บทที่2

“อย่าเลยมึง กูไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวาย แล้วกูก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพอร์ชอีกแล้วด้วย”

“ตามใจมึงก็แล้วกัน”

“แล้วนี่มึงมีอะไรหรือเปล่า โทรหากูแต่เช้าแบบนี้”

“ก็ต้องมีสิครับเพื่อน กูจะชวนมึงไปเขาใหญ่ด้วยกัน สนใจมั้ย”

“ไม่ดีกว่า กูขี้เกียจนั่งรถ อยากนอนอยู่บ้าน”

“โถ่ไอ้เหนือ ปีใหม่ทั้งที มึงจะนอนเน่าอยู่บ้านเนี่ยนะ ไปเที่ยวกับกูเถอะ ไปดูธรรมชาติ ไปสูดอากาศดี ๆ จะได้อารมณ์ดี ลืมไอ้พอร์ชมันไว ๆ ไง”

“ไม่อะ กูบอกแล้วไงว่าขี้เกียจนั่งรถ วันหยุดยาวทั้งทีขอนอนเปื่อย ๆ อยู่บ้านดีกว่า อีกอย่างกูว่าจะกลับบ้านด้วย คุณนายทิพย์โทรตามกูยิกเลย”

“ตามใจมึงก็แล้วกัน แล้วก็เลิกคิดมากด้วยล่ะ เรื่องไอ้พอร์ชน่ะ”

“เออ กูก็กำลังทำใจอยู่”

“ดีแล้ว คนแบบนั้นคิดถึงมันก็รกสมอง เสียเวลาชีวิต”

“เออ รู้หรอกน่า ยังไงก็ขอบใจมึงมากนะที่เป็นห่วงกู”

“สรุปไม่ไปกับกูแน่นะ กูให้เวลามึงเปลี่ยนใจอีกที”

“เออ ไม่ไป ยังไงก็เที่ยวให้สนุกนะมึง ซื้อของฝากมาฝากด้วยขอแพง ๆ”

“บ้านพร้อมที่ดินที่เขาใหญ่สักแปลงเป็นไง แพงพอไหมเพื่อนรัก”

“ก็ดีนะ เอาไว้เปลี่ยนบรรยากาศ”

“กูประชด ถึงเพื่อนมึงคนนี้จะรวยมาก แต่กูเอาไว้เปย์สาว ๆ เท่านั้นครับ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนกู”

“โอเค กูไม่กวนมึงละ”

“อื้อ เดินทางปลอดนะมึง”

ธามวางสายไปแล้ว ผมรับรู้ได้ถึงความหวังดีของมัน แต่ตอนนี้ถ้าจะให้ผมไปเที่ยว ผมก็คงไม่มีแก่ใจเที่ยวหรอก ดีไม่ดีอาจจะทำให้คนอื่นพลอยหมดสนุกไปด้วยเสียเปล่า ๆ

เสียงกริ่งหน้าประตูดึงความสนใจของผมจากเรื่องไปเที่ยว แล้วหันมาสนใจแขกที่มาเยือนในเช้าแรกของวันนี้ ใครกัน?

ผมเดินไปยังประตู กลับต้องเจอกับคนที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้เลย

“พอร์ช!”

“พี่เหนือ ผมอยากคุยด้วย”

สิ้นคำพูดของเขา ผมก็ปิดประตูแทบจะทันที แต่เหมือนพอร์ชจะไวกว่า เขาดันประตูที่ผมกำลังจะปิดให้เปิดออก แล้วถือวิสาสะแทรกตัวเข้ามาในห้อง โดยที่ผมไม่ได้อนุญาตเลยด้วยซ้ำ

“ออกไป”

“พี่เหนือฟังผมก่อน”

“บอกให้ออกไป” ผมยังคงยืนยันคำพูดเดิม

“ไม่ออก ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าพี่จะฟังผมพูดก่อน”

“ไม่มีอะไรต้องฟัง ทุกอย่างมันจบไปแล้ว

“พี่จบแต่ผมไม่ได้จบด้วยนี่”

“จะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ออกไป” ผมมองหน้าเขาอย่างจริงจังเท่าที่จะได้แล้วตอนนี้

“ผมรักพี่”

“รักเหรอ? กล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงพอร์ช”

“ทำไมจะไม่กล้า ก็ผมรักพี่เหนือจริง ๆ”

“รักพี่ แต่กำลังจะแต่งงานกับคนอื่นเนี่ยนะ ทุเรศว่ะพอ์ช”