12.4 | พ่อแบบนี้ไม่ต้องมีก็ได้

               “แต่เราจะไปขอเงินเขาทุกครั้งที่มีปัญหาไม่ได้นะเพคะท่านพ่อ”

               ภูริดลพอใจกับคำตอบของภรรยามาก แต่คำพูดต่อมาของพ่อตาก็ทำให้เขาเกือบระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

               “งั้นรออีกสักพักหญิงก็หาเรื่องฟ้องหย่าแล้วแบ่งสินสมรสมาก็แล้วกัน ดินเป็นลูกคนเดียวของนที สมบัติเยอะ คงได้มามากโขอยู่หรอก” นี่คือเหตุผลสำคัญที่หม่อมเจ้าดนัยเทพสั่งให้ฟ้าพราวจดทะเบียนสมรสกับภูริดลในวันแต่งงาน

               “ท่านพ่อ...” ฟ้าพราวรำพึงเสียงแผ่ว ไม่คิดว่าท่านพ่อผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีจะมีความคิดที่เห็นแก่ตัวมากขนาดนี้

               “เชื่อพ่อเถอะหญิงฟ้า ที่พ่องุบงิบจัดงานแต่งงงานก็เพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้มากนัก หลังจากที่หญิงฟ้าหย่ากับดินแล้ว จะได้เริ่มต้นใหม่กับคนที่คู่ควรกว่าได้ง่ายๆ พ่อทำทุกอย่างเพื่อหญิงนะ”

               “ท่านพ่อทำเพื่อหญิง หรือทำเพื่อตัวเองกันแน่เพคะ” ฟ้าพราวถามออกไปตามตรง รู้สึกเสียใจมากที่พ่อทำเหมือนขายเธอให้ภูริดลเพื่อแลกเงิน ท่านทำเหมือนเธอไม่ใช่คน อีกทั้งยังจะให้เธอไปสูบเงินจากสามีชาวไร่อีก

               “ก็แล้วแต่หญิงจะคิด” คนเป็นพ่อไม่กล้ามองสบตาลูกสาว เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าที่ทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเอง “เอาเป็นว่า หญิงทนอยู่กับไอ้หนุ่มชาวไร่นั่นอีกสักเดือนนึงก็แล้วกัน แล้วค่อยหาเรื่องฟ้องหย่าเอาสินสมรส”

               “คุณดินไม่ได้ทำอะไรผิด เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะเพคะท่านพ่อ”

               “ก็แค่หาเรื่องทำให้เขาเป็นคนผิด สร้างถานการณ์ว่าเขามีเมียน้อย หรือทำร้ายร่างกายหญิงก็ได้”

               ฟ้าพราวอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึงว่าพ่อของเธอจะมีความคิดสกปรกแบบนี้ เธอกำลังจะปฏิเสธแผนการของพ่อ แต่ภูริดลก็เผยตัวออกมาจากมุมที่หลบอยู่เสียก่อน

               “อย่าหวังว่าจะได้เงินจากผมแม้แต่บาทเดียว” ชายหนุ่มประกาศกร้าว

               “คุณดิน คุณมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” คนเป็นภรรยาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก กลัวความอารมณ์ร้อนของสามีจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่

               “ตั้งแต่ประโยคแรกที่คุณหญิงคุยกับท่านพ่อของคุณหญิง” ตอบภรรยาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วหันไปจ้องหน้าพ่อตาด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ “ผมไม่คิดเลยว่าผู้ดีแบบคุณจะมีความคิดที่สกปรกได้ถึงขนาดนี้ ขายลูกสาวกินไม่พอ ยังคิดจะสูบเลือดสูบเนื้อผมอีก”

               หม่อมเจ้าดนัยเทพลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับลูกเขยอย่างไม่สะทกสะท้าน “ไหนๆ ก็ได้ยินหมดแล้ว ก็คงไม่ต้องสวมหน้ากากเข้าหากันอีก” ผู้อาวุโสกว่าแค่นหัวเราะในลำคอแล้วพูดต่อ “พ่อของแกมันโง่เองที่อยากเกี่ยวดองกับฉันเพื่อจะได้มีเกียรติ เป็นที่เชิดหน้าชูตาของคนในสังคม ในเมื่ออยากได้เกียรติของวงศ์ตระกูลฉัน ก็ต้องเอาเงินมาแลก มันก็ ‘วิน-วิน’ ไม่ใช่เหรอ”

               “ทำแบบนี้เหมือนไม่คิดถึงจิตใจลูกสาวตัวเองเลย” ภูริดลกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ถึงแม้จะยังอยู่ในภาวะสับสน ไม่แน่ใจว่าฟ้าพราวมีความคิดที่จะกอบโกยเงินทองจากเขาเหมือนพ่อของเธอหรือเปล่า แต่พอเห็นหน้าจ๋อยๆ ของเธอ อีกทั้งดวงตาคู่สวยก็มีน้ำตาเอ่อขึ้นมาคลอเบ้าจนแทบจะหยดอยู่รอมร่อก็อดเป็นห่วงความรู้สึกของเธอไม่ได้

               “หญิงฟ้าเป็นลูกสาวฉัน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ถ้าฉันสั่งให้หญิงฟ้าฟ้องหย่ากับแก หญิงฟ้าก็ต้องทำ”

               “ท่านพ่อ...” ฟ้าพราวน้ำตาร่วงพรูอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอแทบล้มทั้งยืน ไม่คิดว่าพ่อจะใจร้ายกับเธอได้ถึงขนาดนี้ หว่านล้อมให้เธอแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักก็แย่พอแล้ว นี่ยังจะบังคับให้เธอฟ้องหย่าเพื่อเอาสมบัติของเขาอีก

               “คุณหญิงจะฟ้องหย่าแล้วเรียกสินสมรสจากผมจริงเหรอ” ภูริดลมองสบตาภรรยาด้วยความเจ็บช้ำ แต่อีกใจก็แอบคาดหวังว่าเธอจะไม่เป็นเหมือนผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยผ่านมา

               ฟ้าพราวอ้ำอึ้ง รู้สึกลำบากใจที่ต้องเป็นคนกลางระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับสามีที่ดีกับเธอมาก เธอรักพ่อ แต่ก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจภูริดล

               “บอกมันไปสิว่าหญิงจะหย่ากับมัน” หม่อมเจ้าดนัยเทพกระชากเสียงดุบุตรสาวที่เอาแต่มองหน้าพ่อที มองหน้าสามีทีแต่ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

               “หญิงไม่หย่าเพคะท่านพ่อ หญิงชอบคุณดิน”

               “ชอบทั้งที่มันทำตัวเป็นชาวไร่ชั้นต่ำสกปรกๆ แบบนี้เนี่ยนะ”

“เพคะ หญิงขอบเขา แล้วชาตินี้หญิงจะมีเขาเป็นสามีแค่คนเดียวเท่านั้น” ฟ้าพราวตอบหนักแน่น เธอรู้ว่าภูริดลมีปมเรื่องการแบ่งชนชั้น การถูกตีค่าความเป็นคนไม่เท่ากัน และมันก็เป็นบาดแผลที่ฝังลึกอยู่ในใจเขามาเนิ่นนาน เธอจะไม่กรีดซ้ำที่รอยแผลเดิมของเขาอีกเด็ดขาด

               “ใฝ่ต่ำ!” หม่อมเจ้าดนัยเทพตบหน้าบุตรสาวอย่างแรงจนร่างเล็กทรุดลงกับโซฟา

               เสียงฝ่ามือใหญ่ที่กระทบกับแก้มนุ่มดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด เสียงนั้นเรียกสติที่ฟุ้งซ่านกระจัดกระจายของภูริดลให้กลับมาหนักแน่นมั่นคงอีกครั้ง อีกทั้งคำตอบที่ชัดเจนของฟ้าพราว ก็ยิ่งทำให้เขาหมดความเคลือบแคลงสงสัยในตัวเธอ

               ภูริดลก้าวเข้าไปประคองฟ้าพราวที่นั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาให้ลุกขึ้นมาแล้วประกาศกร้าวกับพ่อตา “ผมจะพาเมียผมกลับบ้าน แล้วจะไม่ให้เธอมาเหยียบที่นี่อีก หลังจากนี้ ถ้าใครสร้างหนี้อะไรขึ้นมาอีกก็รับผิดชอบกันเอาเอง อย่าให้เมียผมเดือดร้อนด้วยอีก” ด่าพ่อตาเสร็จก็หันไปพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก “ไปกันเถอะ พ่อที่เห็นคุณหญิงไม่ใช่คนแบบนี้อย่าอยู่ด้วยเลย”

               “ถ้าหญิงฟ้าไปกับมัน เราขาดกัน ไม่ต้องมาเรียกพ่อว่าพ่ออีก” หม่อมเจ้าดนัยเทพบอกเสียงเข้ม ทำให้ฟ้าพราวชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวตามภูริดลออกไป

               “พ่อแบบนี้ไม่ต้องมีก็ได้” ภูริดลสวนกลับเสียงแข็ง ช้อนตัวภรรยาขึ้นอุ้ม พาเดินลิ่วออกไปจากห้องโถง

               ฟ้าพราวอยากจะดิ้นหนีออกจากวงแขนแข็งแรงของสามี เพราะไม่อยากทิ้งท่านพ่อไปแบบนี้ เธอไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นลูกอกตัญญู แต่พอเห็นแววตาของคนเป็นพ่อที่มองตามมาด้วยความโกรธแค้นเหมือนไม่เห็นว่าเธอเป็นลูกสาวอีกต่อไปก็หมดแรงที่จะขัดขืน ได้แต่ซบหน้าร้องไห้กับอกกว้างของสามี แล้วปล่อยให้เขาพาเธอไปจากความเลวร้ายของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ

พ่อที่เห็นลูกเป็นเพียงเครื่องมือในการหาเงิน!