แชร์

15.3 | ยิ้มกว้างกว่าที่เคย

ผู้เขียน: ณิวาริน
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-23 14:53:23

ฟ้าพราวรินกาแฟดำที่เพิ่งดริปเสร็จใหม่ๆ ซึ่งส่งกลิ่นหอมนุ่มละมุนให้สามี เขายกถ้วยกาแฟใบเล็กขึ้นจิบแล้วถอนหายใจ ส่ายหน้า “รสชาติไม่ได้เรื่อง”

               “วันหลังก็ทำเองละกัน” คนที่ตั้งใจดริปให้สุดฝีมือทำจมูกย่นใส่

               “นมสดอร่อยกว่าเยอะเลย” ภูริดลพูดหน้าตายแล้วยกถ้วยกาแฟที่บอกว่ารสชาติไม่ได้เรื่องขึ้นจิบต่อ ฟ้าพราวเขินแก้มแดง รสสัมผัสวาบหวามยังติดตรึงอยู่ที่เต้าทรวงทั้งสองข้าง

               “เอ้อพี่ดิน” หญิงสาวเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ “ท่านลุงภาณุโทร. มาบอกให้เราไปรับโอนที่ดิน พี่ดินว่างวันไหนคะ”

               “ที่ดินอะไร” หนุ่มชาวไร่วางถ้วยกาแฟกระแทกดังปัง สีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อหม่อมเจ้าภาณุเดช ความจริงเขาก็ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องของกวินตรากับหม่อมเจ้าวัยชราคนนี้แล้ว แต่กระนั้นก็อดแสลงใจไม่ได้

               “ที่ดินที่ท่านลุงจะมอบให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของเราไงคะ ท่านลุงบอกว่าตอนงานวันเกิดหม่อมก้อยเราหนีกลับก่อน ก็เลยยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กัน”

               “บอกเขาว่าเราไม่เอา!” ภูริดลบอกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

               “เสียมารยาทนะพี่ดิน ท่านลุงเมตตามอบให้ เราก็ควรรับไว้”

               “ถ้าฟ้าอยากได้มากนักก็กลับกรุงเทพไปโอนวันนี้เลย แล้วก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก” พูดจบก็ลุกพรวดเดินออกจากห้องกินข้าวไปที่ห้องโถง ฟ้าพราววิ่งตามไปขวางหน้า จ้องตาเขาอย่างเอาเรื่อง

               “ทำเป็นไล่ พอฟ้าไปจริงๆ ก็ไปตามกลับมา ถ้าไม่แน่จริงก็อย่าปากไว”

               ภูริดลเม้มปากแน่น เถียงไม่ออก เพราะมันคือความจริง!

               “ถ้าไล่อีก ฟ้าไปจริงนะ แล้วคราวนี้ฟ้าจะไปในที่ที่พี่ดินตามหาไม่เจอด้วย”

               “ถ้าไม่หนีกลับวังแล้วจะไปไหนได้” คนเป็นสามียิ้มเยาะอย่างมั่นใจว่าภรรยาไม่มีที่ไปที่อื่นอีกแน่นอน

               “ก็ลองไล่ดูสิ แล้วจะรู้สึก”

               “ทำไมชอบท้าทาย”

               “แล้วพี่ดินล่ะ ทำไมชอบดุ ชอบอารมณ์เสียใส่ฟ้า จะพูดดีกับฟ้าได้ก็เฉพาะเวลาที่อยู่บนเตียงเท่านั้นใช่มั้ย”

               “เถียงเก่งนักนะ” ภูริดลมันเขี้ยวคนตัวเล็กที่ทำท่าขู่เขาฟ่อๆ คงคิดว่าตัวเองแม่เสือ หารู้ไม่ว่า ในสายตาเขา เธอก็เป็นแค่ลูกแมวน้อยน่ารักตัวนึงเท่านั้นแหละ “ชอบเถียงผัวแบบนี้ต้องโดนลงโทษ” ว่าแล้วก็ใช้สองมือบีบใบหน้าเรียวเล็กจนหน้ายู่ปากจู๋

               “อื้อ...เจ็บนะ...ปล่อย...” ฟ้าพราวบอกเสียงอู้อี้ แต่ภูริดลก็ไม่ยอมปล่อย แถมยังโน้มใบหน้าลงมาจูบเธออีก แต่ก่อนที่เลยเถิดไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงคนอื้ออึงดังเข้ามาในบ้าน ทำให้สามีที่ทั้งเถื่อนและหื่นได้ตลอดเวลาของเธอหยุดชะงักไปทันที

               “เสียงอะไรคะ”

               “น่าจะเป็นพวกคนงาน” ภูริดลทำหน้าแปลกใจ ปกติพวกคนงานจะไม่ค่อยกล้าเฉียดเข้ามาใกล้บริเวณบ้านพักส่วนตัวของเขา ทั้งที่เขาเองก็ไม่เคยหวงห้าม แต่วันนี้ฟังจากเสียงแล้วน่าจะยกขบวนกันมาหลายคนทีเดียว

               “ประท้วงเหรอ”

               “ไม่น่าใช่ ในไร่ไม่มีปัญหาอะไร แล้วพี่ก็เพิ่งตั้งกองทุนเพื่อการศึกษาให้ลูกคนงานไปเมื่อสองเดือนก่อนนี่เอง พวกเขาก็แฮปปี้กันมาก” ว่าแล้วก็รีบเดินออกไปที่หน้าบ้าน

               ฟ้าพราวรีบเดินตามออกไปดูด้วยความเป็นห่วง กลัวเกิดเรื่อง

               “มาทำอะไรกัน งานการไม่ทำหรือไง!” ภูริดลถามคนงานเสียงแข็งอย่างทรงอำนาจ คนงานเงียบกริบแต่สายตาก็มองไปยังฟ้าพราวที่กำลังเดินเข้ามาหาภูริดลด้วยความอยากรู้อยากเห็น ป้าคนหนึ่งผลักมะเหมี่ยวให้ออกไปรับหน้านาย “ว่าไงมะเหมี่ยว ยกโขยงกันมาทำไม”

               “พวกนี้เขาอยากมาดูหน้าเมียนายกันจ้ะ”

               “ดูหน้าฉันเหรอ” ฟ้าพราวถามมะเหมี่ยวสีหน้างงๆ

               “ใช่จ้ะ หนูไปเล่าให้พวกคนงานฟังว่าเมียนายสวยมาก สวยอย่างกับนางฟ้า พวกเขาก็เลยอยากมาเห็นกับตา”

               “ไร้สาระ” ภูริดลบ่นเบาๆ ฟ้าพราวกระตุกชายเสื้อเขาแล้วส่งสายตาปรามไม่ให้เขาดุ จากนั้นก็หันไปยิ้มแล้วโบกมือทักทายคนงานอย่างทั่วถึง

               “สวัสดี้จ้ะทุกคน ฉันชื่อฟ้านะ เป็น ‘เมีย’ พี่ดิน ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรแล้วไม่กล้าคุยกับพี่ดินก็มาบอกฉันได้นะ ฉันจะช่วยคุยให้เอง”

               ภูริดลนิ่วหน้าแปลกใจ วันนี้ราชนิกุลสาวผู้ที่เคยด่าเขาไม่ให้พูดคำว่าเมีย ทว่าวันนี้กลับพูดคำว่าเมียออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

               “คุณนายนี่ทั้งสวยทั้งใจดีจริงๆ” ลุงคนหนึ่งพูดแล้วยิ้มกว้างโชว์ฟันเกือบครบทุกซี่

               “ตอนตกลงมาเจ็บมากมั้ยครับคุณนาย” คนงานชายวัยไล่เลี่ยกับฟ้าพราวถามนัยน์ตากรุ้มกริ่ม

               “ตกอะไรเหรอ” ฟ้าพราวทำหน้างง

               “ก็ตกจากสวรรค์ไงครับ สวยแบบนี้ นางฟ้าตกสวรรค์ชัดๆ”

               “พูดจาดี เดี๋ยวให้พี่ดินขึ้นค่าแรงให้” ฟ้าพราวยิ้มถูกอกถูกใจ ในขณะที่ภูริดลถลึงตาใส่คนงานคนวัยรุ่นไม่ให้ลามปามภรรยาของเขา

               “นายจ๊ะ” มะเหมี่ยว เด็กสาวที่ภูริดลเห็นมาตั้งแต่เด็ก แถมเป็นคนเดียวในไร่ที่ไม่กลัวเจ้านายหน้าโหดคนนี้ “หนูว่านายจัดงานเลี้ยงแนะนำตัวคุณฟ้าสักหน่อยก็ดีนะ คนงานทั้งไร่ก็อยากเห็นหน้าเมียนาย”

               “ไม่จัด! วุ่นวาย! ไร้สาระ!” ภูริดลกระแทกเสียงหนักทุกคำ จนพวกคนงานหน้าซีดเพราะรู้ว่า เสียงแบบนี้คือโกรธแล้ว “กลับไปทำงานกันให้หมด ฉันจะหักค่าแรงคนละชั่วโมง ค่าที่อู้งานมาทำเรื่องไร้สาระ”

               พวกคนงานได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งหน้าตั้งกลับไปทำงาน เพราะถ้าชักช้าจะต้องโดนหักเงินเพิ่มแน่นอน

               “เรื่องแค่นี้เอง ทำไมต้องดุพวกเขาด้วย” ฟ้าพราวบ่นสามีที่ชอบหงุดหงิดอารมณ์เสียตลอดเวลา ยกเว้นเวลาอยู่บนเตียงที่เขาจะเหมือนเป็นคนละคน

               “นี่มันเวลางาน พวกเขาทิ้งงานมาทำเรื่องไร้สาระ จะไม่ให้พี่ดุได้ยังไง”

               “พวกเขาก็แค่อยากเห็นหน้าเมียเจ้านาย ไม่เห็นจะไร้สาระตรงไหนเลย อีกอย่าง มีเมียสวยขนาดนี้ไม่อยากโชว์เหรอคะ” ฟ้าพราวพูดอย่างภูมิใจในความงามของตัวเองมากถึงมากที่สุด

               “เดี๋ยวนี้พูดคำว่าเมียได้เต็มปากเต็มคำเลยนะ”

               “มีผัวเถื่อนก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับผัวสิคะ”

               “ปรับตัวเร็วไปนะ”

               “ประชด?”

               เขาไม่ตอบ แต่ทำหน้ากวนประสาทแล้วเดินหนีเข้าบ้าน ฟ้าพราวจึงวิ่งตามไปกระโดดขี่หลังอย่างจงใจแกล้ง

               “เฮ้ย!” ชายหนุ่มตัวโตไม่ทันตั้งตัวจึงเสียหลักจนเกือบล้มแต่ก็ประคองตัวไว้จนได้ ไม่อย่างนั้นก็คงล้มคว่ำไปด้วยกันทั้งคู่ “คุณหญิงหรือลิงกันแน่เนี่ย เอ๊ะ...หรือว่าชะนี ร้องหาผัว ผัว ผัวทั้งวัน”

               “พี่ดิน! ปากร้ายเกินไปแล้วนะคะ” ฟ้าพราวแกล้งใช้สองแขนรัดคอสามีแน่น แต่แทนที่เขาจะโวยวายกลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “หัวเราะอะไร”

               “เปล่า”

               “ก็ได้ยินอยูว่าหัวเราะ ถ้าไม่บอกจะรัดคอให้ตายเลยนะ” ฟ้าพราวรัดคอเขาแน่นขึ้น เขาก็หัวเราะดังขึ้นเช่นกัน

               “ผัวตาย ตัวเองก็เป็นหม้ายนะ”

               “ดี จะได้ไปหาผัวใหม่ จะหาให้หล่อ ให้รวยกว่านี้ล้านเท่า”

               “ดีกว่านี้ไม่มีแล้ว ไม่ต้องไปหาให้เหนื่อยหรอก”

               “หลงตัวเองก็เป็นด้วยเหรอเนี่ย”

“เขาเรียกว่ามั่นใจในตัวเองต่างหาก”

“มั่นใจแบบผิดๆ น่ะสิ”

“แต่ก็ยังมีผู้หญิงมาหลงหัวปักหัวปำก็แล้วกัน”

“ผู้หญิงที่ไหน!” ฟ้าพราวถามเสียงจิก

“ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ เกาะหลังเป็นชะนีอยู่เนี่ย ท่าทางจะเป็นชะนีหวงผัวซะด้วย”

“ว่าฟ้าเป็นชะนีอีกแล้วนะ” คนงอนแก้มตุ่ยกระชับวงแขนกอดรอบคอสามีแน่นขึ้น “ว่าดีนักก็จะเกาะอยู่อย่างนี้แหละ เกาะไม่ปล่อยเลยด้วย”

ภูริดลยิ้มกว้างกว่าที่เคย เขาไม่ได้พูดจาหยอกล้อกับใครอย่างสบายใจแบบนี้มานานมากแล้ว ฟ้าพราวเปรียบเสมือนท้องฟ้าที่สดใส เธอนำแสงสว่างมาสู่ชีวิตที่มืดหม่นของเขา ทำให้เขาได้สัมผัสกับความ ‘อบอุ่น’ ที่หัวใจแบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.3

    น้ำมณีดีใจมากที่เห็นภูริดลและฟ้าพราวพาลูกๆ มาหา และยิ่งเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กๆ ก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก “เจ้าสองชาจะมาอยู่กับย่าใช่มั้ยลูก” คุณย่าถามหลานสาวทั้งสองด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ค่ะ” ใบชาตอบ “คุณหญิงแม่ฟ้าอนุญาตให้ใบชากับน้องน้ำชาอยู่บ้านคุณย่าสามวันค่ะ” “อ้าว อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม อยู่กับย่าจนกว่าจะเปิดเทอมไม่ได้เหรอลูก” ฟ้าพราวเห็นสีหน้าผิดหวังเล็กๆ ของผู้เป็นย่าแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “แค่สามวันกำลังดีค่ะคุณแม่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังคุณแม่ไมเกรนขึ้นแน่ๆ เจ้าสองชาของคุณแม่แสบไม่น้อยเลยนะคะ” “โอ้ย จะสักแค่ไหนกันเชียว แม่เลี้ยงดินมาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ได้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว” น้ำมณีพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้มรักใคร่ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่น้ำมณีก็รักเหมือนเป็นลูกในไส้ “ตอนเด็กๆ น่ะดินแสบแค่ไหนอย่าให้แม่เล่าเลย เดี๋ยวจะอายลูกอายเมียซะเปล่าๆ” “ไม่ต้องเล่าเลยครับคุณแม่” ภูริดลรีบห้าม “แล้วนี่คุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ ไม่เห็นออกมาหาหลานเลย”

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.2

    ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้” “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่ “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.1

    ท้องฟ้ายามราตรีที่ไร่ภูสรวงคืนนี้ดำสนิท ทำให้มองเห็นดาวน้อยใหญ่ได้ชัดเจน เด็กหญิงใบชายืนเกาะขอบหน้าต่างบ้านต้นไม้ซึ่งสร้างอยู่บนต้นก้ามปูต้นใหญ่ท้ายไร่ โดยมีพ่อกับแม่ขนาบข้างคอยระวังความปลอดภัยให้ลูกภูริดลชี้ชวนให้ลูกดูกลุ่มดาวต่างๆ ในขณะที่ฟ้าพราวสาละวนอยู่กับการฉีดสเปรย์กันยุงและติดสติกเกอร์กันยุงให้ลูกสาวกับสามี “นั่นดาวลูกไก่ โน่นดาวหมีใหญ่ ตรงโน้นดาวจระเข้” เด็กหญิงใบชาฟังแล้วทำหน้าสงสัย “คูมพ่อขา...” “คะ?” “นี่ท้องฟ้านะคะ” “ใช่ค่ะ ท้องฟ้า” คุณพ่อตอบพลางมองหน้าลูกสาว สงสัยว่าลูกสงสัยอยู่ “แล้วทำไมท้องฟ้ามีแต่สัตว์ละคะ ไม่ใช่สวนสัตว์สักหน่อย” “ลองถามคุณแม่สิคะ” ภูริดลโบ้ยไปให้ภรรยาหน้าตาเฉย “คูมหญิงแม่ฟ้ารู้มั้ยคะ” เด็กหญิงถามเสียงใส แม้จะเลยเวลานอนตามปกติมามากแล้วก็ตาม “เพราะดาวแต่ละดวงเวลาเราลากเส้นจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งจนครบทุกจุดแล้วมันจะมีรูปร่างคล้ายสัตว์ไงคะ”ฟ้าพราวอธิบายจริงจังตามหลักวิชาการ เด็กหญิงวัยสามขวบคิดตามไม่ทันจึงทำหน้างงยิ่งกว่า

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.3

    ฟ้าพราวจัดโต๊ะอาหารเสร็จและนั่งรออยู่พักใหญ่ คุณสามีกับคุณลูกสาวก็ยังไม่มา เธอจึงเดินไปตามที่ห้องนอน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเจ้าตัวเล็กส่งเสียงแสดงความดีใจยกใหญ่ “ว้าววว คูมพ่อมีบ้านบนต้นไม้ด้วยเหรอคะ” “ไม่ใช่บ้านของคุณพ่อหรอกค่ะ” ภูริดลตอบพลางจับผมยาวสลวยของลูกสาวขึ้นม้วนเป็นทรงดังโงะที่กลางศีรษะอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็หาทรงผมน่ารักๆ จากอินเตอร์เน็ตมาทำให้ลูกแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เห็นแบบนี้ฟ้าพราวก็อดยิ้มอย่างสบายใจไม่ได้ ตอนแรกภูริดลตั้งความหวังไว้มาก ว่าอยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ตอนที่รู้ว่าท้องแรกเป็นผู้หญิง ฟ้าพราวกลัวมากว่าเขาจะผิดหวัง ทว่าเหตุการณ์กลับตรงกันข้าม เขาไม่มีอาการผิดหวังเลยสักนิด แถมยังเตรียมหาข้อมูลในการดูแลลูกสาวอย่างดีอีกต่างหาก “อ้าว แล้วของใครคะ” ใบชาทำหน้าจ๋อย เพราะถ้าไม่ใช่ของคุณพ่อ เธอก็อดไปเล่นที่บ้านต้นไม้น่ะสิ “ของใบชาไงคะ” คุณพ่อหน้าดุที่คนงานเห็นแล้วพากันขนหัวลุกบอกลูกสาวด้วยเสียงสอง “จริงเหรอค้า” “จริงสิคะ หนูบอกอยากได้ คุณพ่อก็เลยทำให้ไงคะ”

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.2

    ภูริดลขับรถออกจากบ้านของหรรษามาได้นิดหนึ่ง ฟ้าพราวก็เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนสุดแสนจะธรรมดา ทว่าโดดเด่นด้วยวิกผมสีแดงที่ยาวถึงบั้นเอวเดินอยู่ข้างถนน ไหล่ข้างหนึ่งของเธอสะพายกระเป๋ากระสอบสีสายรุ้งใบใหญ่แบบที่แม่ค้าชอบใช้ มืออีกข้างถือถุงผ้าขนาดย่อมที่ใส่ของไว้เต็มอีกหนึ่งใบ “พี่ดิน นั่นน้องที่มาเล่านิทานในงานเอลล่าเมื่อกี้นี่นา” “ใช่เหรอ” ภูริดลผู้ไม่มีสายตาไว้มองผู้หญิงคนไหนนอกจากภรรยาตัวเองหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ค่ะ ฟ้าจำน้องได้ ยิ่งใส่วิกผมสีแดงแบบนี้ใช่เลย พี่ดินจอดค่ะ จอดๆ” ภูริดลขับรถเลยสาวผมแดงไปนิดหนึ่งแล้วจอดรถเทียบข้างทาง ฟ้าพราวเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปทักทาย“น้องเจ้าหญิงคะ”คนที่ถูกเรียกว่า ‘น้องเจ้าหญิง’ เดินเข้าหาช้าๆ อย่างระวังตัวแต่พอเห็นว่าเป็นฟ้าพราวก็จำได้ว่าเป็นญาติของเจ้าของงานวันเกิดเมื่อสักครู่จึงคลายความระแวง“พี่ที่อยู่ในงานเมื่อกี้ เรียกเพลินทำไมเหรอคะ”“จะไปปากซอยใช่มั้ยคะ” ฟ้าพราวถาม“ใช่ค่ะ”“ขึ้นรถเลยค่ะ ไปด้วยกัน”“ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงปา

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.1

    ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status