1.3 | ผัวจูบปากแค่นี้ไม่ต้องร้องกรี๊ด

ภูริดลกำข้อมือเล็กของหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวไว้แน่นขณะลากตัวเธอออกมาที่หน้าตึกใหญ่โดยไม่สนใจว่าเท้าเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่กำลังเหยียบย่ำไปบนพื้นซีเมนต์ที่ร้อนระอุเพราะดูดซับความร้อนจากไอแดดยามใกล้เที่ยงเอาไว้จะแสบร้อนเพียงใด

“อู้ย...” ฟ้าพราวส่งเสียงซี้ดซ้าดในลำคอพลางกระโดดด้วยปลายเท้าสลับข้างกันไป

               “เป็นอะไร”

               “พื้นมันร้อน แสบเท้าไปหมดแล้วเนี่ย” ตอบพลางหงายฝ่าเท้าที่แดงจัดให้อีกฝ่ายดู

               หนุ่มชาวไร่ยิ้มหยัน แต่แทนที่จะเห็นใจ เขากลับพูดค่อนแคะ “ผู้ดีตีนแดง”

               “คุณก็ลองเดินเท้าเปล่าบนปูนซีเมนต์ร้อนๆ นี่ดูมั่งสิ จะได้รู้ว่ามันร้อนแค่ไหน”

               “พื้นร้อนแค่นี้ผมไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก”

               “หนังหนา” เธอว่าเบาๆ แต่เขาก็ได้ยิน

               “ไม่ทันไรก็ด่า ‘ผัว’ แล้วเหรอ”

               “คนเถื่อน หยาบคาย” ฟ้าพราวสวนกลับอย่างไม่ยอมกัน

               “แค่นี้ยังน้อย ผมเถื่อนได้มากกว่านี้อีกร้อยเท่าพันเท่า คุณหญิงเตรียมตัวรับมือกับผัวเถื่อนคนนี้เอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็ช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มหน้าตาเฉย

               “ว้าย!” ราชนิกุลสาวกรีดร้องด้วยความตกใจ “จะทำอะไร ปล่อยฉันนะ”

               “เมื่อกี้บอกว่าร้อนเท้าไม่ใช่เหรอ ผมก็ช่วยอุ้มไง” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำแบบรำคาญความเรื่องมากของผู้ดีเต็มทน

               “ร้อน แต่เดินเองได้”

               “ให้ผัวบริการเมียสักวันก็แล้วกัน เพราะต่อไปคุณหญิงต้องบริการผัวชาวไร่คนนี้ให้ ‘ถึงใจ’ ทุกคืน”

               “พูดจาน่าเกลียด!” ฟ้าพราวต่อว่าพร้อมกับตวัดมือฟาดซีกแก้มสากกระด้างไปเต็มแรงให้สาสมกับความหยาบคายของเขา

               “ตบผัวเหรอ” ภูริดลจ้องหน้าคนในวงแขนตาดุแล้วก้มลงฉกริมฝีปากเต็มอิ่มอย่างแรง

               “อร้าย!” ราชนิกุลสาวกรี๊ดใส่คนหยาบคายแล้วก็ตบเขาไปอีกหนึ่งที แต่แล้วก็โดนตอบโต้ด้วยจูบที่ดุดันจนแทบหายใจไม่ทันอีกหนึ่งทีอย่างทันควัน เรียกว่าทั้งคู่สวนกลับกันอย่างไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว

               “ผัวจูบปากแค่นี้ไม่ต้องกรี๊ด ยังไงคืนนี้คุณหญิงก็ต้องโดนจูบทั้งตัวอยู่แล้ว อยากเป็นเมียชาวไร่มากนักผมก็จะจัดหนักให้แบบที่ต้องร้องขอชีวิตกันเลย”

               หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวอยากจะตบหน้าคนเถื่อนอีกสักฉาด แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงให้ถูกจูบโดยไม่จำเป็นอีกจึงยอมเก็บมือ สงบปากสงบคำแล้วปล่อยให้เขาอุ้มไปวางในรถเอสยูวีสีดำที่ดูเหมือนจะไม่ได้ล้างมาเป็นปีเพราะมีทั้งฝุ่นทั้งโคลนติดอยู่เต็มไปหมด

               “เรื่องเข้าหอคืนนี้ผมไม่ได้พูดเล่นนะ คุณหญิงทำใจรอไว้ได้เลย”

               ภูริดลยิ้มร้ายใส่นัยน์ตาเจ้าสาวแล้วขโมยจุ๊บที่ริมฝีปากเธออย่างรวดเร็วครั้งหนึ่งก่อนปิดประตูรถให้แล้วเดินอ้อมไปนั่งตรงที่นั่งด้านคนขับแล้วเคลื่อนรถออกไป

หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวนั่งเงียบมาในรถเป็นชั่วโมง ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น สายตามองตรงไปเบื้องหน้า แผ่นหลังตั้งตรงไม่แตะพนักพิง

               “นั่งเชิดหน้าคอตั้งแบบนั้นไม่เมื่อยหรือไงคุณหญิง” ในที่สุดภูริดลก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนเพราะทนความเงียบที่น่าอึดอัดไม่ไหว

               “มีหน้าที่ขับรถก็ขับไป ไม่ต้องพูดมาก” ฟ้าพราวพูดโดยไม่แม้แต่จะชำเลืองมองหน้าคนข้างกาย

               “นี่ผัวนะ ไม่ใช่คนขับรถ” ชายหนุ่มดุเสียงเข้มอย่างนึกหมั่นไส้ที่เธอทำท่าราวกับรังเกียจชาวไร่อย่างเขานักหนา

               “ไม่ต้องย้ำมากก็ได้ ฉันรู้ว่าเราแต่งงานกันแล้ว คุณเป็น ‘สามี’ ของฉัน แต่ตอนนี้หน้าที่ของคุณคือขับรถก็ขับไป ไม่ต้องมายุ่งกับเรื่องท่านั่งของฉัน” ราชนิกุลสาวบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนกวนประสาทข้างตัว

               “ไม่ต้องมาทำเป็นผู้ดีเรียกผมว่าสามีหรอก เรียกผมว่า ‘ผัว’ น่าจะเหมาะกับฐานะชาวไร่อย่างผมมากกว่า”

               “ฉันเรียกแบบนี้เพราะต้องการให้เกียรติคุณ แต่ถ้าคุณคิดว่าตัวเองไม่มีเกียรติพอที่จะใช้คำนี้ก็แล้วแต่...” ฟ้าพราวเบ้ปากอย่างไม่แคร์

               “นี่คือด่าแบบผู้ดีใช่มั้ย” ภูริดลหัวเราะในลำคอแล้วแกล้งถามประชด “ด่าแรงขนาดนี้ผมต้องเจ็บใช่มั้ย”

               “คนหนังหนาป่าเถื่อนอย่างคุณด่าแค่นี้ไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก” คราวนี้ฟ้าพราวหันมาแว้ดใส่อย่างเหลืออด ส่งผลให้หนุ่มชาวไร่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นรถจนหญิงสาวงงไปเลย “หัวเราะอะไร”

               “ดีใจ” เขาตอบสั้นห้วน

               “ดีใจที่ถูกด่าเนี่ยนะ”

               “ดีใจที่เราเพิ่งแต่งงานกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง เมียก็รู้ ‘สันดาน’ ผัวแล้ว”

               หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวกัดปากพร้อมกำหมัดแน่นเพื่อข่มความโมโหแล้วถามเขาตรงๆ “คุณเป็นคนหยาบคายแบบนี้อยู่แล้ว หรือแกล้งทำเฉพาะเวลาอยู่กับฉัน”

               “ทำไมผมต้องแกล้งทำแบบนั้นด้วย” เขาถามเสียงเรียบท่าทีจริงจังขึ้นมาทันทีอย่างไม่คาดคิดว่าจะถูกถามอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้

               “คุณก็คงรังเกียจ คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหิวเงินก็เลยไม่อยากทำดีด้วย”

               “แล้วคุณหญิงเป็นแบบนั้นจริงหรือเปล่าล่ะ”ภูริดล ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เหตุผลของการแต่งงานครั้งนี้ก็คือ ‘เงิน’ ซึ่งทั้งเขาและเธอต่างก็รู้อยู่เต็มอก

               “จะว่าอย่างนั้นก็ได้” ฟ้าพราวยอมรับด้วยความขมขื่น ภาพที่ท่านพ่อของเธอใช้ปืนจ่อขมับตัวเองเพื่อหวังจะปลิดชีพหนีหนี้สินและความอับอายยังติดตาอยู่จนถึงทุกวันนี้ และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้เธอยอมแต่งงานกับเขาเพื่อแลกกับเงินก้อนโตมาใช้หนี้

สำหรับหม่อมเจ้าดนัยเทพ เกียรติยศของวงศ์ตระกูลอยู่เหนือทุกสิ่ง ท่านยอมเสียชีพ แต่ไม่ยอมถูกหยามเกียรติ แต่สำหรับหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราว เกียรติยศเป็นเพียงหัวโขน ถ้าแบกไว้แล้วหนัก เธอก็พร้อมที่จะโยนมันทิ้ง

“ถ้าไม่ใช่ผม แต่เป็นผู้ชายคนอื่น คุณหญิงก็จะยอมแต่งงานด้วยเหรอ”

“ใครก็ได้ที่มีเงินมาให้ท่านพ่อของฉันใช้หนี้ ฉันยอมแต่งงานด้วยทั้งนั้น” ฟ้าพราวเชิดหน้าตอบหนักแน่นราวกับไม่รู้สึกอะไรทว่าในใจกลับปวดร้าวจนน้ำตาแทบไหล

“ถ้าเป็นตาแก่รุ่นพ่อ หัวล้าน พุงย้อย คุณหญิงก็จะแต่งเหรอ”

“แต่ง” ฟ้าพราวตอบหนักแน่นจากใจจริง “ไม่ว่าเขาจะอัปลักษณ์มากขนาดไหน แต่ถ้ามีเงิน ฉันก็ยอมแต่งด้วย”

ภูริดลกำพวงมาลัยรถแน่น กรามแกร่งบดเข้าหากัน คำตอบของหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวยิ่งตอกย้ำความคิดของเขาที่ว่า ผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นราชนิกุลผู้สูงศักดิ์หรือคนเดินถนนทั่วไปก็เห็นแก่เงินเหมือนกันหมด

‘ก้อยจะทิ้งผมไปแต่งงานกับตาแก่นั่นจริงๆ เหรอ’

‘ตาแก่ที่คุณกำลังพูดถึงเขาเป็นถึงหม่อมเจ้า มีเงิน มีเกียรติ ฉันไม่ยอมจมปลักอยู่กับชาวไร่กระจอกๆ แบบคุณหรอกนะดิน ฉันเกลียดไร่ ฉันทนอยู่ที่ไร่บนดอยกับคุณไม่ได้ แล้วไม่ใช่แค่ฉันนะที่ทนไม่ได้ ผู้หญิงคนไหนก็ทนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าคุณอยากมีเมีย ก็คงต้องเป็นพวกคนงานในไร่นั่นแหละถึงจะทนอยู่กับคุณได้’

               “ผู้หญิงแม่งก็เห็นแก่เงินเหมือนกันหมดทุกคน!” ภูริดลสบถด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแล้วเหยียบคันเร่งเกือบมิด

               หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวทิ้งหลังพิงพนักเบาะอย่างอ่อนแรง แล้วปิดเปลือกตาลงเพื่อซ่อนรอยน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอรับเอาคำด่านั้นไว้จนหนักอึ้งทั้งกายและใจ มันก็จริงอย่างที่เขาด่า เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อแลกเงิน