หวนคำนึงถึงอดีต

แม้บ้านของตระกูลสวี่จะหลังใหญ่แต่กลับไร้ชีวิตชีวา เพราะบ้านหลังนี้มีเพียงลี่จวินกับสามีอยู่อาศัยด้วยกันสองคน ส่วนมารดาสามีอย่างอดีตคุณนายสวี่ได้ย้ายไปอยู่ที่  เซี่ยงไฮ้แทน ขณะมองไปที่รูปแต่งงานขนาดใหญ่ที่ติดไว้ตรงห้องโถงใหญ่ทำให้หวนคิดถึงอดีต ตอนที่เพิ่งแต่งมาเป็นสะใภ้บ้านนี้

ปี 1981

          งานแต่งงานของลูกชายคนเดียวของตระกูลสวี่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ภายในงานมีแขกเหรื่อที่มาร่วมงานหลายร้อยคน งานแต่งงานที่ควรชื่นมื่นมีความสุขแต่กลับมีเพียงความเย็นชาของผู้เป็นสามีที่ส่งมาให้คนที่เป็นเจ้าสาว เขาไม่เคยพิศวาสเธอ และไม่เคยแม้แต่จะอยากข้องแวะด้วย แต่เป็นเพราะคำสั่งของมารดาทำให้สวี่หยางต้องแต่งงานกับหญิงสาวอย่างไม่เต็มใจ ในขณะที่ลี่จวินหลงรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน

          “สวี่หยาง ลูกต้องดูแลลี่จวินให้ดี ตอนนี้คนที่เธอจะสามารถพึ่งพาได้มีแค่ลูกคนเดียว” สือจิ่วเหรินบอกลูกชาย

          เขาก็พอรู้มาบ้างว่าลี่จวินคนนี้ไร้ญาติขาดมิตร แม้แต่แม่แท้ ๆ ก็จากไปแล้ว แต่ไม่ใช่ข้ออ้างที่เขาต้องแต่งเธอมาเป็นภรรยาเสียหน่อย ความสงสารเขาพอมีให้เธอยู่บ้าง แต่ความรักอย่าได้หวัง

          “แม่กลับไปได้แล้วครับ ถึงเวลาที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะเข้าหอแล้ว” แทนที่จะรับคำผู้เป็นแม่ แต่ชายหนุ่มเลือกเอ่ยไล่แทน

          “ลูกคนนี้นี่” คุณนายสวี่ส่ายหน้าระอา ลูกชายเธอทำตัวเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่มีผิด ลี่จวินเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน มิหนำซ้ำยังน่ารักอ่อนโยน และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เธอเลือกลี่จวินมาเป็นลูกสะใภ้ก็เพราะว่าเธอเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ตอนนี้ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

          คล้อยหลังมารดาเขาได้ถอดชุดออกแทบทันทีด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่หญิงสาวเอาแต่นั่งเงียบอยู่ที่เตียงนอน

          “สมใจเธอแล้วนี่” ไม่วายหันไปพูดจาไม่ดีใส่คนที่ไม่รู้เรื่องราว

          “ถ้าพี่สวี่หยางไม่อยากแต่ง ทำไมไม่บอกคุณป้าล่ะคะ”

          “แล้วเธอคิดว่าฉันไม่ได้บอกแม่ตัวเองงั้นเหรอ”

          ลี่จวินไม่ได้ตอบกลับ เธอเพียงถอนหายใจแล้วถอดเครื่องประดับออก สุดท้ายคืนเข้าหอผ่านไปโดยที่เจ้าบ่าวนอนหันหลังให้เจ้าสาว ส่วนเจ้าสาวได้แต่มองแผ่นหลังของสามีหมาด ๆ ทั้งน้ำตา ก่อนผล็อยหลับไป

          พอมองไปที่รูปแต่งงานที่เธอยืนคล้องแขนกับเขา ทั้งเธอและเขาต่างยิ้มออกมาราวกับว่าวันนั้นมีความสุขมาก    ดูแล้วก็น่าขำที่เห็นเขายิ้ม ภายใต้รอยยิ้มนี้เธอรู้ดีว่าภายในใจของเขานั้นฝืนทนมากแค่ไหน แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาไม่ได้รักเธอ แต่ก็ยังมีความหวังว่าสักวันคนที่ตัวเองรักจะรักตัวเองตอบเช่นกัน ทว่าเผลอพริบตาเดียวเวลาได้ล่วงเลยมาสามปีแล้ว แต่ยังไร้วี่แววว่าลี่จวินจะสมหวัง

          ตั้งแต่แต่งงานมาเธอกลายเป็นแม่บ้านเต็มตัว ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรืออาหาร ลี่จวินล้วนเป็นคนลงมือทำด้วยตัวเองทั้งหมด แม้ว่าจะมีแม่บ้านก็ตามที เป็นเพราะใส่ใจผู้เป็นสามีถึงได้ยอมเหนื่อยเพื่อทำเรื่องพวกนี้

          “กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงเล็กถามสามีเหมือนเช่นทุกวัน ช่วงเย็นเธอมักมานั่งรอสามีกลับบ้านอยู่ที่ห้องโถงจนบางครั้งเผลอหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัวก็มี

          “ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ต้องรอ” สวี่หยางบ่นภรรยา งานของเขาเลิกไม่เป็นเวลาบางวันต้องทำงานยันเที่ยงคืน เพราะตระกูลสวี่มีหลายธุรกิจ ทว่ามีเพียงเขาที่เป็นหัวเรือใหญ่ต้องอยู่อนุมัติเอกสารกองโตอยู่ที่บริษัท ไม่ทำก็ไม่ได้ หากลืมเซ็นเอกสารแม้แต่แผ่นเดียวโพรเจกต์ต่าง ๆ อาจหยุดชะงักได้ซึ่งจะส่งผลต่อส่วนอื่น ๆ

          “พี่สวี่หยาง ทำงานมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำเย็น ๆ สักแก้วไหมคะ” เธอว่าพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้

          “ฉันไม่หิว” สิ้นคำพูดจึงได้หันหลังขวับเดินขึ้นห้องนอนไป โดยไม่สนใจสักนิดว่าหญิงสาวจะรู้สึกเช่นไร

          ลี่จวินเหยียดยิ้มแก้เก้อกับตัวเองแล้วดื่มน้ำเปล่าแก้วนั้นจนหมดแก้ว

          “โดนดุอีกแล้วสิเรา”

          ครั้นเดินขึ้นห้องมาก็เห็นว่าชายหนุ่มกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเตียง เธอจึงขึ้นไปนอนบนเตียง

          “พี่สวี่หยาง”

          “มีอะไร”

         “เราแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่ยังไม่เคยไปฮันนีมูนเลยสักครั้ง ถ้าหาก...”

          “งานที่บริษัทยุ่งมาก เธอไม่เห็นเหรอว่าทุกวันนี้ฉันทำงานหนักแค่ไหน”

          “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอไปทำงานที่บริษัทได้ไหมคะ” เธอออดอ้อน ถึงแม้ว่าจะไม่เคยทำงานเลยตั้งแต่เรียนจบ ถึงอย่างนั้นเกรดเธอก็สวยพอตัว อีกอย่างเรียนจบบัญชีทั้งทีแต่กลับไม่ได้เอาสิ่งที่เรียนมาช่วยแบ่งเบาภาระสามีเลย ยิ่งทำให้รู้สึกผิดไปใหญ่

          “ไม่ได้” เขาตอบกลับ โดยที่ไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ มีอย่างที่ไหนที่จะให้ภรรยาตัวเองไปทำงานนอกบ้าน ไม่มีสามีคนไหนทำกัน อีกอย่างแม่ของเขาสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ลี่จวินทำงาน เพราะที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตลำบากมามากพอแล้ว เธอมีหน้าที่ดูแลเรื่องในบ้านกับใช้เงินที่เขาหามาก็พอแล้ว เขารวยถึงขนาดนี้ยิ่งไม่มีทางยอมให้ภรรยาตัวเองไปลำบากข้างนอก

          “เป็นเพราะคุณแม่เหรอคะ” เอ่ยอย่างรู้ทัน มีหรือที่เธอจะไม่รู้ว่าแม่สามีรักและเอ็นดูเธอแค่ไหน ถึงแม้ตัวจะอยู่ไกลแต่ยังคอยเป็นห่วงเป็นใยเธอเสมอ

          สวี่หยางพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนวางหนังสือพิมพ์ไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วปิดไฟนอน ทำให้บทสนทนาของทั้งคู่จบลงในที่สุด

          รุ่งเช้าลี่จวินลงมาเตรียมอาหารให้สามีเหมือนทุกวัน มื้อนี้พิเศษหน่อยเพราะว่าเป็นวันหยุด เธอเลยทำอาหารเพิ่มอีกสองสามเมนู

          “อาหารพร้อมแล้วค่ะ” ร่างบางที่สวมผ้ากันเปื้อนร้องบอก เมื่อเห็นร่างสูงของสามีเดินมาถึงห้องอาหาร บ้านหลังนี้มีแม่บ้านอยู่หกคน ไม่รวมคนสวนกับคนขับรถอีกสามคน ทุกคนล้วนพักอาศัยอยู่ที่นี่

          “ทำเยอะขนาดนี้จะกินหมดหรือ” เขาถาม เพราะทั้งโต๊ะมีอาหารอยู่ห้าหกอย่าง แต่มีคนกินแค่สองคนคือเขากับเธอ ส่วนคนอื่น ๆ กินมาแล้ว

          “วันนี้เป็นวันหยุดเลยมีเวลาทำอาหารเพิ่มอีกหน่อย คิดว่าพี่คงเบื่อเมนูเดิม ๆ ฉันคิดว่าพี่คงอยากลองเมนูใหม่ ๆ ดูบ้าง”

          “งั้นเหรอ” แม้ปากจะพูดแบบขอไปที แต่กลับใช้ช้อนตักอาหารทั้งหมดไปชิม เขามีเรื่องโชคดีอยู่หนึ่งอย่างคือมีภรรยาทำอาหารอร่อย

          “อร่อยไหมคะ” เธอถาม พร้อมกับจ้องคนตรงหน้าด้วยแววตาแวววับ คาดหวังว่าจะได้รับคำชมจากผู้เป็นสามี

          “รสชาติพอกินได้”

          เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของร่างบาง เขาทำเป็นมองไม่เห็น ไม่ว่าหญิงสาวจะรู้สึกอย่างไรไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องใส่ใจด้วยซ้ำ ถึงแม้เธอจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา แต่ไม่ใช่คนรักยิ่งไม่เห็นถึงความสำคัญที่ต้องมารักษาน้ำใจ