15.2 | ช่วยพี่ด้วย - NC

               “ฟ้านึกว่าที่รัก”

               “นี่ก็ที่รักไง”

               ฟ้าพราวแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมรับมุก แต่ในใจก็แอบหวิวๆ กับคำว่า ‘ที่รัก’ ของเขาอยู่เหมือนกัน แต่ยังหรอก ตอนนี้เขายังไม่ได้รับสิทธิ์ให้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นที่รักของเธอ ขอดูความประพฤติอีกสักระยะก่อน

               “พี่หิว...” บอกพลางทำตาละห้อยอย่างน่าสงสาร

               “หิวอีกแล้วเหรอคะ” ฟ้าพราวหน้าเจื่อน ทำท่าจะขยับตัวหนี แต่ช้ากว่าสามีที่เลื่อนมือมาจับล็อกเอวเล็กไว้

               “หิวอีกแล้วเหรอ...? ถามแบบนี้หมายความว่ายังไง คนเราก็ต้องกินทุกวัน วันละสามเวลาไม่ใช่เหรอ ถ้าวันไหนหิวตอนดึกก็ยังกินก่อนนอนได้อีกรอบนะ” ภูริดลพูดหน้านิ่ง ท่าทางจริงจังสุดๆ

               “ฟ้าไม่ไหวจริงๆ นะ เมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย”

               “เล่นท่ายากเอง ช่วยไม่ได้” ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เลยโดนกำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนไหล่หนึ่งตุ้บ “กี่ครั้งนะเมื่อคืนนี้” ภูริดลยกนิ้วมือทั้งสิบของตัวเองขึ้นมานับ แล้วคว้ามือภรรยามานับเพิ่ม “ยืมมือหน่อย สิบนิ้วของพี่ไม่พอนับ”

               “บ้า!” คนที่โดนท่ายากไปหลายกระบวนท่าหน้าแดงแจ๋ ผู้ชายหน้าด้าน พูดเรื่องพรรค์นี้ได้หน้าตาเฉย “ฟ้าทำแค่ครั้งเดียว นอกนั้นพี่ดินเป็นคนทำ”

               “เห็นเมียชอบ ก็เลยจัดคอมโบ้เซ็ทให้ไง”

               “พี่ดินบ้า หน้าด้าน ไม่คุยด้วยแล้ว” ร่างเล็กเปลือยเปล่ากระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำ

               “จะมาอายอะไรตอนนี้ ทีเมื่อคืนไม่เห็นอายเลย” ภูริดลหัวเราะแล้ววิ่งตามภรรยาเข้าห้องน้ำ ที่เขาบอกว่าหิว คือหิวข้าวจริงๆ เพราะเมื่อคืนเสียพลังงานไปเยอะ เขาตั้งใจชวนเธอเข้าครัวทำอาหารกินกัน แต่เธอดันคิดลึก ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงต้องเปลี่ยนแผนมากิน ‘อาหารเช้าแสนหวาน’ ในห้องน้ำแทนแล้วละ

“พี่ดิน! ตามฟ้าเข้ามาทำไม” ฟ้าพราวถามเสียงดุเมื่อเห็นสามีเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาในสภาพชีเปลือย เธอไม่อายแล้วที่จะอาบน้ำพร้อมเขา แต่แค่ไม่อยากเหนื่อยแต่เช้าโดยไม่จำเป็น เพราะบางสิ่งที่ชูชันอยู่กึ่งกลางร่างกายของเขามันกำลังบ่งบอกว่าเธอ ‘ไม่รอดแน่’

“มากินอาหารเช้า” ภูริดลตอบพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบของภรรยาหมายจะจูบ แต่ถูกเธอใช้มือดันออกจนหน้าหงาย

“ก่อนกินอาหารเช้าต้องแปรงฟันก่อนค่ะ” ว่าแล้วก็หันไปบีบยาสีฟันใส่แปรงแล้วส่งให้สามี จากนั้นก็จัดการของตัวเอง ขณะที่แปรงฟันฟองเต็มปากกันทั้งคู่ ร่างหนาเปลือยเปล่าก็แนบนาบเข้ามาทางด้านหลัง จงใจถูไถความเป็นชายอันแข็งขึงเข้ากับร่องบั้นท้ายกลมแน่นของเธอ ฟ้าพราวขึงตามองปรามเขาผ่านกระจกใสบานใหญ่ แต่เขาทำไม่รู้ไม่ชี้ เธอจะขยับตัวหนี เขาก็ตวัดแขนโอบกอดเธอไว้ มือใหญ่อุ่นจัดที่วางทาบบนหน้าท้องเลื่อนไล้ขึ้นมานวดคลึงเต้าทรวงแผ่วเบา เพียงเท่านี้ปลายถันของเธอที่พลิกพลิ้วอยู่ใต้ฝ่ามือของเขาก็หดตัวตอบสนองการปลุกเร้า

ฟ้าพราวบ้วนปากจนสะอาดเรียบร้อย ภูริดลรีบทำตามโดยที่วงแขนยังโอบกอดภรรยาไว้ไม่ยอมปล่อยให้ห่างตัว

“ปล่อยฟ้าค่ะ” หญิงสาวพลิกตัวภายในวงแขนแข็งแกร่งหันมามองหน้าสามี

“ไม่อยากปล่อย” คนที่ตัวสูงกว่ามากตอบหน้าตาย

“ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย”

“แบบไหน” ภูริดลจับคนตัวเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า แทรกตัวเข้าไปตรงกลางหว่างขาเรียวเล็ก เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสีคาราเมลของเธอที่วันนี้ไม่มีแววของความรังเกียจหรือหวาดกลัวเขาหลงเหลืออยู่เลย

“หื่น”

“เพิ่งรู้เหรอ” เขาหัวเราะในลำคอนิดหนึ่งแล้วจุ๊บที่เรียวปากนุ่ม “พี่ว่าจะเปลี่ยนมากินนมสดทุกเช้าแทนกาแฟดำแล้ว ฟ้าว่าดีมั้ย”

“ก็ดีนะคะ พี่ดินชอบดื่มนมรสอะไร รสจืด รสหวาน โลว์แฟตหรือว่ารสอะไร ฟ้าจะซื้อมาใส่ตู้เย็นไว้ให้”

“พี่ชอบนมสด สดแบบดูดจากเต้าเลยยิ่งดี” ว่าแล้วก็ก้มหน้าลงซุกไซ้เต้าทรวงอวบอิ่ม ไล้ปลายลิ้นวนรอบปลายยอดสีชมพูจัดตัดกับผิวขาวนวล

ฟ้าพราวรู้สึกซ่านสยิวทั้งจากสัมผัสยั่วเย้าของปลายลิ้นนุ่มชื้นและจากหนวดเคราที่เริ่มยาวของเขาทิ่มแทนผิวอ่อน สองมือเล็กที่วางอยู่บนบ่ากว้างบีบแน่น ลมหายใจหอบลึกสะดุดเป็นห้วง จังหวะหัวใจเต้นถี่รัวแรง

“อืม...หวานมาก...เป็นนมที่อร่อยที่สุดเท่าที่พี่เคยกินมาเลย” ภูริดลพึมพำขณะสลับดูดเต้าทรวงเต่งตึงทั้งสองข้างสลับกันไปมา

ฟ้าพราวส่งเสียงครางแผ่วหวานอย่างเปิดเผย ยิ่งเขาตวัดลิ้นไล้เลียปลายอดข้างหนึ่งรัวๆ ส่วนอีกข้างก็ใช้ปลายนิ้วบดขยี้อย่างไม่ปราณีเธอก็ยิ่งเสียวสยิวไปทั่วสรรพางค์ เมื่อร่างบางแข็งเกร็งแล้วกระตุกเบาๆ เขาจึงเงยหน้ามองสบตาเธอแล้ววิงวอนเสียงอ่อน

“ช่วยพี่ด้วย”    

ฟ้าพราวยังไม่ทันได้ถามว่าเขาอยากให้เธอช่วยอะไร เขาก็จับมือเธอเลื่อนลงไปเบื้องล่างให้กำรอบท่อนเนื้ออวบหนาที่แข็งขึงเต็มลำ รูดขึ้น รูดลงตามความยาว เมื่อคืนนี้เขาทำให้เธอเหนื่อยมามากพอแล้ว เช้านี้เขาต้องการจากเธอเพียงเท่านี้แหละ ทว่าภรรยาที่น่ารักกลับจับส่วนปลายโค้งมนจรดเข้ากับปากทางชุ่มชื้นอย่างเต็มอกเต็มใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพิ่งบอกว่าไม่ไหว

“ไหวเหรอ” ภูริดลถามทั้งที่อยากพุ่งเข้าไปใจจะขาด

“ฟ้าแค่นั่งเฉยๆ พี่ดินเป็นคนทำ พี่ดินนั่นแหละ ไหวหรือเปล่า”

“ท้าทายอีกแล้วนะ” ชายหนุ่มยิ้มร้ายแล้วกัดปลายจมูกเล็กเบาๆ หนึ่งครั้งก่อนจะเสียดแทรกเข้าไปอย่างเชื่องช้านุ่มนวล ภายในเธอคับแน่นและอุ่นจัด มันบีบรัดต้อนรับเขาเป็นจังหวะร่าเริงเหมือนเคย ทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งเวลาที่ได้ฝังกายแนบแน่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับเธอ

            แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่า สามีภรรยาก็คือคนคนเดียวกัน