تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 6 กระหายในชัยชนะ
تاريخ النشر:
2025-10-16 02:07:22“น่าขยะแขยงที่สุด”
“ตอนอยู่บนเตียงกับผม คุณไม่พูดแบบนี้แน่ น้ำริน”
จมูกโด่งตรงเข้าคลอเคลียข้างแก้มใส เธอสะบัดหน้าหนีทันทีด้วยความตกใจ ทำให้ลำคอระหงหอมกรุ่นกลิ่นกายสาวผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยเด่นตรงหน้า เขาจึงฝังจมูกลงไปแทนแล้วกดจูบย้ำๆ สูดกลิ่นหอมหวานที่เขาหลงใหล
“หยุดนะ”
ไม่เพียงปลายเสียงเท่านั้นที่สั่น แต่ร่างกายบอบบางก็สั่นสะท้านไปทั้งร่างจนน่าสงสาร แค่เขาคุกคามเธอนิดหน่อย คนเก่งของเขาก็ท่าจะเอาตัวไม่รอดเสียแล้ว
“หึ ตัวสั่นเชียว กลัวผมเหรอครับ”
เขาขยับใบหน้าออกมาจากซอกคอ เธอจึงสะบัดหน้ากลับมามองสบตากับเขาด้วยแววตาวาววับเอาเรื่อง แต่ดันได้รับรอยยิ้มมุมปากแสนมีเสน่ห์กลับไปแทน
“บอกแล้วไง ว่าฉันขยะแขยง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะยกเลิกงานแต่งงานทุเรศๆ นี่”
คนตัวโตยอมปล่อยข้อมือของเธอที่ตรึงไว้กับผนัง มือใหญ่ทั้งสองข้างยกขึ้นแบออกอย่างยอมแพ้ แต่ดวงตาคมกริบไม่ได้แสดงถึงความรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด
“ยอมแล้วครับ”
“หมดธุระก็กลับไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน”
เธอเอ่ยไล่ว่าที่เจ้าบ่าวแบบไม่ถนอมน้ำใจ ซ้ำยังเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตัวเองหน้าตาเฉย ซึ่งคนตัวโตก็เดินตามไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอหน้าตาเฉยเช่นกัน
“นี่คุณ มานั่งทำไม ทำไมยังไม่กลับไปอีก”
“ผมยังไม่หมดธุระ คุณเมืองบอกให้ผมมาเซ็นสัญญากับคุณ”
เกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าวันนี้เธอมีภารกิจอะไร เพราะเมืองย้ำหนักหนาให้ตามเขามาเซ็นสัญญาให้ได้เร็วที่สุด ไม่รู้จะรีบอะไรกันขนาดนั้น
“อยู่ในซองนี่ อ่านให้ละเอียดอีกรอบ เผื่อคุณจะเปลี่ยนใจ”
เขาเปิดซองเอกสารออกมาอ่านอีกครั้ง เนื้อความในสัญญาเหมือนเดิมกับฉบับเมื่อคืนที่เมืองส่งมาให้ จึงตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปในสัญญาทั้งสองฉบับที่มีพยานลงนามไว้เรียบร้อยแล้ว
“ผมไม่เปลี่ยนใจ เซ็นชื่อคุณสิครับ”
เธอมองหน้าเขาแล้วเลื่อนสายตาไปมองรูปถ่ายของเธอกับพ่อที่มุมด้านหนึ่งของโต๊ะทำงาน ก่อนตัดสินใจเซ็นชื่อตัวเองลงไปในสัญญาทั้งสองฉบับทันทีเช่นกัน
“เก็บไว้คนละฉบับค่ะ”
“ขอบคุณครับ เรื่องงานแต่ง ผมจะให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอคุณอย่างเป็นทางการอีกครั้ง คุณอยากจะแต่งช่วงไหนดีครับ ผมได้ตลอดนะ”
“ไม่อยากแต่งค่ะ”
“หึหึ รู้แล้วครับว่าไม่ได้อยากแต่ง แต่ยังไงเราก็ต้องแต่งกันอยู่ดี และผมว่าเราควรจัดงานกันให้เร็วที่สุด พ่อของคุณจะได้สบายใจด้วย ท่านน่าจะมีความสุขมากนะ ถ้าได้อยู่ในงานแต่งของเรา ได้เห็นคุณใส่ชุดเจ้าสาว”
ขนาดเขาเองยังอยากที่จะเห็นเธอในชุดเจ้าสาวแล้ว อยากรู้ว่าเธอจะสวยงามเพียงไหน
“งั้นคุณอยากทำอะไรก็ทำแล้วกัน”
“เดี๋ยววันนี้ผมไปเยี่ยมท่าน จะปรึกษาเรื่องนี้เลย เรื่องงานแต่งผมจัดการเอง คุณรอเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดของผมก็พอ”
“ค่ะ แต่แต่งงานแล้วฉันไม่ไปไหนนะ ฉันจะอยู่ที่บ้านของพ่อ คุณก็อยู่บ้านของคุณไปแล้วกัน ใช้ชีวิตเหมือนเดิม อยากทำอะไรก็ทำ อยากนอนกับใครก็นอน แต่อย่ามายุ่งกับฉัน”
“หึหึ คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับน้ำริน เราไม่ได้แกล้งแต่งงานกันในนามเหมือนในละครนะ เราแต่งงานกันจริงๆ ถึงแม้จะไม่ได้มีความรัก แต่เราต้องอยู่ด้วยกัน ผมไปอยู่บ้านคุณก็ได้ เพราะเราต้องดูแลพ่อของคุณ”
“งั้นฉันจะให้แม่บ้านจัดห้องไว้ให้คุณหนึ่งห้องแล้วกัน แต่ห้ามพาผู้หญิงของคุณมานอนที่บ้านฉัน”
“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นครับ ผมจะนอนห้องเดียวกับคุณ”
“นี่คุณ จะบ้าหรือเปล่า เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะ”
ปัณจธรหลุดขำพรืด ท่าทางเธอจะดูละครมากไป
“น้ำรินครับ เราไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เรากำลังจะเป็นผัวเมียกัน ผัวเมียที่ไหนเขาก็ต้องนอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกันทั้งนั้น แล้วอย่าคิดจะไล่ผมลงไปนอนที่พื้นหรือโซฟาเหมือนในละครนะ ผมไม่ทำให้ชีวิตผมลำบากแบบนั้นหรอก แล้วถ้าพ่อคุณรู้ว่าคุณพยายามจะไล่ผมไปนอนที่อื่น ท่านคงไม่สบายใจ”
เธอตวัดสายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง อะไรก็เอาพ่อเธอมาขู่
“ก็บอกคุณไปแล้วไง ว่าฉันจะไม่ให้ความร่วมมือกับคุณ ต่อให้คุณแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะไม่นอนกับคุณ ไม่ยอมมีลูก ที่ดินผืนนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนเป็นชื่อคุณ ไม่ว่าคุณจะทนอยู่กับฉันอีกสักกี่ปีรีสอร์ตมันก็ยังเป็นของฉัน เพราะฉะนั้น ถอนตัวไปแล้วล้มเลิกการลงทุนที่เสียเปล่านี่ไปซะเถอะ”
เขารู้อยู่แล้ว ไม่ว่าทางไหนเขาก็เสียเปรียบเธอ เผลอๆ อยู่กันไปเกิดอึดอัดใจจนไปต่อไม่ได้ก่อนที่จะมีลูก เขาอาจเสียเงินมหาศาลในการก่อสร้างรีสอร์ตนั้นไปฟรีๆ ก็ได้ แต่เขาว่าเขามีวิธี ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นของเขาตามพินัยกรรม
“ไม่ทันแล้วครับ ผมเซ็นสัญญากับคุณไปแล้ว”
“ฉันฉีกทิ้งได้”
เธอหยิบสัญญาแผ่นนั้นขึ้นมา กำลังจะฉีกทิ้งต่อหน้าเขา แต่กลับต้องชะงักเมื่อเขาไม่ยอม
“หยุด อย่าแม้แต่จะคิด ถ้าคุณฉีกสัญญานั้นทิ้ง ผมจะเข้าหอกับคุณวันนี้ ตอนนี้ บนโต๊ะทำงานตัวนี้เลย”
ดวงตาคมกริบวาบขึ้นราวกับมีกองไฟอยู่ในนั้น ใบหน้าหล่อเหลามองเธอนิ่งๆ แต่มันกลับทำเอาเธอขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
ตอนนี้เธอยังไม่ทันได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ และคนอย่างเขาทำอะไรได้บ้าง เพราะฉะนั้น การไม่ลองดีกับเขาในตอนนี้น่าจะปลอดภัยที่สุด
“ฉันขอเตือน อย่ามาแตะต้องตัวฉันเด็ดขาด”
“คุณว่าผมจะเชื่อคุณไหม”
“นี่คุณ..”
“หึหึ ไปลุ้นเอาเองดีกว่าครับ ปกติผมเองถึงแม้จะชอบเอาชนะ แต่ผมก็ไม่นิยมใช้กำลังข่มขืนผู้หญิงซะด้วยสิ ถ้าต้องนอนกับคนที่ไม่เต็มใจแล้วนอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ก็คงไม่สนุก ไม่เป็นไรครับ เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน ผมรอคุณเต็มใจนอนกับผมได้”
“ไม่มีวันนั้น ฉันไม่มีวันเต็มใจนอนกับคุณ เพราะฉะนั้น แยกเตียง แยกห้อง หรือแยกบ้านไปเสียแต่ตอนนี้ดีกว่า”
“นอนของผม กับนอนของคุณ ความหมายอาจต่างกัน นอนของผมคือ..ผมนอนอยู่บนตัวคุณนะ”
“ลามก”
แก้มใสแดงปลั่งทันตา เขากับเธอถึงแม้กำลังจะแต่งงานกัน แต่ไม่เคยพูดคุยหรือคบหากันมาก่อนไม่ว่าจะในสถานะใดก็ตาม อยู่ๆ ก็จะมาเป็นสามีภรรยากันเลย แถมยังโดนเขาพูดจาลามกใส่หลายรอบ เธอคงตั้งตัวไม่ทัน แต่ท่าทางเชิดๆ หยิ่งๆ แก้มแดงๆ เพราะความเขินของเธอ มันน่ารักชะมัด
“ก็ผมเป็นผู้ชาย แล้วคุณก็สวย..”
“ผู้หญิงของคุณก็สวย และพวกเธอก็เต็มใจนอนกับคุณ เพราะฉะนั้น เราต่างคนต่างอยู่”
“นี่คุณไม่คิดจะห้ามไม่ให้สามีของตัวเองไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นหน่อยเหรอ”
“ไม่ค่ะ คุณอยากมีใครอีกสักกี่คนนั่นมันเรื่องของคุณ แค่คุณและผู้หญิงพวกนั้นอย่ามายุ่งกับฉันก็พอ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
“อืม เดี๋ยวอยู่ๆ กันไป คุณก็หึงหวงผมเอง ผมมั่นใจ”
“คุณอาจเป็นฝ่ายหึงหวงฉันก็ได้ แต่อย่ามาวุ่นวายล่ะ ฉันขี้รำคาญ”
ปัณจธรแค่นยิ้มขำ เขาไม่เคยเข้าหาผู้หญิงคนไหน ไม่เคยตามจีบหรือตามตื๊อใคร เพราะฉะนั้น ผู้หญิงแบบเธอ เขาไม่เคยเจอ เห็นทีว่าการแต่งงานครั้งนี้มันคงไม่จืดชืดไร้รสชาติอย่างที่เขาเคยคิดเสียแล้ว
“แต่ผมไม่ได้ใจกว้างแบบคุณนะครับ ผมไม่ยอมให้คุณยุ่งกับใครทั้งนั้น ถ้าต้องการอะไรให้สะกิดผม ผมจะทำให้คุณทุกอย่าง แต่ถ้าผมรู้ว่าคุณมีคนอื่น เตรียมตัวบอกลาผู้ชายคนนั้นได้เลย”
“จะเก็บฉันเหรอ”
“เก็บแน่ แต่อาจจะเก็บคุณไว้แค่บนเตียง ไม่ให้ลงไปเจอใครอีก”
“คุณนี่ท่าจะบ้าจริงๆ เสร็จธุระแล้วก็กลับไปสิ”
“วันนี้ผมไม่กลับครับ ผมไม่เข้าออฟฟิศ ตั้งใจมาพาคุณไปกินข้าวกลางวัน แล้วเราไปเยี่ยมพ่อคุณกันต่อ จะได้ไปคุยเรื่องงานแต่งงานของเราด้วย งานคุณไม่ยุ่งใช่ไหม”
“ยุ่งสิ ฉันไม่ได้ว่างงานเหมือนคุณนะ”
คนงานยุ่งแต่บนโต๊ะกลับไม่มีแฟ้มงานใดวางอยู่สักแฟ้ม ต่างจากเขาที่เธอค่อนขอดว่าว่างงาน แต่เขากลับเลือกที่จะทิ้งแฟ้มกองโตมาหาเธอก่อน เรื่องงานเอาไว้ทีหลัง
“งั้นคุณก็รีบทำสิครับ ตอนนี้งานมันไม่ได้สำคัญไปกว่าความสบายใจของพ่อคุณแล้วนะ”
“รู้แล้วค่ะ ไปนั่งที่โซฟาสิคะ มานั่งจ้องฉันทำไม แบบนี้ฉันไม่มีสมาธิ”
“โอเคครับ”
เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอแล้งน้ำใจ จึงโทรสั่งให้เลขานุการหน้าห้องที่เพิ่งกลับมาจากทำธุระให้เธอนำกาแฟและของว่างมาเสิร์ฟให้เขา จากนั้นจึงเรียกแฟ้มงานสำคัญเข้ามาเซ็น แล้วจึงใช้เวลาที่เหลือนั่งออกแบบชุดเครื่องเพชรสำหรับส่งประกวดในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้
ปัณจธรนั่งมองว่าที่ภรรยาของตัวเองนิ่งนาน น่าแปลกที่ปกติถ้าไม่ใช่คนที่สนิทสนมกันมานาน เขามักจะเงียบขรึมและสงวนคำพูด นึกขำตัวเองเหมือนกัน วันนี้วันเดียวเขาพูดมากกว่าวันปกติถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ แถมยังกวนประสาทเธอไปตั้งเยอะ
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้คุณหนูน้ำรินคนสวยน่าแกล้งขนาดนี้ เขาชอบตอนที่ดวงตากลมโตมองเขาอย่างเอาเรื่อง ชอบตอนที่ริมฝีปากอวบอิ่มเถียงเขาฉอดๆ และชอบตอนที่ใบหน้าสวยงามเชิดสูงอย่างเย่อหยิ่งราวนางหงส์นั่นที่สุด
มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าผู้ที่ต้องอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ทำให้ผู้ที่แพ้ไม่เป็นอย่างเขาตื่นตัวจนหัวใจเต้นรัวทุกครั้งที่อยู่ใกล้เรือนกายบอบบางหอมกรุ่น และมันกระตุ้นให้เขากลับมากระหายในชัยชนะอีกครั้ง
أحدث فصل
ไม่รัก แต่รู้สึก จบบริบูรณ์
ตอนที่ 118 รัก..และรู้สึก“ดูสิครับน้ำ เผลอแป๊บเดียว เด็กๆ จะสองขวบแล้ว”ปัณจธรจับมือธารารินพากันออกมาเดินเล่นหน้าหาดส่วนตัวของวิลล่าหลังใหญ่ ซึ่งครั้งหนึ่งเขากับเธอได้มาฮันนีมูนกันหลังจากแต่งงานใหม่ๆครั้งนี้ เขาพาเธอกับลูก รวมถึงเพื่อนของเขาและเพื่อนของเธออีกสองครอบครัวมาพักผ่อนในช่วงวันหยุดยาวด้วยกัน ซึ่งปล่อยให้เด็กๆ ทั้งสามคนในวัยกำลังน่ารักเล่นทรายอยู่กับพี่เลี้ยง ส่วนพ่อแม่ก็ปลีกตัวออกมาสวีทกันตามประสา ซึ่งน้อยครั้งจะได้ทำแบบนี้“จริงด้วยค่ะ เด็กๆ โตไวมากเลย น้ำรู้สึกว่าเพิ่งคลอดไปไม่นานนี้เอง”“นานแล้วครับ ลูกของเราก็โตแล้ว เรามีลูกคนที่สองเลยดีไหม”ปัณจธรพาเธอมาหยุดยืนที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งห่างจากตัวบ้านออกมาไกลแล้ว เขาหันหน้าเข้าหาเธอ ใช้มือเกลี่ยปอยผมไปทัดหูให้อย่างอ่อนโยน มองสบตาภรรยาคนสวยด้วยความรักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง“คุณปั้นอยากมีแล้วใช่ไหมคะ”“ครับ ผมอยากมีแล้ว น้ำเลิกกินยาคุมได้ไหม”เธอมองสบตาเขาแล้วพยักหน้า แม้จะอยู่กินกันมาหลายปี เขาก็ทำให้เธอเขินอายได้เสมอ ดวงตาคมกริบแสนมีเสน่ห์คู่นั้น มันคอยสะกดจิตเธออยู่ร่ำไป แถมใบหน้าหล่อเหลาก็เอาแต่คอยทำให้เธอหัวใจเต้นแรง“ได้ค
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 117 ทีมลูกชาย
ในขณะที่พ่อแม่มือใหม่อีกคู่ที่กำลังสาละวนอยู่กับการชงนมให้ลูกเพราะคนเป็นแม่ตัวเล็กเกินไป ผลิตน้ำนมให้ไม่ทันความต้องการของลูกชายที่กินเก่งยิ่งกว่าใคร“พี่เชน เสร็จหรือยังคะ ลูกร้องใหญ่แล้ว”แม้ปากจะเข้าเต้า แต่ด้วยปริมาณน้ำนมที่ไหลออกมาเพียงน้อยนิดไม่ทันใจพ่อเจ้าประคุณก็แหกปากร้องลั่น ทำคุณพ่อมือใหม่วิ่งวุ่น“เสร็จแล้วครับ มาแล้ว มาแล้ว”ทันทีที่นมเด็กคุณภาพดีราคาแพงเข้าปาก เด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าก็เงียบลงทันที ดวงตาที่ยังมีน้ำตาเอ่อคลอหน่วยมองพ่อกับแม่ตาแป๋ว“กินเก่งจัง นมหนูก็ออกน้อยลงทุกที ต่อไปคงต้องชงอย่างเดียวแล้วมั้งคะ”“นั่นสิ ดูตัวสิ ใหญ่ที่สุดในรุ่นแล้ว โตมาต้องสูงยาวหล่อหุ่นดีเหมือนพ่อแน่ๆ”คนเป็นพ่อที่แสนจะภาคภูมิใจที่ลูกชายออกมาหน้าตาหล่อเหลาเหมือนตัวเองทุกกระเบียดนิ้ว แถมโครงร่างยังใหญ่โตเหมือนตัวเองอีก“น่าน้อยใจ หนูอุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน แพ้ท้องแทบตาย ตอนคลอดก็ปวดท้องเกือบสลบ แต่ลูกออกมาไม่เหมือนหนูเลย แม้แต่เพศก็ไม่เหมือน”คนเป็นแม่ย่นจมูกใส่ลูกชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพ่อของลูกด้วยความแง่งอน เลยถูกพ่อของลูกบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว“ก็หนูไม่ได้เป็นคนทำนี่ พี่ก็ทำแทบตาย เ
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 116 มันกำลังจะเริ่มต้น
“คุณปั้น เป็นยังไงบ้างคะ”ผ่านไปเป็นเดือนแล้ว แต่อาการแพ้ท้องของเขายังรุนแรงเหมือนเดิม ทุกเช้าตอนตีห้า เขาจะลืมตาขึ้นมาแล้ววิ่งไปอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงทั้งที่ไม่มีอะไรออกมาเลยนอกจากน้ำย่อยและภรรยาของเขาก็จะต้องเดือดร้อนลุกขึ้นมาลูบหลังให้เขาทุกครั้ง ทั้งที่เขาสั่งห้ามทุกวันว่าไม่ให้เธอลุกขึ้นมา เพราะเขาไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าการอาเจียนวันละหลายๆ ครั้งเท่านั้น“ไม่เป็นไรครับ น้ำไม่น่าลุกมาเลย”ปัณจธรล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ประคองภรรยาที่หน้าท้องนูนเด่นกลับมานั่งพิงหัวเตียง โดยมีเขานอนหนุนตักเธอด้วยใบหน้าซีดเซียวอย่างออดอ้อน“วันหลังน้ำไม่ต้องลุกมาแล้วนะ ผมแค่อ้วกเอง มีแค่น้ำย่อยกับลม ไม่มีอะไรเลย เสร็จแล้วก็โล่ง กลับมานอนได้เหมือนเดิม“ไม่ลุกไปดูได้ยังไงคะ น้ำเป็นห่วงคุณ”“ผมก็เป็นห่วงน้ำเหมือนกัน”“แต่น้ำลุกขึ้นช้าๆ ค่ะ เดินก็ช้าด้วย”“อย่ามาขี้โม้เลยครับ ผมเห็นนะ น้ำลุกพรวดเดียวก็ถึงห้องน้ำแล้ว นี่ไง ผมถึงเป็นห่วงน้ำ”คุณแม่ยังสาวที่ร่างกายยังคล่องแคล่วเหมือนเดิมส่งยิ้มแหย เธอก็อยากจะทำอะไรช้าๆ แบบที่เขาสั่ง แต่มันลืมตัวทุกที“ขอโทษค่ะ น้ำจะตั้งสติให้ดีกว่านี้นะคะ พรุ่งนี้เอาใหม่”“โธ่ น้
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 115 ธาราริน
งานประกวดการออกแบบเครื่องประดับผ่านไปร่วมเดือน โฮมสเตย์ที่ก่อสร้างโดยเงินส่วนตัวของปัณจธรก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมเปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่ชื่นชอบการมาพักผ่อนแบบวิถีชาวบ้านท่ามกลางธรรมชาติของเกาะที่ยังไม่ค่อยมีคนรู้จักหน้าป้ายชื่อของโฮมสเตย์ ปัณจธรยืนซ้อนหลังภรรยา ใช้มือทั้งสองปิดตาเธอเอาไว้ เขายังไม่ยอมเปิดเผยโฮสเตย์แห่งนี้ให้เธอได้เห็นอีกหลังจากที่มีเรื่องราวในครั้งนั้น“เปิดตาได้หรือยังคะ คุณปั้น”“ครับ”มือใหญ่ค่อยๆ คลายออกมาอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าเป็นป้ายชื่อของโฮมสเตย์ที่สลักอยู่บนแผ่นไม้ขนาดใหญ่รายล้อมไปด้วยไม้ดอกสีสันสดใสดูโดดเด่นธาราริน โฮมสเตย์ คือชื่อที่สลักอยู่บนแผ่นไม้นั้น เจ้าของชื่อยิ้มทั้งน้ำตา มองแผ่นป้ายด้วยความตื้นตันใจ“คุณปั้น”“ชอบไหมครับน้ำ”“ชอบค่ะ ทำไมเป็นชื่อน้ำ”“ที่นี่เป็นของน้ำ ผมตั้งใจสร้างให้น้ำตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เงินที่สร้างก็เป็นของผมเองไม่ใช่เงินบริษัท”“น้ำไม่เห็นรู้เรื่องนี้”คราแรกที่เขาอยากได้ที่ดินผืนนี้ เขาตั้งใจสร้างเป็นรีสอร์ตของบริษัท แต่เมื่อพ่อเธอยกที่ดินให้ด้วยเงื่อนไขมากมาย บริษัทจึงไม่กล้านำเงินมากมายมาลงทุนกับที่ดินที
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 114 เพียงเธอ
“ปิดบ่อนของเราให้หมด เก็บกวาดให้เกลี้ยง โรงงานยาด้วยอย่าให้เหลือ เรากำลังจะเกม”ทัดเทพโทรหาลูกน้องมือขวาที่ใช้เป็นตัวกลางในการจัดการธุรกิจผิดกฎหมายทั้งหมด ให้ทำลายหลักฐานทุกอย่างทิ้งไม่ให้สาวมาถึงตัวเขาและลูกชายได้ เพราะลำพังคดีจ้างวานฆ่าลูกชายของเขาก็คงติดคุกหลายปีแล้ว“ครับ นาย ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ จะปิดถาวรหรือชั่วคราวดีครับ”ด้วยความที่ครั้งนี้ คู่กรณีคือคนตระกูลอธิพัฒน์โภคิน อาจมีการพยายามขุดคุ้ยเรื่องอื่นๆ ของเขามาอีก และคงจะเป็นที่จับตามองอีกนาน เพราะฉะนั้นเขาควรจบเรื่องทุกอย่างเอาไว้แค่นี้ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาเริ่มต้นใหม่ อย่างไรเส้นสายสีเทาก็มีมากมาย มันไม่มีอะไรยากเกินไปสำหรับคนอย่างเขา“ทำลายทิ้งถาวรไปเลย อย่าให้สาวมาถึงฉันกับลูกได้อีกก็พอ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยว่ากันใหม่”“ครับนาย ไม่ต้องเป็นห่วงครับ”เขากดวางสายไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เรื่องนี้เขารีบร้อนไปหน่อย แถมยอมให้ลูกทำโดยพลการกับผู้หญิงคนนั้นที่ลูกชายของเขาคิดว่าจะควบคุมมันได้ แต่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปหมดเมื่อถึงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือ พวกคนใหญ่คนโตที่เขาเคยส่งส่วยให้ไม่ขาดก็ไม่มีใครยื่นหน้ามาให้ความช่วยเหลือสักค
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 113 ภาพซ้อนทับ
หลังจากที่พายุอารมณ์ของคนทั้งคู่สงบลงเขาก็ยอมถอดถอนตัวตนออกมาจากร่องรักของเธอ แต่ไม่ยอมลงไปจากตัวเธอง่ายๆ ยังคงคร่อมทับเธอในท่วงท่าล่อแหลมน่าหวาดเสียวเช่นเดิม“เสร็จแล้วก็ลงไปสิ มานอนทับฉันทำไม ฉันอึดอัด”“คุยกันก่อน คุณทำแบบนี้กับผมทำไม”“ฉันทำอะไร”“ก็หนีหน้าผมไง โทรไปก็ไม่รับ ผมตามคุณไปงานไหน คุณก็คอยแต่หนีผม กลับจากภูเก็ตคุณก็เปลี่ยนไป”“นี่คุณวายุ ถ้าคุณจะกรุณาไม่คิดเข้าข้างตัวเอง ก่อนไปภูเก็ต ฉันก็เป็นแบบนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพลาดมีอะไรกัน ฉันไม่เคยยินยอมจะนอนกับคุณอีก มีแต่คุณบังคับขู่เข็ญฉัน ไล่ก็ไม่ยอมออกจากห้อง ฉันสลัดคุณไม่หลุดไม่ได้แปลว่าฉันยินยอมให้คุณอยู่ด้วยนะ”“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้เต็มใจ แต่คุณเป็นเมียผมแล้ว คุณควรให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองสิ”“เพื่ออะไรคะ ยังไงเราก็ไปกันไม่รอด คุณไม่มีทางหยุดที่ฉัน และฉันไม่ได้ใจกว้างพอจะให้คุณมีบ้านเล็กบ้านน้อย”“ใครบอกคุณว่าผมจะเป็นแบบนั้น”“สัญชาตญาณของฉันมันบอก”“งั้นสัญชาตญาณของคุณมันก็ผิดแล้วครับ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น ไม่ได้คิดกับคุณแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีใครอีกนอกจากคุณ”“ฉันไม่เชื่อไง บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่เชื่อ คุณออกไปจาก
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 9 รัตน์เป็นเมียคุณปั้น
ปรมัตถ์ อริสา ปัณยตา และสุทธิรักษ์ เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยแล้วลอบหันมามองหน้ากัน รู้แล้วว่าเหตุใดทำให้คนอย่างปัณจธรที่ไม่เคยมีความรักให้ใคร รีบร้อนอยากแต่งงานกับลูกสาวเจ้าของที่ดินขนาดนี้ ทำอย่างกับว่าถ้าช้าอีกเพียงนาทีเดียว เจ้าหล่อนจะเปลี่ยนใจไปแต่งงานกับคนอื่นอย่างไรอย่างนั้นก็ผู้หญิงที่นั่งอยู
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 8 แต่งงานเพื่อ?
“อย่าหาว่าอาเร่งเลยนะปั้น อารู้สึกแย่ลงทุกวัน กลัวไม่ได้อยู่ในงานแต่งของเราสองคน”“พ่อคะ ไม่พูดแบบนี้สิคะ”“พ่อรู้ตัวเองดี ขอให้พ่อรีบจัดการเรื่องนี้ก่อนนะลูก”“พรุ่งนี้ผมจะพาผู้ใหญ่มาสู่ขอคุณน้ำอย่างเป็นทางการ คุณอาจะว่าอะไรไหมครับถ้าสถานที่ต้องเป็นที่นี่”“สบายมาก ไม่ต้องพิธีรีตอง แล้วปั้นคุยกับพ
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 7 ผมกินหมดนะ
เสียงเคาะประตูห้องทำงานของ CEO สาวดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดเข้ามาโดยเลขานุการที่หอบดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่กับดอกทิวลิปสีชมพูหวานอีกหนึ่งช่อ นำมาให้เจ้านายสาวถึงที่โต๊ะ“วันนี้สองช่อค่ะคุณน้ำ”“ของใครอีกล่ะ”“คุณเทวา เจ้าเก่าเจ้าเดิม ส่วนดอกทิวลิปสีชมพูอ่อนนี่ของคุณราเชนทร์ค่ะ”“เชนเหรอ”“ใช่ค่ะ มีการ์ดด้ว
ไม่รัก แต่รู้สึก ตอนที่ 5 จะทนได้สักกี่น้ำ
ธารารินเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาแต่เช้าตรู่แล้วก็ต้องถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย บนโต๊ะทำงานมีดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนช่อโตส่งกลิ่นหอมฟุ้งเช่นเดิมเธอเดินตรงดิ่งไปยังดอกไม้ช่อนั้น วางซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ข้างๆ หยิบการ์ดใบสวยขึ้นมาดูก็เห็นข้อความของผู้ชายน่าขยะแขยงคนเดิมที่กำลังจะมาเป็นสามีของเธอในอีกไม่นานนี้
قد تعجبك أيضًا
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว358.4K وجهات النظرราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.2K وجهات النظرรอยร้าวรัก
Sitha75.5K وجهات النظرพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่601.5K وجهات النظرสถานะเมียอุ้มบุญ
หินม่วง69 وجهات النظرกามเทพแกล้งรัก
ลูกตุ้มเงิน34 وجهات النظرรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness86 وجهات النظرพิษรักใต้บัลลังก์มังกร
Ladyporn28 وجهات النظر
