INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 5 “ข้อตกลง”
Fecha de publicación:
2026-08-07 19:03:18ภายในห้องนอนของเพนต์เฮาส์สุดหรู ส่องแสงอ่อนด้วยไฟจากโคมระย้าหลักล้านเหนือเพดานสูง ผนังห้องเป็นกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองโมนาเวียในยามค่ำคืน แสงไฟนับพันทอดเรียงเป็นเส้นสายเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมาเกลื่อนพื้นน้ำทะเล แม้ฝั่งท่าจะมีเรือยอช์ตนับร้อยลำจอด แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามได้มิด
กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกลิ่นวิสกี้ในแก้วคริสตัลบนโต๊ะเตี้ยตรงปลายเตียง เสียงลมเบา ๆ แทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย ทว่าคนที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น
ชิออนนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีแดงดำที่วางอยู่ท้ายเตียง ด้วยอาการประหม่า
ตอนนี้ภายในห้องมีเพียงเขากับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า เจย์ เพราะปฏิเสธข้อเสนอที่อีกฝ่ายให้ไว้ไม่ได้ ชีวิตของชิออนจึงมาจบอยู่ที่ห้องนี้
“หึ นั่งตัวสั่นแบบนั้น กลัวฉันหรือไง” พูดจบเจย์ก็เดินเข้ามาใกล้ชิออน พร้อมกับเอกสารหนึ่งฉบับในมือ ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย
“เอกสารข้อตกลงระหว่างเรา”
“…” ชิออนไม่รับ เขาเบือนหน้าหนี ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน
“ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ไม่ต้องทำตัวแบบนั้น”
“ไม่บังคับ แต่ไม่ให้ผมปฏิเสธ”
“ปฏิเสธได้ แต่...”
“ผมรู้แล้ว! คุณไม่ต้องพูด” ชิออนตวาดกลับ น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธ เขาคว้าเอกสารมาจากมืออีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะก้มอ่านด้วยความไม่เต็มใจ
ทันทีที่สายตากวาดผ่านตัวอักษร ชิออนก็เบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบ ความตกใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เอกสารตรงหน้าราวกับสัญญาที่จะผูกมัดเขาไว้ตลอดไป
‘ทั้งคู่จะเป็นพาร์ตเนอร์ ดอมและซับให้แก่กันและกัน โดยเจย์จะเป็นฝ่ายเป็นเจ้านาย ส่วนชิออนจะต้องเป็นทาส แลกกับการที่เจย์จะเก็บเรื่องที่เขาเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมายเป็นความลับ’
“นี่! ให้ผมเป็นทาส งั้นผมก็ต้องเจ็บตัวนะสิ” ชิออนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จนแทบตาจะถลนออกมาจากเบ้า
“ไม่ขนาดนั้น ทุกอย่างยังอยู่ในขอบเขตของความปลอดภัย”
เจย์เอ่ยเรียบ ๆ น้ำเสียงมั่นคงราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่แววตาที่ทอดมานั้นกลับนิ่งลึกจนชิออนต้องเบือนหน้าหนี เขารับรู้ได้ถึงพลังการควบคุมที่แผ่ออกมาโดยไม่ต้องออกคำสั่ง
“กะก็ได้ แต่...” ชิออนพูดติดขัด เขาขบริมฝีปากแน่นเหมือนชั่งใจระหว่างศักดิ์ศรีกับความจำเป็น ชิออนกำลังคิดหนัก ถ้าเขายอมเจ็บตัว เขาก็ต้องได้อะไรตอบแทนที่มากกว่านี้สิ
“แต่อะไร” เจย์เลิกคิ้ว มองคนตัวเล็กกว่าด้วยความสงสัย
“ไหน ๆ ผมก็ต้องเจ็บตัวเพราะคุณ คุณก็ต้องจ่ายเงินให้ผมด้วย อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นค่าทำขวัญ” เขาพูดพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะเรียกร้องศักดิ์ศรีคืนจากสถานการณ์ที่ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ริมฝีปากนั้นสั่นไหวแต่ยังฝืนยิ้มเยาะออกมาให้ดูมั่นใจ
“…” เจย์เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาเรียบนิ่งแต่กลับแฝงรอยขำเย็น ๆ ที่ทำให้ชิออนขนลุกโดยไม่รู้ตัว
“นายนี่มันขายตัวชัด ๆ” น้ำเสียงเรียบเย็นแต่มีรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความท้าทาย เหมือนเขาจงใจจะผลักอีกฝ่ายให้จนมุม
“นี่คุณ!” ชิออนกำมือแน่น เสียงสะท้อนในลำคอเหมือนจะระเบิดเป็นไฟ เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
“ก็ได้ ฉันจะให้นายเป็นครั้งคราว ถือว่าเป็นค่าทำขวัญแล้วกัน”
เจย์พูดพลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตาเยือกเย็นแต่มีรอยร้าวบาง ๆ ที่คนตรงหน้าไม่ทันสังเกต เขาไม่ได้พูดเล่น ทุกคำคือข้อตกลงที่ถูกผูกด้วยอารมณ์และข้อตกลง“เท่าไร” ชิออนถามกลับแทบจะทันที น้ำเสียงนั้นทั้งดื้อรั้นทั้งสั่นกลัวในเวลาเดียวกัน ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากได้เงินอยู่ดี
“ครั้งละหนึ่งหมื่นเหรียญ”
Último capítulo
ไม่เป็นของเล่น Chapter 10 “เจย์โฬม”
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไปเขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อยพอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ“ลาออกไปแล้ว”มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีกเขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคน
ไม่เป็นของเล่น Chapter 9 “Aftercare”
แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่มเสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้าเจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออนตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืนชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยเพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดีชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัว
ไม่เป็นของเล่น Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”
เพียะ!“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิตเพียะ!“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้นเพียะ!“หนึ่ง อึก”เพียะ!“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาดเพียะ เพียะ เพียะคราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”“อะไรนะ” เจย์แก
ไม่เป็นของเล่น Chapter 7 “บ้าไปแล้ว”
เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบางชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่ายแสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ“มานี่สิ มานอนตรงนี้”ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ“เร็วเข้า”ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่านชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”ชิออนหลับตา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 6 “safeword”
“ครั้งละหนึ่งหมื่นเหรียญ” คำตอบของเจย์ทำให้ชิออนตาลุกวาว จนสองลูกตาแทบจะกลายเป็นเหรียญดอลอยู่ตรงนั้น“ได้ ตกลงตามนั้น!” ชิออนตอบทันควัน เขารีบเซ็นชื่อบนเอกสารโดยพลันพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้าแล้ว อีกอย่างลึก ๆ แล้ว เขาเองก็มีรสนิยมแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยลองมาก่อน...“นายอยากให้ใช้ Safeword ว่าอะไร”“คืออะไร” ชิออนขมวดคิ้ว เสียงของเขาเบาสั่น เพราะไม่เข้าใจว่าคำนี้มีความหมายเช่นไร ความสงสัยปนประหม่าทำให้ปลายนิ้วเขาเกาะขอบโซฟาแน่นโดยไม่รู้ตัว“คำหยุด เอาไว้หยุดเวลาที่นายทนไม่ไหว หรือรู้สึกว่าอันตรายเกินไป”เจย์อธิบายอย่างใจเย็น แต่แววตาเรียบนิ่งนั้นกลับทำให้คำว่า ‘อันตราย’ ฟังดูน่ากลัวกว่าที่ควร ชิออนกลืนน้ำลาย ไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือยัง“อ่า...” เสียงหลุดออกมาแผ่วเบา เขาเลี่ยงสายตา เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี สมองว่างเปล่าจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่ดังอยู่ในอกจำเป็นต้องมีสินะ Safeword น่ะ“สรุปว่าจะใช้คำว่าอะไร”“แดดดี” คำตอบหลุดออกมาอย่างไม่ทันคิด พอพูดจบ แก้มของชิออนก็ร้อนวาบ เขารีบหลบสายตา แต่ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องได
ไม่เป็นของเล่น Chapter 5 “ข้อตกลง”
ภายในห้องนอนของเพนต์เฮาส์สุดหรู ส่องแสงอ่อนด้วยไฟจากโคมระย้าหลักล้านเหนือเพดานสูง ผนังห้องเป็นกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองโมนาเวียในยามค่ำคืน แสงไฟนับพันทอดเรียงเป็นเส้นสายเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมาเกลื่อนพื้นน้ำทะเล แม้ฝั่งท่าจะมีเรือยอช์ตนับร้อยลำจอด แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามได้มิดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกลิ่นวิสกี้ในแก้วคริสตัลบนโต๊ะเตี้ยตรงปลายเตียง เสียงลมเบา ๆ แทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย ทว่าคนที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นชิออนนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีแดงดำที่วางอยู่ท้ายเตียง ด้วยอาการประหม่าตอนนี้ภายในห้องมีเพียงเขากับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า เจย์ เพราะปฏิเสธข้อเสนอที่อีกฝ่ายให้ไว้ไม่ได้ ชีวิตของชิออนจึงมาจบอยู่ที่ห้องนี้“หึ นั่งตัวสั่นแบบนั้น กลัวฉันหรือไง” พูดจบเจย์ก็เดินเข้ามาใกล้ชิออน พร้อมกับเอกสารหนึ่งฉบับในมือ ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย“เอกสารข้อตกลงระหว่างเรา”“…” ชิออนไม่รับ เขาเบือนหน้าหนี ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน“ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ไม่ต้องทำตัวแบบนั้น”
También te puede gustar
รักครั้งนี้ต้องทุ่มทั้งใจ
พลอยแก้ว2.7K vistasMerry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ
DILEMMA 281.3K vistasกินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ
เสาเย่า1.4K vistasสามรักรสแด๊ดดี้ (4P,ฮาเร็มผัวหลากรสนิยม,fetish,kink,dom-sub)
yblack4.9K vistasเหยื่อนายครั่งรัก
Sun flower🌻350 vistasส้มหล่น
บาริสต้าสายรุ้ง465 vistasรักล้นแก้ว
เสี่ยวชิงเทียน572 vistasแวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย)
ขนมปังรสหวาน540 vistas
