11.2 | ร้ายทั้งผัวทั้งเมีย

ฟ้าพราวพาภูริดลเดินเข้ามาในห้องรับรองพิเศษซึ่งหม่อมเจ้าภาณุเดชและกวินตรากำลังนั่งคุยอยู่กับ ‘ปรมัตถ์’ นักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบสองปีที่ฟ้าพราวคุ้นเคยเป็นอย่างดี หญิงสาวชะงักเท้าอย่างกะทันหันจนคนตัวโตที่คล้องแขนกันอยู่ต้องพลอยหยุดเดินไปด้วย

ภูริดลก้มหน้ามองภรรยา เห็นเธอมองไปยังปรมัตถ์ด้วยแววตาที่มีความรู้สึกบางอย่างที่เดาไม่ออกซ่อนอยู่ในนั้น และมันก็ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจมาก

               “หญิงฟ้า มาแล้วเหรอลูก” หม่อมเจ้าภาณุเดชทักทายเมื่อหันมาเห็นหลานสาว

               “เพคะท่านลุง” ฟ้าพราวปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพาสามีเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะ ถึงแม้จะกำลังว้าวุ่นใจเรื่องปรมัตถ์อยู่ แต่หญิงสาวก็ไม่ลืมสังเกตท่าทีของสามีที่มีต่อคนรักเก่า เขานิ่งมาก สีหน้าเรียบเฉยแบบสุดๆ ไม่แสดงความรู้สึกใดเลย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอสบายใจ เพราะรู้ว่าเขาเป็นคนปากแข็ง เก็บความรู้สึกเก่ง ในขณะเดียวกัน กวินตราก็มีท่าทีตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นภูริดลมางานนี้ด้วย แต่ก็ทำเป็นนั่งนิ่งเก็บอาการเช่นเดียวกัน

               “นี่น่ะเหรอ คนที่หญิงฟ้าแต่งงานด้วย” หม่อมเจ้าภาณุเดชถามด้วนน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างผู้ใหญ่ใจดี

               “เพคะ” ฟ้าพราวตอบพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของกวินตราและปรมัตถ์ เห็นว่าอึ้งกันไปทั้งคู่ โดยเฉพาะปรมัตถ์ที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “คุณดิน นี่ท่านลุงภาณุของฉัน”

               “สวัสดีครับ” ภูริดลทักทายตามมารยาทด้วยสีหน้านิ่งเรียบ แผ่นหลังเหยียดตรง หน้าเชิด ไม่ยอมยกมือไหว้ญาติผู้ใหญ่ของภรรยา แม้เธอจะสะกิดเตือน เขาก็ไม่ยอมทำตาม

               “นี่คุณ ไหว้ท่านลุงด้วยสิ แล้วก็พูดราชาศัพท์กับท่านด้วย” ฟ้าพราวกระซิบเตือน

               “ตามสบายเถอะ ไม่ต้องมากพิธีหรอกหญิงฟ้า” หม่อมเจ้าภาณุเดชบอก

               ฟ้าพราวยิ้มเจื่อนให้ท่านลุง แต่ก็เข้าใจว่าภูริดลคงไม่อยากยกมือไหว้สามีของแฟนเก่า

               “ทำงานอะไรล่ะหลานชาย” ผู้อาวุโสยังคงถามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา แม้ว่าภายในใจจะกำลังกรุ่นโกรธที่หลานเขยไม่ให้เกียรติตามศักดิ์และฐานะ

               ภูริดลเลือกที่จะนิ่งเงียบ เพราะอยากรู้ว่าถ้าเขาไม่ตอบเอง ฟ้าพราวจะบอกท่านลุงของเธอว่าอย่างไร

               “คุณดินทำไร่ชาเล็กๆ อยู่ที่เชียงรายเพคะท่านลุง” หญิงสาวตอบอย่างเต็มภาคภูมิ ไม่ได้รู้สึกอับอายแต่อย่างใดทำให้ภูริดลค่อนข้างพอใจ

               “ทำไร่ชาอย่างเดียวเลยเหรอ มีธุรกิจอื่นอีกมั้ย”

               ฟ้าพราวหันไปมองหน้าสามี เห็นว่าเขาเอาแต่ปิดปากเงียบจึงเป็นฝ่ายตอบเสียเอง “คุณพ่อของคุณดินมีโรงแรมอยู่ที่เชียงรายเพคะ แต่นั่นก็เป็นส่วนที่คุณพ่อดูแล คุณดินไม่ได้เข้าไปช่วยตรงนั้น คุณดินทำแต่ไร่ชาอย่างเดียว” หญิงสาวตอบแบบกลางๆ ไม่ได้อวดว่าโรงแรมที่พูดถึงนั้นเป็นโรงแรมหรูระดับหกดาว ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดในประเทศไทย

               “โรงแรมอะไร เผื่อลุงจะไปพักบ้าง” คนเป็นลุงหาเรื่องชวนคุย ไม่ได้ตั้งใจซักประวัติหลานเขย

               “หญิงไม่ทราบเพคะ” ฟ้าพราวยิ้มเจื่อน เพราะไม่รู้จริงๆ

               “โรงแรมศิวารายาเพคะท่านชาย” กวินตราเผลอตอบด้วยความลืมตัว ที่เธอทะเลาะกับภูริดลจนต้องเลิกกันกะทันหันก็เพราะเขาไม่ยอมกลับไปรับตำแหน่งประธานโรงแรมต่อจากนทีนี่แหละ เขาจะพาเธอไปอยู่ในไร่ชา ซึ่งเธอรับไม่ได้

               “รู้ได้ยังไง หรือว่ารู้จักกับคุณมาก่อน” หม่อมเจ้าภาณุเดชหันขวับไปถามภรรยาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ เพราะลอบสังเกตอยู่เหมือนกันว่ากวินตราแอบมองชายหนุ่มหน้าตาคมคร้ามด้วยสายตามีพิรุธอยู่เป็นระยะ

               “เอ่อ ทราบจากริต้าเพคะ” กวินตราแก้ตัวอึกอัก โดยอ้างวาสิตา ทั้งที่ความจริงวาสิตาก็ไม่รู้ว่าภูริดลมีโรงแรมใหญ่โต

               “โรงแรมนี้ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งในประเทศไทยเลยนะครับ” ปรมัตถ์พูดขึ้น “แล้วผมก็ได้ข่าวมาว่ากำลังจะร่วมทุนกับนักธุรกิจชาวสิงคโปร์เพื่อขยายสาขาไปทั่วภูมิภาคเอเซียด้วย”

               “ข่าวไปไวจังเลยนะครับ ผมเพิ่งคุยกับฝั่งโน้นเมื่อบ่ายนี้เอง แต่ยังหาข้อสรุปที่ลงตัวไม่ได้ คงต้องเจรจากันอีกหลายรอบกว่าจะได้ร่วมทุนกันจริงๆ”

               ฟ้าพราวหันขวับไปมองหน้าสามีแบบงงมาก วันก่อนเขาเพิ่งทะเลาะกับนทีเรื่องไม่ยอมไปทำงานที่โรงแรม แต่วันนี้เขาแอบไปคุยเรื่องการร่วมทุนกับนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ อะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจรวดเร็วขนาดนี้

“คุณหญิงมอบของขวัญวันเกิดให้หม่อมก้อยสิครับ” ภูริดลบอกภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแถมยังลงหางเสียงอย่างสุภาพ

               “ค่ะๆ ฉันลืมไปเลย” หญิงสาวรับคำแล้วรีบหยิบซองยาวสีฟ้าขลิบเงินดูหรูหราออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วส่งให้กวินตรา “ของขวัญวันเกิดเล็กๆ น้อยๆ จากฉันกับสามีค่ะหม่อม”

ฟ้าพราวจงใจเน้นคำว่า ‘สามี’ เพื่อประกาศว่าตอนนี้ภูริดลเป็นของเธอโดยไม่ทันสังเกตว่าปรมัตถ์มีสีหน้ามึนตึงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำนั้น เขากระซิบขอตัวกับหม่อมเจ้าภาณุเดชแล้วปลีกตัวออกจากวงสนทนา จากนั้นหม่อมเจ้าภาณุเดชก็ขอตัวออกไปคุยกับท่านรัฐมนตรีสันติที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะรับรองพิเศษในมุมหนึ่งใกล้ๆ กัน

“อะไรคะเนี่ยคุณหญิง” กวินตราแสร้งถามทั้งที่ในใจก็แอบคิดอยู่แล้วว่าซองลักษณะนี้น่าจะเป็นเช็คของขวัญ

ภูริดลแอบยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดฤทธิ์ “เช็คเงินสด หวังว่าหม่อมจะถูกใจของขวัญจากผมและภรรยา”

ใบหน้าที่ตึงเปรี๊ยะอยู่แล้วเพราะโบทอกซ์ของกวินตรายิ่งตึงมากขึ้นไปอีกเมื่ออดีตคนรักย้ำคำว่า ‘ภรรยา’ อย่างชัดถ้อยชัดคำเหมือนจงใจที่จะตอกหน้าเธอ ส่วนฟ้าพราวก็จงใจย้ำคำว่า ‘สามี’ เหมือนรู้ว่าเธอกับภูริดลมีอดีตอะไรกัน

ร้ายทั้งผัว ทั้งเมีย!

“หม่อมจะไม่ลองเปิดดูหน่อยเหรอคะว่าพอใจกับตัวเลขที่สามีของฉันเขียนให้หรือเปล่า” ฟ้าพราวบอกด้วยใจลุ้นระทึก อยากเห็นคนกรี๊ดวังแตกจะแย่

“จะไม่เป็นการเสียมารยาทเหรอคะ”

“ไม่หรอกค่ะ เปิดเลยค่ะ เปิดเลย”

“งั้นก็ได้ค่ะ” กวินตราฝืนยิ้มไปตามมารยาท แล้วค่อยๆ ดึงเช็คออกจากซอง ดวงตาที่ฉายแววโลภมากหรี่มองเลขศูนย์ที่ค่อยๆ ขยับขึ้นทีละตัวอย่างลุ้นๆ จนถึงตัวสุดท้ายแล้วแทบอยากร้องกรี๊ด “หมื่นเดียว!”

“หม่อมคาดหวังว่าจะได้เห็นตัวเลขเจ็ดหลักแปดหลักเหรอ” ภูริดลถามเสียงเรียบ พลางมองอดีตคนรักด้วยแววตาสมเพช

“คุณจงใจหยามฉันใช่มั้ยดิน” กวินตราเค้นเสียงถามด้วยความโกรธขึ้ง แต่ไม่กล้าเสียงดังและออกท่าออกทางมากเพราะกลัวหม่อมเจ้าภาณุเดชที่นั่งคุยกับสันติอยู่อีกมุมหนึ่งจะผิดสังเกต เธอรู้ว่าสามีวัยเฉียดเจ็ดสิบปีของเธออารมณ์ร้อนมากขนาดไหน ถ้าเขารู้ว่าเธอยังมีใจให้คนรักเก่าอยู่ คนที่จะเดือดร้อนที่สุดก็คือเธอ

“เปล่าเลยครับหม่อม”

“เลิกเรียกฉันว่า ‘หม่อม’ สักทีได้มั้ย” กวินตราโพล่งออกมาอย่างสุดทน การเห็นคนที่เคยรักเธอแบบหัวปักหัวปำทำตัวห่างเหินแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกพ่ายแพ้และเสียหน้ามาก แถมเขายังควงผู้หญิงอื่นมาเย้ยเธออีก และเหนือสิ่งอื่นใด วันนี้เขาทำตัว ‘รวย’ แบบที่เธออยากให้เขาทำเพื่อเธอมาตลอด แต่เขาไม่เคยยอมทำเพื่อเธอเลยสักครั้ง ยิ่งเห็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยมีค่าในสายตาของเขาเลย

“ถ้าไม่ให้เรียกหม่อม แล้วจะให้เรียกว่าอะไร ในเมื่อตอนนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว”

กวินตรานั่งหน้าเชิด เม้มปากแน่นเพราะเถียงไม่ออก ในขณะที่ฟ้าพราวก็เฝ้ามองสถานการณ์อย่างสงบนิ่ง

“และที่ผมเรียกว่าหม่อม ก็เพราะให้เกียรติตามฐานะทางสังคม แต่ถ้าหม่อมไม่พอใจ คราวหน้าถ้าเจอกันที่ไหน ผมก็จะทำเป็นไม่รู้จักหม่อมก็แล้วกัน เพราะถ้าไม่ให้เรียกว่าหม่อม ผมก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร” ภูริดลบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วโอบเอวฟ้าพราวที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันให้ลุกขึ้น “ผมขอตัวพาภรรยาออกไปรับอากาศข้างนอกนะ อากาศในห้องนี้มันเหม็นอับ ภรรยาผมคงอึดอัดแย่แล้ว ส่วนเช็คนั่นถ้าไม่อยากใช้เอง จะเอาไปซื้ออาหารเลี้ยงสุนัขจรจัดก็ได้ ผมไม่ถือ” พูดจบก็โอบเอวฟ้าพราวพาเดินออกไปจากห้องรับรองพิเศษ ปล่อยให้กวินตรายืนจิกมือ จิกเท้าจนตัวเกร็งไปหมด เพราะไม่กล้ากรี๊ดให้หม่อมเจ้าภาณุเดชได้ยิน