LOGINShare
ตอนที่ 9 รัตน์เป็นเมียคุณปั้น
publish date:
2025-10-16 02:08:00ปรมัตถ์ อริสา ปัณยตา และสุทธิรักษ์ เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยแล้วลอบหันมามองหน้ากัน รู้แล้วว่าเหตุใดทำให้คนอย่างปัณจธรที่ไม่เคยมีความรักให้ใคร รีบร้อนอยากแต่งงานกับลูกสาวเจ้าของที่ดินขนาดนี้ ทำอย่างกับว่าถ้าช้าอีกเพียงนาทีเดียว เจ้าหล่อนจะเปลี่ยนใจไปแต่งงานกับคนอื่นอย่างไรอย่างนั้น
ก็ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าของพวกเขา เธอสวยงามไปทั้งตัวอย่างไร้ที่ติราวกับนางฟ้าก็ไม่ปาน ไม่ว่าจะพิศมองมุมไหนก็เพลินตา จนแทบไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยจริงๆ
การเจรจาสู่ขอสำเร็จไปได้ด้วยดี เงินสินสอดทองหมั้นที่ฝ่ายชายเสนอให้ช่างสมน้ำสมเนื้อกับว่าที่เจ้าสาวคนสวยเป็นจำนวนหนึ่งร้อยล้านบาท
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวของเรานะจ๊ะ น้ำริน ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็คุยกับแม่และพี่หยาได้ คิดซะว่าแม่เป็นแม่แท้ๆ ของน้ำนะลูก”
อริสาโอบกอดสาวสวยที่กำลังจะเข้ามาเป็นลูกสาวอีกคนของเธอด้วยความอบอุ่น อ้อมกอดจากแม่ที่เธอขาดหายไม่หลงเหลือในความทรงจำ วันนี้ได้รับการทดแทนจากผู้เป็นแม่ของว่าที่สามี มันอบอุ่นจนคนตัวบางน้ำตาซึม
“ขอบคุณมากค่ะ คุณป้า”
“ไม่เอาสิลูก เรียกพ่อกับแม่เถอะ อีกไม่กี่วันก็ต้องมาใช้นามสกุลเดียวกันแล้วนะ”
“ค่ะ คุณแม่”
“คุณธาราไม่ต้องเป็นห่วงน้ำรินนะครับ พวกผมสัญญาว่าจะช่วยดูแลน้ำรินให้เหมือนกับเป็นลูกสาวแท้ๆ เลย”
“ขอบคุณทุกคนมากครับ ที่เอ็นดูยัยน้ำของผม แค่นี้ผมก็นอนตายตาหลับแล้ว”
ธารามองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เขาคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกปัณจธร ครอบครัวนี้เป็นคนดีและมีเมตตามาก เขามั่นใจว่าลูกสาวของเขาจะได้รับการดูแลที่ดีต่อจากนี้ ส่วนเรื่องของหนุ่มสาว ก็ปล่อยให้ความใกล้ชิดทำงาน ให้เด็กทั้งสองคนเรียนรู้กันและกัน เพื่อวันหนึ่ง ความรักจะได้เบ่งบานในหัวใจ และวันนั้น เขาคงมองลงมาจากที่ไกลๆ อย่างมีความสุขที่สุด
ในรถยนต์คันหรูที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ธารารินนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมายราวกับคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด แต่ภวังค์นั้นก็ถูกขัดด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือของเขา..ว่าที่สามีของเธอ
“ครับ”
“คุณปั้นหายไปไหนคะ รัตน์โทรหาคุณตั้งแต่เมื่อวาน แต่คุณไม่รับสายรัตน์เลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ”
เสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้ว่าที่เจ้าสาวลอบเบะปาก ขนาดกำลังจะพาเธอไปลองชุดแต่งงาน ผู้หญิงของเขายังโทรเข้ามาออดอ้อนกันเสียงหวาน ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้องใช้ห้องนอนร่วมกันทุกวัน จะได้ยินเขาคุยกับผู้หญิงคืนละกี่คน
“ผมมีธุระ”
“ไม่เห็นคุณปั้นแจ้งรัตน์ไว้ วันนี้เข้าออฟฟิศหรือเปล่าคะ”
“มีงานด่วนอะไรหรือเปล่า ผมขับรถอยู่ แต่จะไปทำธุระ”
กนกรัตน์นึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ปกติไม่ว่าเขาจะไปไหน แม้แต่ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น ถ้าเธอถาม เขายังยอมบอกเธอ แต่นี่กลับตอบแค่ว่าไปธุระ มันดูมีลับลมคมในแปลกๆ
“มีค่ะ คุณไม่เข้าออฟฟิศมาสองวันแล้ว มีเอกสารการเงินด่วนค้างอยู่บนโต๊ะคุณค่ะ”
“งั้นผมจะแวะเข้าไปก่อน คุณช่วยแยกแฟ้มงานด่วนไว้ให้ผมทีนะ ผมใกล้ถึงแล้ว”
เขากดวางสายแล้วเหลือบสายตามามองปฏิกิริยาของว่าที่เจ้าสาวคนสวย แต่ก็เห็นเพียงใบหน้าเรียบเฉยราวกับตุ๊กตาปั้นไร้ชีวิต
“ผมขอแวะเข้าไปเซ็นงานด่วนแป๊บนึงนะครับ คุณรีบหรือเปล่า”
“ตามสบายค่ะ วันนี้ฉันไม่เข้าออฟฟิศแล้ว มีนัดกับเพื่อนต่อ”
“ให้ผมไปส่งที่ไหน”
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเพื่อนฉันมารับที่ร้าน เราแยกกันหลังลองชุดเสร็จเลยแล้วกันค่ะ”
“เพื่อนคนไหน ผมถามได้ไหม”
“คุณถามมาแล้วค่ะ เพื่อนฉัน คุณไม่รู้จักหรอก”
“แล้วทำไมไม่แนะนำให้ผมรู้จักบ้างล่ะ”
“ยังไม่สะดวกค่ะ”
“หึ เพื่อนผู้ชาย?”
“ค่ะ”
กรามแกร่งขบกันแน่น มือกำพวงมาลัยรถยนต์ก่อนหักเลี้ยวเข้าโรงแรมหกดาวในเครือของอธิพัฒน์โภคินทันที
“คุณ นี่มันโรงแรมนี่”
“ครับ โรงแรม”
“แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ไหนว่าจะไปเซ็นงานด่วนไง”
“ก็ออฟฟิศผมอยู่ที่นี่ คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าสามีคุณทำธุรกิจอะไร”
“ว่าที่สามีค่ะ”
“เดี๋ยวก็เป็นสามี มันยาว ขี้เกียจพูด”
ผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อใช้มือโอบเอวบางของสาวสวยข้างกายแล้วพาเธอเดินเข้ามาในโรงแรมหรูท่ามกลางสายตาของพนักงานที่จับจ้องไปยังหนุ่มหล่อสาวสวยที่สมกันราวกิ่งทองใบหยก
“คุณ มากอดฉันทำไมเนี่ย เดินไม่ถนัด”
“ทำตัวให้ชินไว้ ผมชอบแบบนี้”
“แต่ฉันเดินไม่ถนัดนี่ คุณขายาว ฉันก้าวไม่ทัน”
“ผมก้าวช้าลงได้ แบบนี้โอเคยังครับ”
เธอขี้เกียจเถียงต่อเมื่อเขาพาเข้ามาในลิฟต์ระดับผู้บริหาร คิดว่าจะจบแค่นั้น จึงจะขยับตัวออกห่าง แต่เขากลับดึงเธอเข้ามาให้แนบชิดกว่าเดิมหน้าตาเฉย
“นี่คุณ ปล่อยสิ”
“ชู่ว์ อย่าโวยวายสิ เดี๋ยวเดินออกไปก็เจอพนักงานของผม คุณจะมาฉีกหน้าผมแบบนี้ไม่ได้นะครับ”
“ฉันไม่ใช่อีหนูของคุณนะ ถึงจะได้มาเดินกอดกันเข้าไปในห้องทำงานของคุณ”
“คุณไม่ใช่อีหนูอยู่แล้ว คุณเป็นเมีย”
พูดจบก็โอบประคองพาเธอเดินผ่านหน้าเลขานุการสาวสวยและผู้ช่วยคนสนิทของเขาทั้งสองคนที่ลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“สวัสดีครับ คุณปั้น คุณน้ำริน”
ปัณจธรหยุดยืนหน้าพนักงานทั้งสามของเขา สบประสานสายตาที่เบิกกว้างของกนกรัตน์แล้วจึงลดมือที่โอบกอดเอวบางลงมาล้วงกระเป๋ากางเกงทันที
ท่าทางที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มข้างกายทำเอาธารารินเหลือบมองปฏิกิริยาของเขาและสาวสวยตรงหน้าที่มองเธอและเขาอย่างอึ้งๆ
“สวัสดี นี่คุณน้ำรินนะ นั่นสาธิตกับประณต มือขวามือซ้ายของผม ส่วนนั่น กนกรัตน์ เลขาของผมครับ”
“สวัสดีครับ คุณน้ำริน”
“สวัสดีค่ะ”
“อืม รัตน์ เดี๋ยวขอน้ำส้มให้คุณน้ำรินด้วยนะ ของผมขอกาแฟเหมือนเดิม”
พูดจบก็ดันแผ่นหลังบอบบางของว่าที่ภรรยาเข้าไปในห้องทำงาน โดยไม่ได้หันกลับมาสนใจไยดีเลขาหน้าห้องผู้จงรักภักดีที่มองตามเขาและผู้หญิงอีกคนผ่านม่านน้ำตา
สาธิตกับประณตมองเลขาสาวที่เคยเป็นคนโปรดของเจ้านายแล้วก็ลอบถอนหายใจ แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าอย่างไรเจ้านายของพวกเขาไม่มีทางเลือกเธอคนนี้ขึ้นมาเชิดหน้าชูตา แต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะพยายามปิดหูปิดตาไม่รับรู้ในเรื่องนี้มาตลอด จนตอนนี้ ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว
เจ้านายของพวกเขาหายเงียบไปสองวันเต็มๆ ไม่ยอมรับสายใคร แม้แต่คนสนิทที่ต้องคอยขับรถรับส่งอย่างพวกเขาสองคนก็ได้รับคำสั่งแค่เพียงว่า “มีธุระ ไม่ต้องมารับ”
ใครจะไปคิดว่าแค่สองวันที่เจ้านายหายเงียบไป จะกลับเข้าออฟฟิศมาอีกทีพร้อมกับลูกสาวคนสวยของเจ้าของที่ดินผืนงามที่เขาอยากได้ แถมท่าทางโอบประคองกันมานั้น คงไม่ใช่แค่คนซื้อขายที่ดินกันธรรมดาๆ แน่ๆ
“รัตน์ เป็นอะไรไหม”
สาธิตเรียกหญิงสาวที่ยืนมองไปยังประตูห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม เธอกะพริบตาไล่หยาดน้ำตาแล้วเช็ดมันออกจากแก้มอย่างรวดเร็ว แต่คนที่อยู่ตรงนี้ก็เห็นอยู่ดี
“ไม่เป็นค่ะ ผู้หญิงคนนี้ คือลูกสาวเจ้าของที่ดินที่คุณปั้นอยากได้ใช่ไหม”
“อืม”
“เธอมาทำไม”
“พี่จะไปรู้เหรอ เขาไปคุยกันตอนไหนพวกพี่สองคนยังไม่รู้เลย คุณปั้นหายไปสองวัน ติดต่อไม่ได้ พอกลับมาก็พาคุณน้ำรินมาด้วยแล้ว”
“รัตน์จะถามคุณปั้นให้รู้เรื่อง”
“พี่ว่ารัตน์อย่ายุ่งเรื่องของเจ้านายจะดีกว่า”
ประณต ผู้ที่เงียบขรึมและจริงจังเป็นนิจเอ่ยเตือนสติ เพราะการที่ได้ขึ้นเตียงกับเจ้านายและยังเป็นคนเดียวที่ได้อยู่บนเตียงกับเขา ไม่ได้ถูกเขี่ยทิ้งทั้งที่นอนด้วยกันมาหลายปี ทำให้เธอคนนี้สำคัญตัวเองผิดและลืมความเป็นจริงบางเรื่องไป
“รัตน์เป็นเมียคุณปั้น”
“พี่ว่ารัตน์ลืมข้อตกลงของคุณปั้นไปนะ ปกติคุณปั้นก็มีผู้หญิงคนอื่นอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว พี่ไม่เห็นรัตน์จะเป็นแบบนี้เลย ถ้ายังอยากอยู่กับคุณปั้นแบบนี้ต่อไป พี่ว่ารัตน์อย่ายุ่งเรื่องของท่านดีกว่านะ”
กนกรัตน์กำมือแน่นจนตัวสั่น นับวันความอดทนของเธอมันยิ่งต่ำลงเรื่อยๆ จนหลายครั้งที่ทำให้ปัณจธรไม่พอใจในตัวเธอบ่อยๆ แต่ถ้าเธอไม่ทำอะไรเลย เธอจะต้องเสียเขาไปตลอดกาลแน่นอน
Latest chapter
ไม่รัก แต่รู้สึก จบบริบูรณ์
ตอนที่ 118 รัก..และรู้สึก“ดูสิครับน้ำ เผลอแป๊บเดียว เด็กๆ จะสองขวบแล้ว”ปัณจธรจับมือธารารินพากันออกมาเดินเล่นหน้าหาดส่วนตัวของวิลล่าหลังใหญ่ ซึ่งครั้งหนึ่งเขากับเธอได้มาฮันนีมูนกันหลังจากแต่งงานใหม่ๆครั้งนี้ เขาพาเธอกับลูก รวมถึงเพื่อนของเขาและเพื่อนของเธออีกสองครอบครัวมาพักผ่อนในช่วงวันหยุดยาวด้วยกัน ซึ่งปล่อยให้เด็กๆ ทั้งสามคนในวัยกำลังน่ารักเล่นทรายอยู่กับพี่เลี้ยง ส่วนพ่อแม่ก็ปลีกตัวออกมาสวีทกันตามประสา ซึ่งน้อยครั้งจะได้ทำแบบนี้“จริงด้วยค่ะ เด็กๆ โตไวมากเลย น้ำรู้สึกว่าเพิ่งคลอดไปไม่นานนี้เอง”“นานแล้วครับ ลูกของเราก็โตแล้ว เรามีลูกคนที่สองเลยดีไหม”ปัณจธรพาเธอมาหยุดยืนที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งห่างจากตัวบ้านออกมาไกลแล้ว เขาหันหน้าเข้าหาเธอ ใช้มือเกลี่ยปอยผมไปทัดหูให้อย่างอ่อนโยน มองสบตาภรรยาคนสวยด้วยความรักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง“คุณปั้นอยากมีแล้วใช่ไหมคะ”“ครับ ผมอยากมีแล้ว น้ำเลิกกินยาคุมได้ไหม”เธอมองสบตาเขาแล้วพยักหน้า แม้จะอยู่กินกันมาหลายปี เขาก็ทำให้เธอเขินอายได้เสมอ ดวงตาคมกริบแสนมีเสน่ห์คู่นั้น มันคอยสะกดจิตเธออยู่ร่ำไป แถมใบหน้าหล่อเหลาก็เอาแต่คอยทำให้เธอหัวใจเต้นแรง“ได้ค
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 117 ทีมลูกชาย
ในขณะที่พ่อแม่มือใหม่อีกคู่ที่กำลังสาละวนอยู่กับการชงนมให้ลูกเพราะคนเป็นแม่ตัวเล็กเกินไป ผลิตน้ำนมให้ไม่ทันความต้องการของลูกชายที่กินเก่งยิ่งกว่าใคร“พี่เชน เสร็จหรือยังคะ ลูกร้องใหญ่แล้ว”แม้ปากจะเข้าเต้า แต่ด้วยปริมาณน้ำนมที่ไหลออกมาเพียงน้อยนิดไม่ทันใจพ่อเจ้าประคุณก็แหกปากร้องลั่น ทำคุณพ่อมือใหม่วิ่งวุ่น“เสร็จแล้วครับ มาแล้ว มาแล้ว”ทันทีที่นมเด็กคุณภาพดีราคาแพงเข้าปาก เด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าก็เงียบลงทันที ดวงตาที่ยังมีน้ำตาเอ่อคลอหน่วยมองพ่อกับแม่ตาแป๋ว“กินเก่งจัง นมหนูก็ออกน้อยลงทุกที ต่อไปคงต้องชงอย่างเดียวแล้วมั้งคะ”“นั่นสิ ดูตัวสิ ใหญ่ที่สุดในรุ่นแล้ว โตมาต้องสูงยาวหล่อหุ่นดีเหมือนพ่อแน่ๆ”คนเป็นพ่อที่แสนจะภาคภูมิใจที่ลูกชายออกมาหน้าตาหล่อเหลาเหมือนตัวเองทุกกระเบียดนิ้ว แถมโครงร่างยังใหญ่โตเหมือนตัวเองอีก“น่าน้อยใจ หนูอุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน แพ้ท้องแทบตาย ตอนคลอดก็ปวดท้องเกือบสลบ แต่ลูกออกมาไม่เหมือนหนูเลย แม้แต่เพศก็ไม่เหมือน”คนเป็นแม่ย่นจมูกใส่ลูกชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพ่อของลูกด้วยความแง่งอน เลยถูกพ่อของลูกบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว“ก็หนูไม่ได้เป็นคนทำนี่ พี่ก็ทำแทบตาย เ
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 116 มันกำลังจะเริ่มต้น
“คุณปั้น เป็นยังไงบ้างคะ”ผ่านไปเป็นเดือนแล้ว แต่อาการแพ้ท้องของเขายังรุนแรงเหมือนเดิม ทุกเช้าตอนตีห้า เขาจะลืมตาขึ้นมาแล้ววิ่งไปอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงทั้งที่ไม่มีอะไรออกมาเลยนอกจากน้ำย่อยและภรรยาของเขาก็จะต้องเดือดร้อนลุกขึ้นมาลูบหลังให้เขาทุกครั้ง ทั้งที่เขาสั่งห้ามทุกวันว่าไม่ให้เธอลุกขึ้นมา เพราะเขาไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าการอาเจียนวันละหลายๆ ครั้งเท่านั้น“ไม่เป็นไรครับ น้ำไม่น่าลุกมาเลย”ปัณจธรล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ประคองภรรยาที่หน้าท้องนูนเด่นกลับมานั่งพิงหัวเตียง โดยมีเขานอนหนุนตักเธอด้วยใบหน้าซีดเซียวอย่างออดอ้อน“วันหลังน้ำไม่ต้องลุกมาแล้วนะ ผมแค่อ้วกเอง มีแค่น้ำย่อยกับลม ไม่มีอะไรเลย เสร็จแล้วก็โล่ง กลับมานอนได้เหมือนเดิม“ไม่ลุกไปดูได้ยังไงคะ น้ำเป็นห่วงคุณ”“ผมก็เป็นห่วงน้ำเหมือนกัน”“แต่น้ำลุกขึ้นช้าๆ ค่ะ เดินก็ช้าด้วย”“อย่ามาขี้โม้เลยครับ ผมเห็นนะ น้ำลุกพรวดเดียวก็ถึงห้องน้ำแล้ว นี่ไง ผมถึงเป็นห่วงน้ำ”คุณแม่ยังสาวที่ร่างกายยังคล่องแคล่วเหมือนเดิมส่งยิ้มแหย เธอก็อยากจะทำอะไรช้าๆ แบบที่เขาสั่ง แต่มันลืมตัวทุกที“ขอโทษค่ะ น้ำจะตั้งสติให้ดีกว่านี้นะคะ พรุ่งนี้เอาใหม่”“โธ่ น้
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 115 ธาราริน
งานประกวดการออกแบบเครื่องประดับผ่านไปร่วมเดือน โฮมสเตย์ที่ก่อสร้างโดยเงินส่วนตัวของปัณจธรก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมเปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่ชื่นชอบการมาพักผ่อนแบบวิถีชาวบ้านท่ามกลางธรรมชาติของเกาะที่ยังไม่ค่อยมีคนรู้จักหน้าป้ายชื่อของโฮมสเตย์ ปัณจธรยืนซ้อนหลังภรรยา ใช้มือทั้งสองปิดตาเธอเอาไว้ เขายังไม่ยอมเปิดเผยโฮสเตย์แห่งนี้ให้เธอได้เห็นอีกหลังจากที่มีเรื่องราวในครั้งนั้น“เปิดตาได้หรือยังคะ คุณปั้น”“ครับ”มือใหญ่ค่อยๆ คลายออกมาอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าเป็นป้ายชื่อของโฮมสเตย์ที่สลักอยู่บนแผ่นไม้ขนาดใหญ่รายล้อมไปด้วยไม้ดอกสีสันสดใสดูโดดเด่นธาราริน โฮมสเตย์ คือชื่อที่สลักอยู่บนแผ่นไม้นั้น เจ้าของชื่อยิ้มทั้งน้ำตา มองแผ่นป้ายด้วยความตื้นตันใจ“คุณปั้น”“ชอบไหมครับน้ำ”“ชอบค่ะ ทำไมเป็นชื่อน้ำ”“ที่นี่เป็นของน้ำ ผมตั้งใจสร้างให้น้ำตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เงินที่สร้างก็เป็นของผมเองไม่ใช่เงินบริษัท”“น้ำไม่เห็นรู้เรื่องนี้”คราแรกที่เขาอยากได้ที่ดินผืนนี้ เขาตั้งใจสร้างเป็นรีสอร์ตของบริษัท แต่เมื่อพ่อเธอยกที่ดินให้ด้วยเงื่อนไขมากมาย บริษัทจึงไม่กล้านำเงินมากมายมาลงทุนกับที่ดินที
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 114 เพียงเธอ
“ปิดบ่อนของเราให้หมด เก็บกวาดให้เกลี้ยง โรงงานยาด้วยอย่าให้เหลือ เรากำลังจะเกม”ทัดเทพโทรหาลูกน้องมือขวาที่ใช้เป็นตัวกลางในการจัดการธุรกิจผิดกฎหมายทั้งหมด ให้ทำลายหลักฐานทุกอย่างทิ้งไม่ให้สาวมาถึงตัวเขาและลูกชายได้ เพราะลำพังคดีจ้างวานฆ่าลูกชายของเขาก็คงติดคุกหลายปีแล้ว“ครับ นาย ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ จะปิดถาวรหรือชั่วคราวดีครับ”ด้วยความที่ครั้งนี้ คู่กรณีคือคนตระกูลอธิพัฒน์โภคิน อาจมีการพยายามขุดคุ้ยเรื่องอื่นๆ ของเขามาอีก และคงจะเป็นที่จับตามองอีกนาน เพราะฉะนั้นเขาควรจบเรื่องทุกอย่างเอาไว้แค่นี้ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาเริ่มต้นใหม่ อย่างไรเส้นสายสีเทาก็มีมากมาย มันไม่มีอะไรยากเกินไปสำหรับคนอย่างเขา“ทำลายทิ้งถาวรไปเลย อย่าให้สาวมาถึงฉันกับลูกได้อีกก็พอ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยว่ากันใหม่”“ครับนาย ไม่ต้องเป็นห่วงครับ”เขากดวางสายไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เรื่องนี้เขารีบร้อนไปหน่อย แถมยอมให้ลูกทำโดยพลการกับผู้หญิงคนนั้นที่ลูกชายของเขาคิดว่าจะควบคุมมันได้ แต่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปหมดเมื่อถึงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือ พวกคนใหญ่คนโตที่เขาเคยส่งส่วยให้ไม่ขาดก็ไม่มีใครยื่นหน้ามาให้ความช่วยเหลือสักค
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 113 ภาพซ้อนทับ
หลังจากที่พายุอารมณ์ของคนทั้งคู่สงบลงเขาก็ยอมถอดถอนตัวตนออกมาจากร่องรักของเธอ แต่ไม่ยอมลงไปจากตัวเธอง่ายๆ ยังคงคร่อมทับเธอในท่วงท่าล่อแหลมน่าหวาดเสียวเช่นเดิม“เสร็จแล้วก็ลงไปสิ มานอนทับฉันทำไม ฉันอึดอัด”“คุยกันก่อน คุณทำแบบนี้กับผมทำไม”“ฉันทำอะไร”“ก็หนีหน้าผมไง โทรไปก็ไม่รับ ผมตามคุณไปงานไหน คุณก็คอยแต่หนีผม กลับจากภูเก็ตคุณก็เปลี่ยนไป”“นี่คุณวายุ ถ้าคุณจะกรุณาไม่คิดเข้าข้างตัวเอง ก่อนไปภูเก็ต ฉันก็เป็นแบบนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพลาดมีอะไรกัน ฉันไม่เคยยินยอมจะนอนกับคุณอีก มีแต่คุณบังคับขู่เข็ญฉัน ไล่ก็ไม่ยอมออกจากห้อง ฉันสลัดคุณไม่หลุดไม่ได้แปลว่าฉันยินยอมให้คุณอยู่ด้วยนะ”“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้เต็มใจ แต่คุณเป็นเมียผมแล้ว คุณควรให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองสิ”“เพื่ออะไรคะ ยังไงเราก็ไปกันไม่รอด คุณไม่มีทางหยุดที่ฉัน และฉันไม่ได้ใจกว้างพอจะให้คุณมีบ้านเล็กบ้านน้อย”“ใครบอกคุณว่าผมจะเป็นแบบนั้น”“สัญชาตญาณของฉันมันบอก”“งั้นสัญชาตญาณของคุณมันก็ผิดแล้วครับ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น ไม่ได้คิดกับคุณแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีใครอีกนอกจากคุณ”“ฉันไม่เชื่อไง บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่เชื่อ คุณออกไปจาก
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 8 แต่งงานเพื่อ?
“อย่าหาว่าอาเร่งเลยนะปั้น อารู้สึกแย่ลงทุกวัน กลัวไม่ได้อยู่ในงานแต่งของเราสองคน”“พ่อคะ ไม่พูดแบบนี้สิคะ”“พ่อรู้ตัวเองดี ขอให้พ่อรีบจัดการเรื่องนี้ก่อนนะลูก”“พรุ่งนี้ผมจะพาผู้ใหญ่มาสู่ขอคุณน้ำอย่างเป็นทางการ คุณอาจะว่าอะไรไหมครับถ้าสถานที่ต้องเป็นที่นี่”“สบายมาก ไม่ต้องพิธีรีตอง แล้วปั้นคุยกับพ
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 7 ผมกินหมดนะ
เสียงเคาะประตูห้องทำงานของ CEO สาวดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดเข้ามาโดยเลขานุการที่หอบดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่กับดอกทิวลิปสีชมพูหวานอีกหนึ่งช่อ นำมาให้เจ้านายสาวถึงที่โต๊ะ“วันนี้สองช่อค่ะคุณน้ำ”“ของใครอีกล่ะ”“คุณเทวา เจ้าเก่าเจ้าเดิม ส่วนดอกทิวลิปสีชมพูอ่อนนี่ของคุณราเชนทร์ค่ะ”“เชนเหรอ”“ใช่ค่ะ มีการ์ดด้ว
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 6 กระหายในชัยชนะ
ตอนที่ 6 กระหายในชัยชนะ“น่าขยะแขยงที่สุด”“ตอนอยู่บนเตียงกับผม คุณไม่พูดแบบนี้แน่ น้ำริน”จมูกโด่งตรงเข้าคลอเคลียข้างแก้มใส เธอสะบัดหน้าหนีทันทีด้วยความตกใจ ทำให้ลำคอระหงหอมกรุ่นกลิ่นกายสาวผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยเด่นตรงหน้า เขาจึงฝังจมูกลงไปแทนแล้วกดจูบย้ำๆ สูดกลิ่นหอมหวานที่เขาหลงใหล“หยุดนะ”ไม่เ
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 5 จะทนได้สักกี่น้ำ
ธารารินเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาแต่เช้าตรู่แล้วก็ต้องถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย บนโต๊ะทำงานมีดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนช่อโตส่งกลิ่นหอมฟุ้งเช่นเดิมเธอเดินตรงดิ่งไปยังดอกไม้ช่อนั้น วางซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ข้างๆ หยิบการ์ดใบสวยขึ้นมาดูก็เห็นข้อความของผู้ชายน่าขยะแขยงคนเดิมที่กำลังจะมาเป็นสามีของเธอในอีกไม่นานนี้
You May Also Like
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก410.0K viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง298.2K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.7K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก255.5K viewsBURNING CROWN รักต้องห้าม
Lestrang19 viewsสัญญาระยะเวลาหนึ่งปีกับเจ้านายของฉัน
Marghie80 viewsกว่าจะรู้ว่ารัก
ระรินรัก23 viewsเมียเก็บที่ไร้ค่า
พัดลดา187 views
