LOGINหลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
ว่าที่คุณแม่ยังสาวไม่ลืมหันกลับไปถามไถ่คนด้านหลังที่ถอนผ้ากันเปื้อนให้“ยัง! อีกสักพักเดี๋ยวเราตามไป ขอเคลียร์ลูกค้าชุดนี้ก่อน”“โอเค งั้นเดี๋ยวเราเตรียมไว้เผื่อนะ” จบคำจันทร์นิลก็แบกท้องอุ้ยอ้ายเดินหายเข้าไปหลังครัวเพื่อตระเตรียมอาหารกลางวัน ไม่นานพนักงานคนอื่นๆ รวมถึงเชฟก็ถามมา“เห้อออ เข้าหน้าหนา
“ไม่ต้อง!”“...” ยังไม่ทันขยับเขยื้อนเสียงทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นมากลางคัน มือที่กำลังจะสลับเปลี่ยนแจกันหยุดชะงักตามไปด้วย ทั้งยังออกอาการสั่นสู้เล็กน้อย ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ทำหลุดมือ ไม่งั้นความซวยมาเยือนอีกันต์อย่างไม่ต้องสงสัยกิรณาเก็บงำความไม่พอใจเอาไว้ แล้วหันไปมองเจ้านายหนุ่มตาปริบๆ เป็นเชิงตั้
ตกเย็นหลังเลิกงานอริสาก็พุ่งตัวมาที่บ้านของจันทร์นิลทันที่ด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับถือถุงกับข้าวสำหรับคนป่วยมาฝากอีกสองสามอย่างแต่พอได้ทราบว่าอีกฝ่ายป่วยเป็นอะไร อริสาก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ท้องเนี่ยนะ! เพื่อนตัวน้อยแสนนุ่มนิ่มของเธอท้องได้อย่างไง ไปมาหาสู่กันมาเป็นเดือนๆ เธอยังไม่เห็นหน้า ‘ผัวเพื่อน’
อติรุจตบบ่ากว้างของลูกชายสองสามทีแล้วเดินกลับขึ้นห้อง ปล่อยจอมพลให้นั่งจมอยู่กับความคิดและความสับสนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะจางหายในหัวของจอมพลมีแต่ภาพหญิงสาวคนหนึ่ง ที่นั่งหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชายคนใหม่อย่างเปิดเผย สีหน้าของเธอดูไร้ความเศร้าหมอง ไม่อมทุกข์เหมือนตอนอยู่กับเขาช่างเ







