Lahat ng Kabanata ng รักล้นใจนายมาเฟีย: Kabanata 81 - Kabanata 90

มิซาโนะ ซานโต้….“ภามเป็นลูกชายของฮิเรนเหรอครับ?”ผมเอ่ยถามพ่อมิซานไปอย่างสงสัย งั้นแสดงว่าสิ่งที่ผมคาดเดาไว้ก็เป็นความจริงเพราะหลายครั้งที่ผมให้คนไปสืบประวัติภามมาแต่ก็ไม่ได้ข้อมูลจริงกลับมาเลยสักครั้งและชื่อภามนี่คือชื่อที่สี่ของเขาตามทะเบียนราษฎร์ของประเทศไทยไม่ปรากฏนามบิดาและมารดา“ใช่…พ่อเคยรู้จักกับฮิเรนมาก่อนเลยเคยเห็นภามและพอพ่อได้มาเจอตัวภามอีกครั้งตอนที่เขาขับรถผ่านเส้นทางนั้นและมาช่วยพ่อกับโยโกะจังพ่อก็จำได้ทันที”พ่อมิซานเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ามั่นใจ เขาเอารูปที่อยู่ในสมาร์ทโฟนของเขาออกมาให้พบดู บุคคลในรูปคือภามจริงๆและบุคคลที่ทำให้ผมตกใจไปกว่านั้นคือผู้หญิงที่ยืนข้างๆภามเธอคือผู้หญิงที่แสนจะคุ้นตาผมและเคยอยู่ในความทรงจำและหัวใจของผมเธอคือมินตราอย่างงั้นเหรอพวกเขาเป็นอะไรกัน“และคนนี้เธอเป็นน้องสาวของภาม”พ่อมิซานตอบข้อข้องใจให้ผม ผมก็พยักหน้าและยิ้มให้ท่านเป็นการเข้าใจและผู้หญิงอีกคนที่ผมเพิ่งจะเคยเจอเธอแต่ผมก็จำเธอได้แม่นเพราะเธอคือคนที่ทำร้ายซาโยโกะจังของผม เธอไม่หวังดี“คนนี้เป็นเพื่อนของโยโกะเหรอเห็นเธอบอกพ่อแบบนี้?”ท่านมิซานเอ่ยถามผมพลางชี้นิ้วไปที่ผู้หญิงอีกคนในรูปที่ยืนอย

“ไม่รู้สิคะคงไม่ใช่พวกคุณๆ”มาม่าซังออกความคิดเห็นเพราะว่าถ้าเป็นสองคนนั้นจะไมาเคาะประตูแอดดด“มีผู้ชายมาขอพบนายหญิงครับ…เขาบอกว่าเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาลัยซาโต้ม่ะครับ”ชายชุดดำที่เป็นคนของมิซาโนะเปิดประตูเข้ามารายงานฉัน ฉันก็พยักหน้านึกออกทันทีว่าใคร ก็หนึ่งในหมากของเกมส์นี้ไง^_^“ให้เขาเข้ามาได้^_^”ฉันเอ่ยอนุญาตไปคนของมิซาโนะก็โค้งตัวให้ฉันอย่างนอบน้อมและเดินออกจากห้องไป“จะดีเหรอคะ?”มาม่าซังเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงเป็นห่วงและเป็นกังวล“ไม่เป็นไรหรอกคะเขาคือคนที่จะทำให้ธุรกิจของคุณพ่อและพี่ซาโนะเจริญรุ่งเรืองนะคะ^_^”ฉันตอบมาม่าซังไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส จนมาม่าซังพยักหน้าให้ฉันเพราะเชื่อในคำโกหกของฉัน ธุรกิจจะเจริญรุ่งเรืองได้ยังไงล่ะในเมื่อพ่อกับซาโนะจะโค่นล้มตระกูลทาโมโต้น่ะแอดดดด“เชิญครับ”เสียงแข็งกระด้างแต่เป็นคำพูดเชื้อเชิญทำให้ร่างสูงโปร่งสง่าของอาจารย์ภามพร้อมกับช่อดอกลิลลี่สีขาวในมือเดินเข้ามาในห้องเขาเห็นฉันที่นั่งอยู่บนเตียงนอนคนไข้ก็ยิ้มให้ฉันรอยยิ้มของเขาช่างน่าหลงใหลเอ้ยๆไม่ได้ใครจะน่าหลงใหลนอกจากอีตาซาฉันไม่ได้!!ก็ทำไงได้ล่ะก็อาจารย์ภามเขาคือรักแรกพบอของฉันนี่น่า“ขอ

“ไอศกรีมครับไอศกรีม”เสียงของเด็กผู้ชายร้องดังมาแต่ไกล ทำให้ฉันและอาจารย์ภามรีบหันไปหาเสียงนั้นก็พบเข้ากับเด็กผู้ชายแต่งตัวมอมแมมในมือของเด็กน้อยเข็นรถเข็นคันเล็กหนึ่งคันที่เป็นตู้ไอศกรีม “อยากทานไอศกรีมไหมครับ?”อาจารย์หันหน้ากลับมามองฉันทีกลืนนำ้ลายลงคอดักอึกใหญ่เพราะความอยากกินไอศกรีมของญี่ปุ่น“น่าจะเป็นไอศกรีมตักเหมือนบ้านเรานะครับ”อาจารย์ภามเอ่ยต่อเมื่อเขาเห็นว่าฉันพยักหน้าแทนคำตอบแล้ว “ค่ะเอาสองกรวยนะคะ^_^”ฉันยิ้มพลางเอ่ยบอกเขาและทำมือสองนิ้วบอกเขา อาจารย์ภามก็ยิ้มให้ฉันพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“รับทราบครับคุณหนูซาโยโกะจัง^_^”อาจารย์ภามเอ่ยขึ้นพลางทำท่าตะเบ๊ะใส่ฉัน ฉันก็เอามือขึ้นมาปิดปากและขำกับท่าทางที่ยืนตรงแผ่นหลังยืนตรงเหมือนชายชาติทหารและทำท่าตะเบ๊ะเหมือนรับทราบคำสั่งอะไรทำนองนั้น“อย่าขำสิครับ…ผมก็เขินเป็นนะ^///^”อาจารย์ภามว่าพลางยกมือขึ้นไปลูบท้ายทอยของตัวเอง ฉันก็หยุดขำเขาถึงจะยากก็เถอะแต่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นนี้ก็ไม่ดีนะ“ก็ได้ค่ะไม่ขำก็ได้…แต่อาจารย์ภามน่ารักดีนะคะ^_^”ฉันเอ่ยบอกไปตามความรู้สึก ได้อยู่ใกล้ๆเขาแบบนี้แล้วเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเล

“ไอ้ภามแกจะไปไหน!!”“กลับมาพูดกับฉันก่อน!!”เสียงของฮิเรนตะโกนร้องเรียกภามให้กลับไป แต่เขาไมได้หันกลับไปหาผู้เป็นพ่อเพราะภามคิดในใจว่าเขาโตแล้ว เขาควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเองบ้าง….เขาแค่อยากมีความสุขอยู่กับคนที่เขารักวันต่อมา…โรงพยาบาล นางานิชัง ในเครือการดูแลของตระกูลซานโต้ห้องพักผู้ป่วยระดับVIPชั้น20ต้นฝน ซาโยโกะจัง…..“เมื่ิอวานเสร็จงานแล้วกลับไปนอนที่บ้านมาเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามซาโนะในขณะที่เขานั่งนิ่งๆไม่ไหวติ่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับฉัน“อืม”ซาโนะเงยหน้าขึ้นมาตอบฉันแววตาของเขาดูเหมือนกังวลอะไรบางอย่างอยู่ เขามีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?“แล้วเมื่อวานมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในตอนที่พี่ไม่อยู่รึเปล่า?”ซาโนะเอ่ยถามฉันมาแววตาของเขาสั่นไหว หรือว่าเขาจะเห็นฉันอยู่กับอาจารย์ภาม?“แล้วมีไปรายงานพี่ซาโนะว่ายังไงก็อย่างงั้นแหละค่ะ!”ฉันตอบเขาไปอย่างไม่ใส่เท่าไหร่ คำพูดที่สื่อไปทั้งความรำคาญของฉันทำให้ซาโนะมองฉันด้วยแววตาสั่นไหวยิ่งกว่าเก่า ทำไมเขาไม่ไว้ใจฉันอย่างงั้นเหรอ?“โยโกะจัง”เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อฉันที่เปล่งอิกมาจากเขาช่างแผ่วเบา “ไม่เชื่อใจโยโกะเหรอคะ?”“เชื่อสิพี่เชื่อใจโยโกะนะ”ซาโนะว

“นุ่มมากครับ^//^”“และชอบไหมคะ?”“ชอบมากครับ^//^”มิซาโนะตอบฉันและจ้องหน้าฉันเราสองคนสบตากันและกัน และใบหน้าของเราสองคนก็ค่อยๆขยับเข้าหากันอย่างช้าๆจนทำให้ริมฝีปากของเราแนบชิดกันและเราสองคนก็ยิ้มออกมาพร้อมกัน มือของฉันเอื้อมไปโอบกอดรอบคอของซาโนะและเราสองคนก็ค่อยๆมอบจุมพิตที่แสนอ่อนหวานให้กันและกันอย่างร้อนแรงและเร้าร้อนไปในตัว จุมพิตที่อ่อนหวานในคาแรกเริ่มเพิ่มทวีคูณขึ้นไปตามอารมณ์ของเราทั้งคู่ มือหนาก็ค่อยๆบรรจงบีบหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างของฉันอย่างนุ่มนวลและใช้จังหวะพอดีกันเพื่อไม่ให้ลำเอียงกัน “จ๊วฟฟฟอื้อออ”“อื้อออจ๊วฟ”เราทั้งคู่ครวญครางออกมาอย่างสุขสมและพึงพอใจ ฉันก็เปลี่ยนมือจากโอบรอบคอไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมิซาโนะแทนจนหมดทุกเม็ดและเอามือเล็กลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งสุดล่ำของเขาจนร่างหนาวั่นกระตุกด้วยความเสียวซ่านเขาเองก็ไม่น้อยหน้าฉันใช้ปลายนิ้วเขี่ยยอดอกที่แข็งชูชันของฉันและบีบมันอย่างเบาๆยิ่งทำให้ความต้องการของฉันมากเพิ่มขึ้นไปอีก“อื้ออออออ”ฉันแอ่นหน้าอกสู้มือหนาของมิซาโนะเขาก็ค่อยๆผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของฉันและค่อยๆซุกไซร้ปลายจมูกสูดดมกลิ่นของฉันจากต้นคอลงไปเรื่อยๆจนไปถึง