ตอนที่ 2 เด็กฝึกงานคนใหม่

Firaris Industry Co., Ltd. 

 (บริษัท ฟีราริส อินดัสทรี จำกัด) 

รถกระบะสี่ประตูสีขาวแปะสติ๊กเกอร์โลโก้ฟีรารีสพึ่งเดินทางจากเชียงใหม่มาถึงหน้าบริษัท ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงน้ำใสยังไม่ได้บอกแฟนหนุ่มว่าจะกลับวันนี้ เดิมทีแผนการเดินทางกลับจะเป็นวันพรุ่งนี้แต่ด้วยความที่ว่างานเสร็จเร็วจึงเร่งกลับ เพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อนในวันอาทิตย์ก่อนถึงวันเปิดทำการของบริษัทในวันจันทร์

น้ำใสคิดได้ว่าตอนนี้ร้านของฟีนิกซ์ยังคงเปิดทำการอยู่ เขาอาจจะยังอยู่ที่ร้าน เธอจึงจะไปเซอร์ไพรส์เขาเสียหน่อย และถือโอกาสเอาของฝากที่ซื้อมาไปฝากพนักงานที่ร้านของแฟนหนุ่มด้วย

ที่ร้านของฟีนิกซ์เดิมทีเปิดเป็นสนามแข่งรถแต่ตอนนี้ได้มีให้บริการซ่อม เช็กรถ ครบวงจร มีพนักงานมากขึ้น และลูกค้าก็เข้ามาใช้บริการไม่ขาดสายด้วยชื่อเสียงของทางร้านที่ให้บริการในระดับพรีเมี่ยม 

เธอเก็บของใส่หลังรถก่อนจะขับมุ่งตรงไปยัง Superior race สนามแข่งรถที่แฟนของเธอเป็นเจ้าของ 

เธอขับเข้าไปยังที่จอดรถก่อนหิ้วของฝากเต็มไม้เต็มมือเดินเข้าไปที่อู่ซ่อม

“พวกมึงซ้อมา” จั๊ดลูกน้องคนสนิทที่อยู่มาตั้งแต่ก่อตั้งร้าน พร้อมกับ ปื๊ด และบอล ตะโกนขึ้นทันทีเมื่อเห็นน้ำใส ก็รีบละจากงานที่ทำวิ่งมาช่วยถือของที่ดูท่าว่าจะหนัก

“สวัสดีค่ะ พี่จั๊ด พี่ปื๊ด พี่บอล น้ำเอาขนมมาฝาก”

“ไหนเฮียบอกว่าซ้อไปเชียงใหม่ไม่ใช่เหรอครับ”

“ไปแล้ว และกลับมาแล้วค่ะ ตอนนี้พี่เค้าอยู่ไหนเหรอคะ”

“อยู่ข้างในครับ ให้พี่ไปเรียกไหม”

“ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวหนูไปเอง ของฝากของพี่ ๆ เอาไปแบ่งกันนะคะ”

“ขอบคุณครับซ้อ” ทั้งสามคนพูดขอบคุณหญิงสาวพร้อมกัน ที่ทั้งสามเรียกเธอว่าซ้อเป็นเพราะน้ำใสเป็นแฟนของฟีนิกซ์เจ้านายของพวกเขา และพวกเขาก็เรียกฟีนิกซ์ว่าเฮียอยู่แล้ว จึงเรียกน้ำใสว่าซ้อไปโดยปริยาย

น้ำใสเดินเข้าไปในร้านที่เป็นโซนรับรองลูกค้า พอเปิดประตูก็ได้ยินน้ำเสียงใสเอ่ยต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานสาวสวยที่น้ำใสไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเอ่ยต้อนรับพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ทำให้น้ำใสแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร ด้วยความที่เคยได้ยินแฟนหนุ่มบ่นว่าเหนื่อยที่ต้องจัดการอะไรในร้านเอง ตั้งแต่ต้อนรับลูกค้า ทำบัญชี ทำสต๊อกของในร้านเองทั้งหมด ก็คงอยากหาคนมาช่วยตรงนี้

“สวัสดีค่ะ” น้ำใสตอบรับการทักทายพร้อมกับยิ้มให้

“ต้องการให้ช่วยอะไรไหมคะ” พนักงานใหม่ยิ้มและถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เปล่าค่ะ แค่จะแวะมาหาพี่ฟีนิกซ์”

 “อ๋อ พี่เขาน่าจะอยู่ห้องทำงานข้างบนค่ะ เดี๋ยวหนูไปเรียกให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันไปเองดีกว่า” ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นไปชั้นสองของร้าน ซึ่งเป็นห้องทำงานและเป็นห้องที่ฟีนิกซ์เอาไว้สังสรรค์กับเพื่อนๆ ก็เห็นว่าคนรักกำลังลงมาพอดี เธอจึงถอยหลังออกห่างจากบันไดเว้นที่ให้เขา

“กลับมาเร็วจัง ไม่เห็นบอกพี่เลย” เจ้าของร้านเดินมาหยุดตรงหน้าของเธอแล้วยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

“งานเสร็จเร็วกว่าแผนที่วางไว้ค่ะ”

“เหนื่อยไหม”

“เหนื่อย อ้อนได้ไหม”

“เต็มที่เลย” มือใหญ่ขยี้หัวก่อนหอมไปหนึ่งทีโดยไม่ได้สนใจสายตารอบข้าง 

ตุ๊บ!! เสียงของหล่นทำให้ทั้งสองต้องหันไปดูเว็นดี้ดันทำอะไหล่ที่แขวนบนชั้นหล่น

“ซุ่มซ่ามอีกแล้ว นั่นอะไหล่นำเข้าแพงนะ ระวังหน่อย” ฟีนิกซ์หันไปว่าแต่ไม่ได้มีทีท่าดุเธอแต่อย่างใด

"ขอโทษค่ะ" เธอยิ้มเจื่อนอย่างเกรงใจ

“จริงสิ นี่เว็นดี้เด็กฝึกงานคนใหม่ที่ร้าน เป็นญาติของพี่วินมันฝากมาฝึกงานที่บริษัท”

“เว็นดี้ นี่น้ำใสแฟนพี่” หญิงสาวพยักหน้ายกมือขึ้นสวัสดีพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะเดินหายเข้าไปทางหลังร้าน

“อ้าวแล้วทำไมให้มาทำที่ร้านล่ะคะ” ฟีนิกซ์โอบเอวของแฟนสาวพาเธอไปนั่งคุยที่โซฟา

“พี่อยากได้คนมาช่วยงานที่ร้านอยู่เหมือนกัน ทำคนเดียวเหนื่อย ไอ้พวกนั้นก็ซ่อมเป็นอย่างเดียว งานอย่างพวกเอกสาร บัญชีมันก็ทำไม่เป็นกัน”

“จะใช้น้องเขาทำงานแทนตัวเองอีกล่ะสิ” จำได้ว่าก่อนหน้านี้ร้านนี้เคยจ้างพนักงานมาช่วยซึ่งตอนนี้เธอคนนั้นก็กลายไปเป็นภรยาของ อากิระ ชื่อริบบิ้น ซึ่งก็หลายปีมาแล้วที่ผ่านมาฟีนิกซ์ก็ทำเอง แต่พอคบกันน้ำใสก็คอยช่วยเชามาตลอดเลยไม่ได้จ้างพนักงานมาดูเรื่องเอกสารโดยเฉพาะ

“ก็มาช่วยแบ่งเบาไง เธอก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยสองที่ทั้งงานที่บริษัทแล้วก็ร้านนี้” สักพักเว็นดี้ก็เดินมาเสิร์ฟน้ำ 

“น้ำกับขนมมาแล้วค่ะ” 

“ขอบใจจ้ะ มานั่งกินขนมด้วยกันสิ” น้ำใสเอ่ยชวน ตามนิสัยใจดีของเธอ

“งานหนูยังไม่เสร็จอะ พวกพี่กินเลย อยากได้อะไรเพิ่มเรียกหนูได้เลยนะ” รีบยกมือขึ้นมาพัดปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

“ลูกค้ายังไม่มี มานั่งด้วยกันก่อนไม่เป็นไร” ฟีนิกซ์ชวน เธอจึงค่อยๆ นั่งลงด้วยความเกรงใจ น้ำใสมองเด็กคนนี้ก็ดูน่ารักดีคงจะดีไม่น้อยหากแฟนของเธอมีคนมาช่วยงานที่ร้านอย่างจริงจัง

“ไม่รู้มาก่อนเลยนะ ว่าพี่วินจะมีลูกพี่ลูกน้องสวยขนาดนี้” หญิงสาวที่โดนชมก็ยิ้มอย่างเขินอาย

“ทำไมพี่ไม่บอกเค้าล่ะคะ ว่ามีรับน้องเข้ามาทำงานด้วย เค้าจะได้ซื้อของมาฝาก”

“ช่วงนี้งานที่ร้านยุ่ง เลยไม่ได้บอก” 

“เดือนหน้าถ้าไปต่างจังหวัดพี่จะซื้อของมาฝากนะ” หันไปพูดกับเว็นดี้

“ขอบคุณค่ะ พี่น้ำใสสวยแล้วก็ใจดีอีก นางฟ้าชัดๆ” หญิงสาวเอ่ยชมแฟนของเจ้านายในความใจดีของเธอ

“พึ่งเดินทางกลับมาถึงหิวไหม อยากกินของหวานหรือเปล่า” ฟีนิกซ์รู้ว่าการเดินทางไกลทำให้เหนื่อยและแฟนของเขามักจะอยากกินอะไรหวานๆ

“นิดน่อยค่ะ”

“ไปหาอะไรกินกัน” เขาหยัดกายขึ้นจากโซฟารับรองแขก ยื่นมือออกไปตรงหน้าแฟนสาวเธอจับมือของเขาก่อนจะลุกขึ้นตาม

“ฝากดูความเรียบร้อยของร้านด้วยนะ วันนี้พี่น่าจะไม่ได้เข้ามาแล้ว เจอกันอีกทีวันจันทร์ ปิดฟงปิดไฟอะไรให้ด้วย”

“รับทราบค่ะ” เว็นดี้ตอบรับคำสั่งของเขา 

หลังจากฟีนิกซ์และน้ำใสก็ออกไปกินข้าวกันที่ร้านประจำ ก่อนสั่งอาหารที่ชอบมาทานเสร็จแล้วก็มีแวะซื้อของไปติดตู้เย็นเอาไว้เผื่อทำอาหารเย็นและอาหารเช้าของวันพรุ่งนี้ที่เป็นหยุดซึ่งบางทีก็ขี้เกียจออกจากห้อง เพียงแค่อยากนอนพักผ่อนอยู่เฉยๆ จนกระทั่งถึงห้องทั้งสองก็หย่อนกายนั่งพักให้หายเหนื่อยบนโซฟา

 “เดือนหน้าไปช่วงไหน”

“ช่วงปลายเดือแหละ”

“ที่เดิมเหรอ” 

 “ที่เชียงใหม่นั่นแหละ อาทิตย์นี้ไปดูสถานที่แล้วก็จองไว้ เดือนหน้าต้องเตรียมงานและคงไปอยู่ที่นั่นสองอาทิตย์ได้”

 “นานเกิน ปกติไปอาทิตย์เดียว ไม่ไปได้ไหม”

 “ได้…ที่ไหนล่ะ บอกแล้วไงว่าช่วงนี้ต้องตั้งใจทำงานเก็บเงิน เผื่อเอาไว้ยามฉุกเฉิน”

“ลาออกมาช่วยพี่ได้นะมาทำด้วยกัน วันไหนเหนื่อยก็พัก ไม่ต้องทำงานทั้งวันทั้งคืน เดินทางไปนู่นมานี่ตลอดให้เหนื่อย”

“ทุกวันนี้น้ำก็ช่วยพี่อยู่ไง แต่น้ำก็อยากทำงานเก็บเงินทำธุรกิจของน้ำเองพี่ก็รู้ว่าน้ำอยากทำแบรนด์เสื้อผ้า”

“รู้ว่าอยากทำเดี๋ยวออกเงินให้”

“ไม่ได้พี่ต้องเก็บเงินไว้ทำสาขาใหม่”

“แบ่งจากตรงนั้นมานิดหน่อยจะเป็นไรไป จากที่วางแผนไว้เงินก็ยังพอเหลือนี่เธอก็บอกพี่เอง”

“ถึงจะเหลือแต่อย่าลืมนะคะว่ามันต้องมีเงินสำรองเอาไว้ในกรณีฉุกเฉิน เพราะฉะนั้นเงินที่เอาไว้สำหรับทำร้านและเงินฉุกเฉินพี่ห้ามเอามาใช้ ต้องเก็บไว้” สีหน้าของแฟนหนุ่มดูจะผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะจับใบหน้าของเขา แล้วมองตาพูดด้วยความจริงใจ

“ถ้าพี่อยากให้น้ำช่วยน้ำก็จะช่วยพี่เต็มที่ โอเคไหมคะ” 

“อือ” ตอบไม่เต็มเสียงอย่างไม่พอใจนัก

“ตอบแบบนี้แปลว่าไม่โอเค”

“ก็ใช่ แต่ถ้าเธอเลือกแล้วพี่ก็ไม่ว่า” ถึงจะรู้สึกงอนเธอนิดหน่อยเพราะอยากให้เธอมาทำธุรกิจดูแลร้านด้วยกัน แต่เขาก็ไม่สามารถบังคับฝืนใจเธอได้ เขารู้ว่าน้ำใสเองก็เกรงใจเขา เธอมีจุดยืนของเธอชัดเจนไม่ได้หวังพึ่งพาเขาเธอมักจะพึ่งพาตัวเองเสมอ ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านมาที่มักจะเข้าหาเพื่อผลประโยชน์

“แล้วค่ารักษาแม่ล่ะพอไหม”

 “เค้ามีเงินประกันอยู่ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” แม่น้ำใสป่วยเป็นมะเร็งยังดีที่มีเงินจากประกันทำให้มีค่ารักษาไม่ได้เดือดร้อนอะไร

“เค้าไปเก็บของก่อนนะ เดี๋ยวจะแช่น้ำอุ่นสักหน่อย”

“เอาดิเดี๋ยวพี่เก็บของเข้าตู้เอง”

“ไม่ต้องเดี๋ยวเค้าเก็บเอง เดี๋ยวพี่ก็เอาของเก็บไม่ถูกที่มันจะเสียง่าย ไปนั่งเล่นเกมรอไป” น้ำใสจัดของเข้าที่แล้วเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไปใส่ในเครื่องซักผ้าให้มันทำงานของมันเอง ระหว่างนั้นฟีนิกซ์เองก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมอย่างที่ชอบทำเป็นปกติ

ทั้งสองอยู่คอนโดเดียวกันห้องอยู่ติดกันแต่ตอนนี้เหมือนว่าส่วนใหญ่เธอจะมาใช้ชีวิตอยู่ที่ห้องของฟีนิกซ์มากกว่านาน ๆ ทีจะไปทำความสะอาดปัดฝุ่นที่ห้องเธอบ้าง

ห้องของน้ำใสเดิมทีแล้วเป็นของฟีน่าเพื่อนสนิทของเธอ และยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฟีนิกซ์ แต่ฟีน่ายกให้น้ำใสอยู่เพราะเธอเองชอบอยู่ที่บ้านมากกว่า นั่นทำให้เธอได้เจอฟีนิกซ์ได้มารู้จักกัน

“เค้าไปอาบน้ำก่อนนะ” เธอเอ่ยบอกเขาเพราะรู้สึกเหนียวตัว

“ไม่ต้องล็อกประตูนะ เล่นตานี้เสร็จจะตามเข้าไป”

เธอเข้าไปแช่ในอ่างอาบน้ำอุ่นที่หยดน้ำมันหอมระเหยเพื่อช่วยให้ผ่อนคลาย และออยล์บำรุงผิวลงไปด้วย จากความเหนื่อยล้ามาทั้งสัปดาห์ได้แช่น้ำอุ่น ตอนนี้ราวกับตัวเบาหวิว เธอหลับตาพริ้มพิงหลังไปกับขอบอ่างขณะที่ฟังเสียงน้ำไหลเบาๆ เวลาผ่านไปสองถึงสามนาทีก็ได้ยินเสียงเปิดประตู น้ำใสยังคงหลับตาจนเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้

“ขยับให้พี่หน่อยสิ”

เธอขยับตัวไปนั่งอยู่กลางอ่างเว้นที่ให้เขาเข้ามานั่งด้วยกัน ฟีนิกซ์ในร่างเปลือยเปล่า ก้าวลงในอ่างอาบน้ำเดียวกันนั่งข้างหลังเธอก่อนดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วกอดเอาไว้อย่างหลวมๆ ริมฝีปากจูบไปตามท้ายไล่ไปบนไหล่พร้อมกับสูดกลิ่นหอมบนผิวกายเนียนละเอียดอย่างหลงใหล มือไม่อยู่นิ่งลูบไล้ไปอย่างไม่มีทิศทางที่แน่นอน

“อือ พี่อยากทำแล้วเหรอ”

“อยากแล้ว รอมาทั้งอาทิตย์หนึ่งแล้ว” 

“ปกติอยู่ด้วยกันก็ทำทุกวัน”

“เดือนหนึ่งพี่มีอะไรกับเธอแค่ครึ่งเดือนเอง ถ้านับตามจริง เป็นเมนส์ไปแล้วสามสี่วัน อีกอาทิตย์ไปต่างจังหวัด”

“คิก คิก” เธอถึงกลับหลุดหัวเราะออกมา

“น่าสงสารจัง”

“ใช่ไหมล่ะ ขอเอานะ แล้วก็ขอสดด้วย”

“ทำไมขอสดล่ะ ถุงยางอยู่ไหน” 

“หมดยังไม่ได้ซื้อ” ปกติแล้วเธอกับเขามีอะไรกันก็จะป้องกันด้วยถุงยางตลอด นาน ๆ ทีอาจจะมีไม่ป้องกันบ้างแต่เธอก็จะกินยาคุมฉุกเฉินแทน 

แต่ก็ไม่ทำบ่อยนักเพราะน้ำใสเองก็รู้สึกว่าเธอยังไม่ได้มีความพร้อมที่จะมีลูกในตอนนี้ ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงาน และการใช้ถุงนั้นปลอดภัยมากที่สุดทั้งป้องกันโรคและป้องกันการตั้งท้องได้ อีกอย่างน้ำใสกินยาคุมแล้วก็มักจะเป็นสิวขึ้นที่ใบหน้าและน้ำหนักขึ้นเธอเลยเลือกวิธีนี้ในการป้องกันแทน

“ให้พี่ได้ไหม นะเธอครับ” เวลาเขาอยากได้อะไรจากเธอก็มักจะล่อลวงด้วยคำพูดสุภาพและหวานเชื่อมจนเธอใจอ่อนไปเสียทุกครั้ง

“อือ…”