12.3 | ไม่ห่วงเมียแล้วจะห่วงใคร

               “ท่านพ่อคงยังไม่กลับจากงานเลี้ยง เอาไว้พรุ่งนี้เช้าฉันจะคุยกับท่านเอง วันนี้ท่านอาจจะยุ่ง เลยยังไม่ได้เอาเงินไปใช้หนี้คุณสันติ คุณอย่าเพิ่งโกรธนะ”

               “ท่านพ่อของคุณหญิงโกหกผม เอาคุณหญิงมาอ้าง แล้วก็หลอกเอาเงินผม แล้วยังสร้างหนี้ไว้จนคุณหญิงกำลังจะเดือดร้อนอีก แบบนี้จะไม่ให้ผมโกรธได้ยังไง”

               “คุณพูดเหมือนเป็นห่วงฉันเลย...ใช่หรือเปล่า” ฟ้าพราวถามเสียงแผ่วอย่างไม่แน่ใจ แต่ถ้าแปลความหมายจากสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่แบบไม่เข้าข้างตัวเอง ก็คิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากเขาเป็นห่วงเธอ

               “ถามออกมาได้ คุณหญิงเป็นเมียผม ไม่ห่วงเมียแล้วจะให้ห่วงใคร” หนุ่มชาวไร่เลือดร้อนหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำเอาภรรยาที่กำลังน้อยใจว่าสามีไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเธอหน้าเหวอไปอย่างคาดไม่ถึง

               “ขอบคุณนะที่เป็นห่วงฉัน” หญิงสาวบอกเสียงอ่อน จากนั้นน้ำตาเม็ดเล็กก็ร่วงพรู ตั้งแต่แม่ของเธอเสียไปเมื่อสิบปีก่อน ก็ไม่มีใครเป็นห่วง ไม่มีใครปกป้องเธอเหมือนที่ภูริดลกำลังทำ

               “ร้องไห้อีกแล้ว วันนี้เป็นอะไร ทั้งขี้งอน ทั้งขี้แย” พูดพลางเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ภรรยาแล้วรวบร่างบอบบางที่สวมเพียงกางเกงชั้นในเข้ามากอดไว้แนบอก ลูบไล้ฝ่ามือหยาบกร้านไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าเรียบเนียน “จัดการเรื่องท่านพ่อของคุณหญิงเสร็จแล้วผมจะพาคุณหญิงกลับไร่ ไม่ต้องอยู่แล้วที่นี่ มีแต่เรื่องวุ่นวาย”

               “คุณจะจัดการยังไง” ฟ้าพราวดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของสามีแล้วเงยหน้าขึ้นถามอย่างหวั่นใจ

               “ผมจะจัดการขั้นเด็ดขาด จะไม่ให้ท่านพ่อของคุณหญิงสร้างความเดือดร้อนให้คุณหญิงอีก”

               “ฉันไม่ได้เดือดร้อนอะไร” หญิงสาวรีบออกตัวปกป้องบิดาบังเกิดเกล้า

               “การที่คุณหญิงต้องแต่งงานกับผมนี่ยังไม่เรียกว่าเดือดร้อนอีกเหรอ”

               “ตอนแรกฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากกว่าที่ได้แต่งงานกับคุณ”

               “ขนาดนั้นเชียว” คนที่กำลังหัวใจพองโตทำเป็นถามหน้านิ่ง

               “ฮื่อ” ฟ้าพราวพยักหน้ารับอย่างน่ารัก “เพราะมีคุณอยู่ข้างๆ ทำให้ฉันรู้สึกไม่โดดเดี่ยว ตั้งแต่หม่อมแม่จากไป ก็ไม่มีเป็นห่วงฉัน ไม่มีใครปกป้องฉันเหมือนที่คุณทำเลย”

               “ปากหวาน กลัวผมไม่หลงหรือไง”

               “กลัวสิ” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมาเหมือนเคย “ก็บอกแล้วว่าอยากมีคุณเป็นสามีแค่คนเดียว”

               ภูริดลยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีฟอร์มแล้วโน้มใบหน้าลงแนบริมฝีปากจูบเรียวปากนุ่มที่ช่างออดอ้อนอย่างอ่อนโยน “ไปอาบน้ำ น้ำจะเต็มอ่างแล้ว ผมจะลงไปทำอะไรให้กิน”

               “บอกแม่ครัวทำให้ก็ได้”

               “ผมอยากทำเอง อาหารชาววังกลืนไม่ค่อยลงคอ”

               “ก็ไม่เห็นจะต่างจากอาหารทั่วไปตรงไหนเลย”

               “เอาน่า คืนนี้อยากทำอาหารให้เมียกิน รีบอาบน้ำแล้วตามลงไปแล้วกัน” ว่าแล้วก็รีบหันหลังเดินออกจากห้องน้ำ เพราะถ้าขืนโอ้เอ้เขาคงได้จับคนตัวเล็กที่ยืนเปลือยอกกินแทนอาหารค่ำแน่นอน

               ฟ้าพราวพราวยืนมองร่างสูงของสามีเดินพ้นประตูห้องน้ำออกไปด้วยรอยยิ้ม ถึงเขาจะเถื่อน จะปากเสีย แต่ก็มีมุมน่ารัก หญิงสาวนึกถึงคำพูดของหรรษาที่บอกกับเธอตอนที่ช่วยแต่งตัวไปงานเลี้ยงว่า ถึงภูริดลจะมีนิสัยไม่น่ารักสักเท่าไหร่ แต่เขาก็เป็นคนจริงใจ และจะเป็นที่พึ่งของเธอได้

ภูริดลเข้ามาในห้องครัว ซึ่งเป็นครัวฝรั่งที่มีอุปกรณ์เครื่องใช้ครบครัน ส่วนครัวไทยถูกแยกออกไปทางด้านนอก ชายหนุ่มปลดกระดุมข้อมือทั้งสองข้างออก แล้วพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงปลายศอก แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นดูว่าพอจะมีอะไรให้ทำอาหารได้บ้าง ตู้เย็นของวังดุษฎีรังสรรค์ใหญ่มาก มีเนื้อสัตว์และของสดเกือบทุกประเภทให้เลือกใช้ ภูริดลหยิบแซลมอนชิ้นใหญ่ออกมาสองชิ้นเพื่อทำสเต็กและหยิบผักสลัดออกมาทำสลัดเพราะคิดว่าภรรยาน่าจะชอบ

               ชายหนุ่มคุ้นเคยกับการทำอาหารฝรั่งเป็นอย่างดีเพราะถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำที่อังกฤษตั้งแต่จบมัธยมต้น และอยู่ยาวจนกระทั่งเรียนจบปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจ

               กว่าภูริดลจะทำอาหารเสร็จ เวลาก็ล่วงไปเกือบชั่วโมง แต่ฟ้าพราวก็ยังไม่ลงมา ชายหนุ่มจึงเดินออกไปตาม พอเดินมาถึงมุมทางเดินที่จะเลี้ยวไปยังห้องโถง ก็ได้ยินเสียงที่แสดงความไม่พอใจของภรรยาดังแว่วเข้ามาจึงชะงักเท้าและแอบดูสถานการณ์ก่อน

               “ท่านพ่อเพคะ หญิงขอคุยอะไรด้วยหน่อยนะเพคะ” ฟ้าพราวบอกกับหม่อมเจ้าดนัยเทพที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกพร้อมหม่อมมาลินีด้วยท่าทางขึงขัง

               “มีอะไรเหรอคะคุณหญิง” หม่อมมาลินีถามเสียงแข็งอย่างไม่ชอบใจนัก “ท่านชายเพิ่งกลับมาจากข้างนอก แล้วท่านก็กำลังเพลียอยู่ด้วย ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน เก็บไว้คุยพรุ่งนี้นะคะ”

               “เรื่องด่วนมากค่ะ” ฟ้าพราวตอบเสียงแข็งกลับไป “และฉันก็ต้องการคุยกับท่านพ่อของฉันเป็นการส่วนตัว เชิญหม่อมขึ้นไปข้างบนก่อน”

               หม่อมเจ้าดนัยเทพถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเบื่อหน่ายที่บุตรสาวกับภรรยาคนใหม่ของตนชอบทะเลาะกันเป็นประจำ “ขึ้นไปข้างบนก่อนไป ฉันจะคุยกับลูก”

               “เพคะท่านชาย” ตอบรับสามีอย่างเสียไม่ได้แล้วหันไปบอกลูกเลี้ยง “คุยกับท่านชายดีๆ ล่ะ วันนี้อาการท่านไม่ค่อยดี เมื่อหัวค่ำก็เกือบวูบไปทีนึงแล้ว” พูดจบก็สะบัดหน้าเดินหนีขึ้นชั้นบนไป

               “อาการท่านพ่อเป็นยังไงบ้างเพคะ” ฟ้าพราวถามด้วยความเป็นห่วง ความโกรธเรื่องเงินล้านห้าเบาบางลงไปมาก

               “พ่อไม่เป็นไรหรอก” หม่อมเจ้าดนัยเทพตอบเสียงเรียบ แล้วเดินนำไปนั่งที่โซฟา “หญิงฟ้ามีอะไรจะคุยกับพ่อเหรอ”

               “เงินล้านห้าที่ท่านพ่อขอคุณดินไปเมื่อวานนี้ ท่านพ่อเอาไปทำอะไรเพคะ”

               “พ่อเอาไปใช้หนี้รัฐมนตรีสันติ”

               คำตอบของหม่อมเจ้าดนัยเทพทำให้ฟ้าพราวและภูริดลที่แอบฟังอยู่มุมหนึ่งรู้สึกไม่พอใจมากเพราะคิดว่าท่านน่าจะโกหก เพราะเมื่อหัวค่ำรัฐมนตรีสันติเพิ่งจะข่มขู่ฟ้าพราวเรื่องหนี้จำนวนนี้

               “ท่านพ่อได้เงินไปตั้งแต่เมื่อวาน ได้ใช้หนี้เขาไปหรือยังเพคะ” ฟ้า-พราวไม่อยากด่วนสรุปว่าพ่อโกหก จึงซักถามอย่างใจเย็น

               “ใช้ไปแล้ว”

               “เมื่อไหร่เพคะ”

               “ก่อนกลับมานี่แหละ” ผู้เป็นพ่อตอบเสียงเรียบ แล้วยกมือขึ้นทาบอกท่าทางเหมือนเหนื่อย “มีอะไรจะถามอีกมั้ย พ่อจะไปพัก”

               “มีเพคะ” ฟ้าพราวบอกอย่างหนักใจ “หญิงขอร้อง คราวหน้าท่านพ่ออย่าไปขอเงินคุณดินแบบนี้อีกนะเพคะ”

               “ทำไมจะขอไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นสามีของหญิง เป็นลูกเขยของพ่อ เราเดือดร้อน เขาก็ต้องช่วยเราสิ” หม่อมเจ้าดนัยเทพบอกอย่างเห็นแก่ตัว ทำให้ภูริดลกัดฟันกรอดด้วยความกรุ่นโกรธที่พ่อตาคิดจะสูบเลือดสูบเนื้อเขา แต่ก็ยังไม่เผยตัวออกไปเพราะอยากรู้ว่าฟ้าพราวจะว่าอย่างไรต่อไป