บททั้งหมดของ ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน: บทที่ 1611 - บทที่ 1620

“ดังนั้น ฮ่องเต้องค์ก่อนเลือกที่จะเสียสละตนเอง เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงให้แก่ราชบัลลังก์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ วิธีการเสียสละของเขาช่างน่าเศร้านัก เขาใช้ความวิกลจริตมาบังหน้า สังหารศัตรูตัวฉกาจที่มีผลงานทางทหารยิ่งใหญ่ด้วยน้ำมือตน หลังจากกำจัดศัตรูตัวฉกาจแล้ว ราชสำนักตกอยู่ในความโกลาหล ผู้คนลุกฮือ เพื่

ตอนที่คิดจะหลบหลีกออกโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวนั้น พลันรู้สึกขึ้นมาว่าวันนี้เป็นนางที่ทำเกินไป ก็ขบริมฝีปาก ก่อนจะเป็นฝ่ายเงยหน้าขึ้น“ได้...” นิ้วมือของนางสัมผัสที่ปลายหางตาของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะจุมพิตลงไปตงฟางหลีถึงกับหายใจติดขัดน้ำเสียงเขาทุ้มต่ำลง“ยัยหนู...”ฉินเหยี่ยนเย่ว์โอบรอบลำคอเขาไว้ พวงแ

ในโลกนี้ นอกจากนางแล้ว ยังมีคนที่กล้าตำหนิลู่จิ้นอยู่อีกหรือ?นางเอี้ยวตัวกลับไปมองเห็นเพียงฮูหยินใบหน้างดงามท่าทางอ่อนโยนคนหนึ่งกำลังเดินนวยนาดเข้ามาฮูหยินผู้นั้นดูอายุราวสามสิบปี นัยน์ตาหงส์ตามแบบฉบับโบราณชี้ขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นี้หาได้ดูดุร้ายไม่ คิ้วโก่งเรียงตัวสวยคล้ายใบหลิว จมูกคล้ายมีถุ

ฮูหยินเหวินซีได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาผู้ที่เฉลียวฉลาดเช่นนาง ย่อมรู้ดีว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์หมายถึงอะไรเหมียนเหมียนเจ้าเด็กนั่นไม่ยอมกินยอมนอน เอาแต่คิดถึงท่านอ๋องเจ็ด แต่จะทำเช่นไรได้เล่า ในสายตาของท่านอ๋องเจ็ดมีแต่พระชายาเจ็ดเพียงคนเดียว ผู้ใดจักเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาได้อีกท้ายที่สุด มันก็เป็นเพ

“วันนี้เป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของเสด็จพ่อ ข้าไม่อยากก่อเรื่องใด ๆ ขึ้น ข้าขอเตือนพวกเจ้าไว้เลย อย่าได้คิดทำให้ข้าโมโหขึ้นมา” น้ำเสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์เจือไปด้วยความสงบเงียบ “นี่เป็นโอกาสสุดท้าย”“พุ้ย” ท่านหญิงอวี้ฉยงขบฟันกรอด “หวาถงมิได้ทำอะไร แต่เจ้ากลับลงมือทำร้ายนางอย่างโหดเหี้ยม หลังจากทำร้า