให้เป็นโชคชะตาก็แล้วกัน ลูก ๆ ทำสุดความสามารถแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเขาว่าจะทำอย่างไร

จ้าวหย่งคังเดินเข้ามา หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าภรรยาและลูก ๆ ท่ามกลางสายตาผู้คนจับจ้อง มีข่าวลือว่าแม่ทัพจ้าวหย่าร้างภรรยา เห็นทีว่าจะไม่เป็นเรื่องจริงเสียแล้ว พวกเขาเห็นแม่ทัพจ้าวส่งยิ้มอบอุ่นให้ลูก ๆ และพูดคุยกันอยู่ไม่กี่ประโยคก่อนจะไปปฏิบัติงานตามหน้าที่

จ้าวหย่งเล่อเมื่อครู่ดูมั่นใจว่าตนเองชนะแล้ว แต่บิดามากล่าวบอกว่า ให้ระมัดระวังตัวเอาไว้ องค์หญิงสามไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แน่ ฟางหลินไม่ได้สนใจกับคำพูดของบิดาสักเท่าไหร่ หากองค์หญิงสามร้ายกาจจริง ๆ นางจะใช้ลูกไม้เล่นงานเสียให้อับอายผู้คน

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงยามค่ำ มีอาหารและจัดงานเลี้ยงรับรองคณะราชทูต ฟางหรงและลูก ๆ เดินทางกลับจวนตั้งแต่เกือบค่ำ พวกเขามาแต่งตัวร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้ และจ้าวหย่งเล่อมีแผนแล้ว

ฟางหลินเองก็เช่นเดียวกัน จ้าวหย่งคังเตรียมรถม้าให้ภรรยาและลูก ๆ มีคนติดตามดูแลอีกเกือบสิบคน เป็นผู้คุ้มกัน และยังมีคนดูแลอย่างลับ ๆ อีกจำนวนหนึ่ง

ถังม่านชิงได้เข้าร่วมดูการแข่งขันด้วย เมื่อรู้ข่าวนี้ก็ทำให้นางไม่พอใจ คิดจะใช้องค์หญิงสามจัดการไป๋ฟางหรงให้หมดโอกาสที่จะกลับเหยียบตระกูลนั้นอีก

ตอนนี้นางถูกเชิญเข้าไปอยู่ในตำหนักขององค์หญิงสาม “เจ้าพูดมาให้หมด ระหว่างพวกเขาตอนนี้เป็นเช่นไร” องค์หญิงนั่งอยู่หน้ากระจกขัดเงา

ถังม่านชิงคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าของนางดูเศร้าสลดเสียใจนัก เอ่ยขึ้นมาเพื่อขอความเป็นธรรมและคิดใส่ความอีกฝ่าย และยังจะสนับสนุนองค์หญิงสามอีกด้วย

“องค์หญิงเพคะ ไป๋ฟางหรงช่างร้ายกาจนัก คิดให้ลูก ๆ ของนางยื้อให้ท่านแม่ทัพกลับไปเหมือนดังเดิม ท่านแม่ทัพแท้จริงแล้วไม่ได้รักนางสักนิด ตอนนี้เป็นนางที่กำลังเรียกร้องความสนใจอยู่เพคะ

หากองค์หญิงประสงค์จะอภิเษกกับท่านแม่ทัพจ้าว หม่อมฉันขอแสดงความยินดีล่วงหน้า อีกอย่างหม่อมฉันรักและเทิดทูนท่านแม่ทัพเปรียบดั่งพี่ชาย ไม่คิดเป็นอื่นอย่างเด็ดขาด”

อีกอย่างข้าน้อยได้ยินท่านแม่ทัพกล่าวชมองค์หญิงไม่ขาดปาก ยังบอกว่ารูปโฉมงดงามนัก อยากจะอภิเษกกับองค์หญิงเร็ว ๆ ติดแต่เพียงแค่มีไป๋ฟางหรง คอยขัดขวางอยู่ จึงทำให้ทำอันใดไม่สะดวกเพคะ”

“เจ้าพูดจริง ๆ นะรึ เขาบอกจริง ๆ ใช่หรือไม่ ว่าเขาก็ชอบข้า” อู๋เจียวเหม่ยยิ้มจนแก้มปริ หายเคืองโกรธเจ้าเด็กแสบแล้ว แต่นางกำลังดีอกดีใจต่างหากที่ได้ยินคำชม จากชายที่นางหมายปอง นางเอียงอายขวยเขิน

นางกำนัลคนสนิทเหลือบตามองถังม่านชิงอย่างไม่พอใจนัก ครุ่นคิดว่าสตรีนางนี้จะประจบประแจงหวังผลประโยชน์หรือไม่ อีกอย่างองค์หญิงสามเป็นที่โปรดปรานของไทเฮาและฮองเฮานัก นางจะใช้องค์หญิงสามเป็นสะพานเชื่อมโยงกับใครกันแน่

“เพคะ เมื่อเช้าก่อนออกจากจวน ข้าน้อยก็ได้ยินมาเช่นนั้น แต่ทว่ามีสายตาจับจ้องมากมายจึงไม่อาจมาพบหน้าได้” ถังม่านชิงกระหยิ่มยิ้มอยู่ในอก นึกไม่ถึงว่าสตรีสูงศักดิ์เช่นนี้จะโง่เขลาจนนางจูงจมูกได้

“ต่อไปนี้เจ้าก็อยู่กับข้าเสียที่นี่ก็แล้วกัน” อู๋เจียวเหม่ยไม่รู้ตัวสักนิดว่า ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป นางเองต่างหากที่จะกลายเป็นคนที่อับอายขายหน้าจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ก็เป็นได้

ถังม่านชิงได้ยินเช่นนี้ นางรู้สึกดีใจนัก ในที่สุดแผนการของนางก็เริ่มต้นได้ดีทีเดียว “ขอบพระทัยเพคะองค์หญิงสาม”

อู๋เจียวเหม่ย เกรงว่าสตรีคนนี้จะแอบปีนเตียงของแม่ทัพจ้าว นางจึงได้จะตัดไฟเสียก่อน นางเองหูตาไม่ได้มืดบอด ชายคนนั้นกลับมาเมืองหลวง วันแรกเขาก็บอกว่าจะแต่งกับสตรีคนนี้เป็นภรรยารอง จนแล้วจนรอด ภรรยาเอกทนไม่ไหวขอหย่าร้างในที่สุด ข่าวลือนางได้ยินมาเช่นนี้

แต่บัดนี้เมื่อแม่ทัพจ้าวออกปากชื่นชมนาง มีหรือจะไม่ดีใจจนเนื้อเต้น เห็นทีว่าคืนนี้หากทางสะดวกจะพูดคุยกับเขาเสียหลายประโยค อยากจะถามเขาว่า จัดการเตรียมงานแต่งไปถึงไหนแล้ว บิดาของนางยังไม่ได้ถ่ายทอดราชโองการก็จริง หลังจากคณะทูตกลับไป ก็จะเป็นข่าวดีของนางกับเขาแล้ว

“ข้าจะรอไม่ไหวแล้ว” ความดีอกดีใจ ลุกขึ้นยืนพรวด “คืนนี้นัดแม่ทัพจ้าวไปพบข้าในศาลาข้างสระบัวข้าง ๆ ตำหนักใหญ่ด้วย ข้าจะให้ท่านพ่อได้เห็นว่าเขาก็ชอบข้าเหมือนกัน”

ถังม่านชิงเหลือบตามองอีกฝ่าย กล่าวขึ้นทันใด มีหรือแม่ทัพจ้าวจะมาตามนัด นางจะเล่นลูกไม่สกปรกใส่องค์หญิงดีหรือไม่นะ “คืนนี้ท่านแม่ทัพจ้าวจะต้องบอกรักองค์หญิงแน่ ๆ เพคะ”

ถังม่านชิงไม่ใช่คนโง่ นางย่อมหาโอกาสจัดการไป๋ฟางหรง เห็นทีว่าคืนนี้จะเป็นไป๋ฟางหรงเสียแล้วที่จะถูกองค์หญิงสามจัดการเข้าให้ นางเหยียดยิ้มขึ้นมา คิดแผนการเอาไว้เสร็จสรรพ

อู๋เจียวเหม่ยระบายยิ้มอย่างเขินอาย แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ ริมฝีปากทาชาดสีแดงดูงดงามไม่น้อย ใจดวงน้อย ๆ ของนางหวั่นไหวยิ่งนัก เมื่อนึกถึงใบหน้าของแม่ทัพจ้าวหย่งคัง นางมั่นใจเสียเหลือเกินว่า คืนนี้จะได้พูดคุยกับเขาสองต่อสอง คิดจะพลอดรักกับเขาอยู่เคียงคู่อิงแอบกันในที่ลับตาคน

“แน่นอน เพราะข้างดงามขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะเมินเฉยปฏิเสธข้า วันนั้นเขาคงตื่นเต้นกระมังจึงได้หนีกลับจวนก่อน วันนี้ข้าจะทำให้เขาพูดคุยกับข้านาน ๆ แล้วจะได้คุยเรื่องงานแต่งของพวกเราด้วย ข้านึกอยากเจอเขาเร็ว ๆ แล้วสิ รีบ ๆ แต่งตัวให้ข้าเร็ว ๆ เข้า”