ท่านผู้ว่าการเปลี่ยนไป

ในทุก ๆ วันเป่าลี่เซียนยังคงติดตามอาจารย์เฉียวฟงไปรักษาคนป่วยเป็นกิจวัตร บางครั้งค้างแรมเป็นเดือนในพื้นที่ห่างไกล เมื่อกลับบ้านนางก็ขยันทำงานบ้านและดูแลอาจารย์ที่ร่างกายถดถอยลงทุกวันอย่างไม่ย่อท้อ

นางได้รับความไว้วางใจจากอาจารย์ให้ออกไปรักษาคนป่วยเพียงลำพังเป็นครั้งคราว เนื่องจากร่างกายของเขาเริ่มอ่อนล้าลง ฝีมือการแพทย์ของนางพัฒนาไปอย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง นั่นเพราะเกิดจากความมุ่งมั่นของนางเอง นับเป็นสิ่งที่หมอเฉียวฟงภาคภูมิใจที่สุด

"ข้าได้ถ่ายทอดวิชาการแพทย์ให้เจ้าจนหมดแล้ว เจ้าหัวไวไม่เบา จำสูตรจากตำราจนแม่นยำแล้วยังมีแนวทางการรักษาเป็นของตัวเองอีก เห็นอย่างนี้แล้วข้าก็เบาใจ"

เฉียวฟงกล่าวกับนางในวันหนึ่งขณะที่ทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ถนนบริเวณหน้าบ้าน

"ท่านอาจารย์ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะศิษย์ยังต้องเรียนรู้อีกมาก"

นางพูดถ่อมตัวเสียงเบา เขาจึงพูดความในใจที่ไม่เคยคิดจะบอกใครให้นางฟัง

"ที่ข้าไม่ยอมรับศิษย์ เพราะครั้งหนึ่งข้าสูญเสียคนที่เก่งและดีที่สุดไปจนไม่คิดว่าจะมีใครเทียบเขาได้"

เขาหยุดฝีเท้าทอดมองสายตาออกไปเบื้องหน้ากำลังหวนระลึกถึงอดีตที่งดงาม

"เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นหลานชายที่ข้ารักและฝากความหวังให้สืบทอดวิชาเต็มเปี่ยม ข้าทุ่มเทถ่ายทอดวิชาการแพทย์สมุนไพรให้จนหมด แต่แล้วโชคชะตาก็พรากเขาไปจากข้า"

ชายชราเว้นจังหวะก่อนถอนหายใจยาว เป่าลี่เซียนที่ตั้งใจฟังอดสะท้านในใจไม่ได้

"เขาโดนสัตว์ร้ายกัดและตายในทันที นับจากนั้นมาข้าตั้งใจว่าจะไม่รับใครเป็นศิษย์อีก จนมาเจอเจ้า"

"ท่านอาจารย์"

"แต่ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจสัจธรรมดีกว่าเมื่อก่อนมาก หากมีสิ่งใดเปลี่ยนไปข้าย่อมยอมรับได้"

เขาพูดเหมือนคนที่ปล่อยวางได้หมดจด หันมาพยักหน้าให้นางและเดินนำหน้า

"ศิษย์จะติดตามอาจารย์ตลอดไป ไม่ทำให้ท่านผิดหวังเจ้าค่ะ"

นางพูดแน่วแน่มั่นคง หมอเฉียวฟงหยุดฝีเท้าก่อนยิ้มบางและเดินต่อไป

หลังจากที่หัวใจแหลกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดีเพราะข่าวเรื่องความตายของเป่าลี่เซียน เซียวเหวินรุ่ยก็แปรเปลี่ยนความปวดร้าวทั้งหมดให้กลายเป็นพลังขับเคลื่อนในการทำงาน ชายหนุ่มละทิ้งความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงผู้ว่าการมณฑลเหวินเฉิงผู้บ้างานและเย็นชา

เวลาผ่านไปครึ่งปี จากขุนนางหนุ่มที่เคยสุขุมลุ่มลึก ยามนี้เซียวเหวินรุ่ยกลับยิ่งนิ่งขรึมและเฉียบขาดจนน่ากลัว บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาในที่ว่าการต่างพากันก้มหัวตัวสั่นยามที่ต้องเข้ามารายงานราชการ เพราะหากมีสิ่งใดผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย ดวงตาเคยเรียบเฉยจะวาวโรจน์และตวัดมองด้วยสายตาดุดัน แผ่รังสีแห่งอำนาจกดดันจนคนมองแทบหยุดหายใจ เขาโหมงานหนักตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่น ราวกับต้องการใช้กองฎีกาและหนังสือราชการเหล่านั้นมาทับถมความทรงจำที่สุดทรมานให้เลือนหายไป

เมื่อถึงยามค่ำคืนที่ความวุ่นวายในที่ว่าการสงบลง ความเหงาและความคิดถึงกลับยิ่งกัดกินหัวใจ

ที่ศาลาริมสระน้ำนอกเรือนพักของที่ว่าการ บุรุษในชุดขุนนางสีเข้มหลุดลุ่ยเล็กน้อย เซียวเหวินรุ่ยสลัดคราบใต้เท้าผู้ดุดันน่าเกรงขามในยามกลางวัน เหลือเพียงชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยวและแหลกสลายคนหนึ่ง

มือหนึ่งถือจอกสุรา อีกมือหนึ่งทอดวางบนเข่าอย่างเลื่อนลอย สายตาเหม่อลอยทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย บรรยากาศรอบตัวเงียบเหงาและเยือกเย็น ความทุกข์ระทมที่อัดแน่นภายในใจไม่เคยได้รับการเยียวยาจากสิ่งใดเลย

เขายกสุรารสแรงขึ้นดื่มอึกใหญ่ ปล่อยให้ความร้อนรุ่มของน้ำเมาแล่นผ่านลำคอลงไปเพื่อหวังจะดับความเย็นชาในใจ ยามที่สายลมพัดผ่านมาพัดพาเอาใบไม้ร่วงหล่นลงบนผิวน้ำ หัวใจของบุรุษก็ดิ่งวูบลงไปสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

มือหนาเลื่อนเข้าไปในอกเสื้อ ลูบไล้ป้ายหยกชิ้นเล็กที่ยังคงพกติดตัวไว้แน่น

'ลี่เซียน ข้าทำให้เหวินเฉิงสงบเรียบร้อยได้ด้วยสองมือของข้า แต่เหตุใด ข้ากลับไม่เคยรักษาเจ้าเอาไว้ได้เลย'

ชายหนุ่มแค่นยิ้มหยันให้แก่โชคชะตาอันโหดร้าย ก่อนจะเทสุราลงบนพื้นดินหนึ่งจอก เหมือนจะส่งผ่านความระทมทุกข์นี้ไปถึงสตรีที่เขาคิดว่าล่วงลับไปแล้ว โดยที่ไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น นางกำลังเติบโตอย่างงดงามและเข้มแข็งอยู่ภายใต้แสงจันทร์ดวงเดียวกัน

ข่าวเรื่องสภาวะย่ำแย่และการโหมงานหนักจนคล้ายคนไร้สติของผู้ว่าการเหวินเฉิงแพร่งพรายไปถึงเมืองหลวงเซิ่งจิงและส่งตรงเข้าสู่รั้วจวนจงหย่งโหว บรรยากาศภายในจวนที่เคยสงบสุขพลันอึดอัดขึ้นมาทันตา

ในห้องโถงใหญ่ จงหย่งโหวเซียวหย่งคังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าที่เคยดุดันและถือดีในยามนี้กลับฉายแววกังวลอย่างไม่อาจปกปิด มือที่จับถ้วยชาสั่นจนน้ำชากระเพื่อมไหว เมื่อได้รับรายงานว่าบุตรชายคนเดียวกลายเป็นคนนิ่งขรึม ดุดัน และใช้ชีวิตอยู่กับกองงานรวมถึงดื่มหนักยามค่ำคืนราวกับคนตรอมใจ บ่งบอกชัดเจนว่าเซียวเหวินรุ่ยกำลังเผชิญกับมรสุมในใจที่สาหัสเพียงใด

"โถ เหวินรุ่ยของแม่"

โหวฮูหยินผู้ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตาด้วยความสะเทือนใจ หัวใจของผู้เป็นมารดาแทบแตกสลายเมื่อคิดถึงสภาพของบุตรชายที่ต้องโดดเดี่ยวอยู่ห่างไกล 

"เขาโหมงานหนักขนาดนั้น ร่างกายจะทนทานได้อย่างไร ตั้งแต่เกิดเรื่องตระกูลเป่าพ่ายศึกและคดีความครั้งนั้น เขาก็ไม่เคยยิ้มอีกเลย นี่เขาคิดจะทรมานตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน"

จงหย่งโหวถอนหายใจยาว เสียงทุ้มต่ำแฝงความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่เต็มอก

"ทั้งหมดเป็นเพราะข้า หากวันนั้นข้าไม่บีบคั้นเขา ไม่เย็นชาใส่ลี่เซียนจนนางต้องช้ำใจหนีหายไป เหวินรุ่ยก็คงไม่ต้องกลายเป็นคนอมทุกข์เช่นนี้"

ผู้เป็นบิดาเอ่ยพึมพำ แววตาสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ทิฐิและเกียรติยศที่เคยพยายามปกป้อง ยามนี้กลับกลายเป็นศรพิษที่ย้อนกลับมาทำร้ายบุตรชายแท้ ๆ ของตนจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน

ความเงียบงันระคนเป็นห่วงของพ่อแม่ปกคลุมไปทั่วจวนโหว ผู้อาวุโสได้แต่เฝ้ามองด้วยใจที่กระวนกระวาย หวังเพียงว่าวันหนึ่ง บาดแผลลึกในใจของเซียวเหวินรุ่ยจะได้รับการเยียวยา 

ท่ามกลางแสงสลัวในห้องทำงานที่ว่าการมณฑล บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง แผ่นหลังของเซียวเหวินรุ่ยยังคงเหยียดตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน กองฎีกาและรายงานราชการตั้งสุมไว้สูงลิบลิ่ว บ่งบอกถึงความบ้างานที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน

เหตุการณ์โรคระบาดระลอกสองที่ฝั่งตะวันตกกลับมาอีกครั้งและแผ่ขยายไปหลายหมู่บ้าน

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของกู้เฉิงดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าขององครักษ์คนสนิทเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและหนักใจ เขาประสานมือรายงานเสียงต่ำ

"ใต้เท้า เรื่องการจัดสรรเสบียงและยารักษาโรคที่จะส่งไปควบคุมพื้นที่โรคระบาดทางทิศตะวันตก เกิดปัญหาใหญ่แล้วขอรับ เจ้าหน้าที่ฝ่ายคลังทำงานผิดพลาดอย่างร้ายแรง ตัวเลขในบัญชีไม่ตรงกับจำนวนของจริง เสบียงและยาขาดไปถึงสามในสิบส่วน ทั้งยังล่าช้ากว่ากำหนดไปแล้วสองวันขอรับ"

"ปัง!"

เสียงทุบโต๊ะไม้ดังสนั่นจนแท่นฝนหมึกและพู่กันกระเด็นกระดอน เซียวเหวินรุ่ยผุดลุกขึ้นยืน แววตาคมกริบวาบขึ้นด้วยความโกรธจัด คล้ายกับมีเปลวไฟปะทุอยู่ในดวงตาคู่ที่เคยเย็นชาคู่นั้น รังสีอำนาจและกลิ่นอายสังหารรุนแรงแผ่กระจายออกมาจนกู้เฉิงยังต้องก้มหน้าลงต่ำ

"กล้าทำงานพลาดงั้นหรือ" 

เสียงทุ้มตวาดกร้าว ดุดันและทรงพลังจนคนฟังสะเทือน

 "ชีวิตของชาวบ้านที่ล้มตายด้วยโรคร้ายไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ พวกเขากินภาษีราษฎร แต่กลับทำงานสะเพร่าเป็นเด็กอมมือ สองวันที่ล่าช้าไป หมายถึงชีวิตคนอีกกี่สิบกี่ร้อยคน"

เจ้าหน้าที่ฝ่ายคลังสองคนที่เดินตามกู้เฉิงเข้ามาเพื่อขอรับโทษ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปหมอบราบกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

"ใต้เท้าโปรดเมตตาด้วยขอรับ พวกข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ"

"เงียบ!" 

เซียวเหวินรุ่ยตวัดเสียงตัดบทเด็ดขาด ไร้ซึ่งความปรานี

 "ในมณฑลเหวินเฉิงของข้า ไม่ต้องการคนไร้ความสามารถที่ทำงานด้วยความสะเพร่า กู้เฉิง! สั่งปลดเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ขังคุกรอการสอบสวนวินัย ส่วนตำแหน่งที่ว่างลง ให้โยกย้ายคนที่พร้อมทำงานเข้าไปแทนทันที ข้าต้องการให้ขบวนเสบียงและยาออกเดินทางภายในคืนนี้ หากรุ่งเช้าข้ายังเห็นว่าขบวนเดินทางไม่ได้ หัวของพวกเจ้าทุกคนต้องหลุดจากบ่า!"

"รับบัญชาขอรับใต้เท้า!"

 กู้เฉิงรีบสั่งการให้ทหารลากตัวเจ้าหน้าที่ที่นั่งหน้าซีดเผือดออกไปจากห้องทันที

เมื่อความวุ่นวายสิ้นสุดลง ห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบงันอึดอัดอีกครั้ง เซียวเหวินรุ่ยทรุดตัวลงนั่งช้า ๆ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลายามนี้บึ้งตึงและเคร่งเครียดจนคิ้วขมวดมุ่นแทบไม่เคยคลาย บรรยากาศรอบกายเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรงจนไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนกล้าแม้แต่จะเดินผ่านหน้าห้องยามค่ำคืน

เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความผิดพลาดของคนอื่นยิ่งย้ำเตือนให้เขาคิดถึงความผิดพลาดของตัวเองในอดีต ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดร้าว ยิ่งสะเทือนใจก็ยิ่งแปรเปลี่ยนมันเป็นความดุดันและเฉียบขาดในการปกครอง ราวกับว่าความเข้มงวดนี้จะช่วยชดเชยความล้มเหลวในการปกป้องสตรีที่ตนรักได้