ตอนที่ 20 ถูกกดดัน

ตอนที่ 20 ถูกกดดัน

ห้องบรรทมของไทเฮา เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา เมื่อจู่ ๆ ไทเฮาก็ทรงเป็นลมไป และมีเพียงแค่องค์หญิงสามเฝ้าดูแล ด้วยความร้อนใจ ห่วงใยพระมารดานัก บรรดาพระสนมทั้งหลาย ต่างก็ติดตามมา บ้างก็คอยอยู่หน้าพระตำหนักใหญ่

ฮองเฮา ทรงมีสีพระพักตร์เคร่งเครียดนัก หมอหลวงก็ดูเหมือนไร้ความสามารถ ทำได้เพียงแค่ช่วยประคับประคองพระอาการพระทัยล้าเอาไว้เท่านั้น หวงซ่างเดินมาถึงห้องบรรทมของพระมารดา ฝ่ามือของพระโอรสกอบกุมมือเหี่ยวย่นของพระมารดาเอาไว้ ด้วยความเป็นห่วง

“ท่านแม่ เหตุใดจึงได้ล้มป่วยอีก” หวงซ่างทรงเป็นห่วงพระมารดานัก วัน ๆ มีแต่งานราชกิจจนรัดตัว จึงมิได้มาเยี่ยมเยือนหลายครั้ง หากแต่ครั้งนี้หมอหลวงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ

“ทูลฝ่าบาท พระวรกายนั้นอ่อนแอนัก ตอนนี้พระทัยยังอ่อนล้าหนักขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงได้รับสินบนไม่น้อย แผนการนี้จะต้องรัดกุมเท่านั้น

“ท่านพ่อเพคะ ท่านย่าสุขภาพไม่แข็งแรง ป่วยออดแอดแบบนี้มาหลายปีแล้ว” องค์หญิงสาม บีบน้ำตาไหลรินลงมา เสียงสะอื้นไห้ดูเวทนานัก

“ฝ่าบาท แม่ไม่ต้องการสิ่งใดมากจนเกินไป ชีวิตนี้เห็นเจ้าขึ้นครองราชย์ เห็นฮองเฮาเป็นมารดาแผ่นดินที่ดี ปรองดองกับบรรดาสนมทั้งหลาย แม่ไม่ห่วงสิ่งใดแล้ว” พระนางกระแอมไอดังขึ้นมา จากนั้นองค์หญิงสามนำผ้าเช็ดหน้ามาซับมุมปากของท่านย่า แต่ก็ต้องตกใจจนตัวสั่นสะท้าน

“ท่านย่า ท่านย่า” เสียงขององค์หญิงสามนั่นดูตื่นตระหนกนัก หวงซ่างจึงได้หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าในมือลูกสาวขึ้นมา พบเห็นว่ามันเป็นพระโลหิตของมารดา

“ท่านแม่ อย่าพูดอีกเลย ทรงพักผ่อนเถิด” หวงซ่างไม่รู้เจตนาของคนในห้องนี้ วัน ๆ ก็ทรงงานหนัก ไม่ค่อยมีเวลาสนใจผู้ใดมากมายนัก เห็นพระมารดาประชวรหนัก ทำให้พระองค์ปวดใจเสียเหลือเกิน

“ฝ่าบาท แม่มีเรื่องขอร้องเจ้า ก่อนแม่จากไป”

“เรื่องอันใด หากลูกทำได้ลูกยินดีขอเพียงแค่ท่านแม่กลับมามีสุขภาพดังเดิมพ่ะย่ะค่ะ”

“เหม่ยเอ๋อร์ ถึงวัยออกเรือนแล้ว” พระนางค่อย ๆ พูดเนิบ ๆ หายใจออกอย่างเหนื่อยหอบตลอดเวลา ทำให้หวงซ่างหรือฮ่องเต้ร้อนใจเป็นไหน ๆ

“ได้ ลูกจะหาสามีที่เหมาะสมให้นาง จะต้องเป็นคนที่เหมาะสมเท่านั้น” ไม่รู้เลยว่า คำพูดของพระองค์จะทำร้ายใครหรือไม่ พระองค์ไม่เคยรู้มาก่อนว่า ทั้งหมดในห้องนี้กำลังรวมหัวกัน หวังผลบางอย่าง และมันก็เข้าทางแล้ว

“ฝ่าบาทเพคะ การเลือกคู่ครองเป็นเรื่องใหญ่ เหม่ยเอ๋อร์ของพวกเราโตแล้วจริง ๆ” หวงโฮ่วกล่าวเสริมขึ้นมา ขอบตาแดงระเรื่อ ช่างเล่นได้สมบทบาทนัก

“ท่านพ่อ รับปากกับท่านย่าไปเถิดเพคะ ลูกมีคนพึงพอใจอยู่แล้ว” เจียวเหม่ยแกล้งตีหน้าเศร้า แสร้งร้องไห้เสียใจนักหนา

ไทเฮาไอออกมาอีกครั้ง ทำให้ฮ่องเต้ร้อนพระทัยมาก ๆ “ท่านแม่หมายตาใครไว้เล่า ลูกจะได้ร่างราชโองการให้ เห็นท่านแม่ป่วยเช่นนี้ ลูกไม่เคยเบาใจสักครั้ง”

“แม่เพียงแค่อยากมีหลาน ๆ เพิ่ม อีกอย่างชายคนนั้นเป็นเหม่ยเอ๋อร์ของพวกเราชมชอบ แม่ก็อยากจะให้ทั้งคู่สมหวัง สิ่งเดียวในใจนี้ไม่ขอสิ่งอื่นแล้ว ฝ่าบาทรับปากแม่นะ ว่าจะต้องให้พวกเขาได้แต่งงานกัน”

“ฝ่าบาทเพคะ” พระสนมกุ้ยเฟยกล่าวส่งเสริมเข้าให้ นางเป็นญาติห่าง ๆ ของฮองเฮา มีหรือจะไม่เข้าข้างญาติผู้พี่ของนาง อำนาจใคร ๆ ล้วนก็ต้องการ สามีคนเดียวกันไม่นับเป็นอะไรได้

ตั้งแต่สมัยโบราณมา ฮ่องเต้แคว้นอู๋มีพระสนมมากมาย มีพระโอรส พระราชธิดาก็มาก แต่ทว่า แคว้นอู๋ภายใต้สมัยของฮ่องเต้อู๋อ้ายเสียน กลับมีแค่องค์หญิงเพียงพระองค์เดียวเท่านั้น

“องค์หญิงสาม ชมชอบแม่ทัพจ้าว ได้โปรดส่งเสริมด้วยเพคะ” ฮองเฮาได้จังหวะสบโอกาสรีบกล่าวสวนขึ้นทันใด

“จะได้อย่างไรกัน” หวงซ่างเอ่ยทัดทานเข้าให้

“ฝ่าบาทเมื่อครู่...” ไทเฮาไอหนักขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าของพระนางแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด พระนางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้หลานสาวสมหวัง “เมื่อครู่รับปากแม่แล้ว เจ้าดูพยานในห้องนี้สิ มีมากมายเพียงใด ตรัสแล้วคืนคำไม่ได้”

“ท่านพ่อ ได้โปรดอย่าทำให้ท่านย่าต้องเสียใจเลยเพคะ ลูกชอบแม่ทัพจ้าวจากใจจริง อีกอย่างเขาก็หย่าขาดกับฮูหยินแล้ว ลูกชมชอบเขามีความสามารถ ดูแลแดนเหนือของพวกเรา ปกป้องพวกเราให้พ้นภัย ท่านพ่อ เขาเป็นคนเดียวที่ข้าชื่นชอบ ได้โปรดเมตตาส่งเสริมลูกด้วยเพคะ”

“ฝ่าบาท แม่ก็แก่มากแล้ว ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานหรือไม่” ไทเฮาแสร้งเจ็บปวดและไอโครกอย่างรุนแรง คราวนี้โลหิตไหลซึมออกมาอีก

หมอหลวงกล่าวสมทบ “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ไทเฮาพระทัยอ่อนแอเพียงนี้ หากทำให้พระทัยร้อนรุ่ม เกรงว่าจะทำให้ประชวรหนัก อาจจะทำให้หมดสติไปได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ขอฝ่าบาทได้โปรดทรงเมตตา มอบสมรสให้กับองค์หญิงสามด้วยเพคะ” บรรดาสนมทั้งหลายอยู่ด้านหน้าห้อง ต่างส่งเสียงเข้ามาคล้ายว่ารู้ความนัก ราวกับจัดฉากกันมาเสียอย่างนั้น ผู้นำด้านนอกเป็นพระสนมกุ้ยเฟย

“แม่ไม่เคยขอร้องเจ้า ก่อนแม่จะตายก็ขอเพียงแค่ให้เจ้ามอบสมรสให้เหม่ยเอ๋อร์ของพวกเรา” ไทเฮากอบกุมฝ่าพระหัตถ์ของฮ่องเต้าเอาไว้ ดวงหน้าของพระนางดูอิดโรยจนขาวซีด ริมฝีปากม่วงคล้ำ คล้ายว่าป่วยหนัก จวนเจียนจะไปเยือนปรโลกได้ทุกเมื่อ

หมอหลวงปาดเหงื่อบนหน้าผาก รับตำลึงทองมาถุงใหญ่ก็ต้องเล่นให้คุ้มค่า หาไม่แล้วมีหวังถูกเล่นงานจนหัวหลุดเป็นแน่ “ฝ่าบาท ทรงตัดสินพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระทัยของไทเฮาสำคัญยิ่งนัก”

หวงซ่างเครียดหนัก ปวดขมับไม่น้อย เบื้องหน้าคือพระมารดากับลูกสาว อีกฝ่ายก็คือน้องสาวที่พระองค์เอ็นดูและก็หลานสาวที่พระองค์เคยพานพบ หากครั้งนี้ตัดสินใจลงไป เกรงว่าไม่อาจจะมองหน้าเจียงจินจูได้อีกแล้ว

“ท่านแม่ ขอเวลาให้ลูกตัดสินใจได้หรือไม่ ลูกลำบากใจยิ่งนัก”

“ฝ่าบาทจะกลายเป็นลูกอกตัญญูกับแม่เชียวรึ นี่ลูกสาวของเจ้าทั้งคน หรือจะให้ข้าผู้เป็นแม่คุกเข่าขอร้องเจ้า” ไทเฮากริ้วหนัก ทั้งไอโครกอย่างทรมาน ฮองเฮาและบรรดาสนมทั้งหลาย ต่างก็คุกเข่าลงพื้นขอความเมตตา

ฮ่องเต้อู๋อ้ายเสียนคิดไปทางไหนก็มืดมนไปหมด พระพักตร์ดูกลัดกลุ้มนัก จนกระทั่งเห็นพระมารดานิ่งเงียบไปในที่สุด หมอหลวงรีบกระวีกระวาดจับชีพจรให้สมเหตุผล

“ทูลฝ่าบาท ไทเฮาประชวรหนักเช่นนี้ กระหม่อมเกรงว่าจะเป็นหมอเทวดาก็รักษาไม่หาย”

“ฝ่าบาทเพคะ ทรงรับปากไทเฮาด้วยเพคะ หากฟื้นขึ้นมาจะได้ไม่ปวดพระทัยเช่นนี้ ขอได้โปรดทำความพระประสงค์ด้วยเพคะ” หวงโฮ่วมีหรือจะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปได้

หวงซ่างคิดนักคลึงขมับทั้งอึกอักและกระอักกระอ่วนใจนัก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

องค์หญิงสาม ร้องไห้สะอึกสะอื้นเบา ๆ “ท่านย่าช่างน่าสงสารนัก อยากให้ข้าได้แต่งงานกับคนดี ๆ และคนที่เหมาะสมกับข้าก็มีเพียงแค่เขาคนเดียว” องค์หญิงสามกล่าวรำพึงรำพันขึ้นมา

“ข้าไม่น่ามาพูดให้ท่านย่าได้รับรู้เลย ข้าชอบเขาจริง ๆ ท่านย่าก็ส่งเสริม หากไม่ได้แต่งงานกับเขา ชาตินี้ข้าก็คงไม่มีความสุข และไม่อาจแต่งงานกับใครได้ ท่านย่าเป็นห่วงข้าขนาดนี้ เหตุใดท่านพ่อจึงเลือกที่จะเมินเล่า”

“ฝ่าบาท ทรงรับสั่งเถิดเพคะ พระอาการของไทเฮาไม่สู้ดี อย่างไรก็ขอให้รับปากไปก่อน” หวงโฮ่วย้ำเตือนให้พระสวามีเอ่ยรับปากเสีย

ไทเฮาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง สะอื้นเบา ๆ พลางไอออกจนตัวขดตัวงอ หวงซ่างเห็นพระมารดาทรมานเช่นนี้ ไม่อาจจะตัดใจทำร้ายพระมารดาได้อีก

“ได้ รับปากให้ร่างราชโองการ หลังจากจบงานต้อนเลี้ยงคณะราชทูต ให้จัดพิธีอภิเษกสมรสระหว่างองค์หญิงสามกับแม่ทัพจ้าวหย่งคัง”