Todos os capítulos de Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Capítulo 81 - Capítulo 90

“โอ้โห… ที่นี่มีแต่คนดังเต็มไปหมดเลย”“ฉันบอกแล้วไง ว่ามันจะสุดยอด”ไซม่อนหันมายิ้มให้ฉันด้วยสีหน้าภูมิใจ ฉันกลอกตาใส่เขาทันทีโดยไม่ตอบอะไร“นี่จะไม่นั่งข้างฉันจริงๆ เหรอ?”“ไม่ล่ะ จะดีกว่าถ้าฉันอยู่ห่างๆ นายน่ะ”“ฉันไม่ได้เป็นคนเลวสักหน่อยนะ จริงๆ”ฉันหันไปหาเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไซม่อนยังคงทำหน้าระรื่นเหมือนเคย และนั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกรำคาญ“ฉันไม่ได้ยินใครพูดแบบนั้นเลยสักคน”“เอเดนบอกอะไรเธอเหรอ?”“ไม่ใช่เรื่องของนาย”“เธอกำลังตัดสินฉันโดยที่ไม่รู้จักฉันเลยนะ แนต ฉันคิดว่าเธอจะยุติธรรมกว่านี้ซะอีก”“แต่นายก็ไม่เคยพยายามจะรู้จักฉันเหมือนกัน”ฉันเงียบ ยกแขนขึ้นมากอดอกอย่างไม่พอใจ บางทีมันอาจเป็นเพราะตอนที่เขาเข้ามาแทรกระหว่างฉันกับเอเดน ในช่วงที่ฉันอ่อนไหวที่สุด ฉันรู้ว่าเขาตั้งใจจะทำให้ฉันรู้สึกแย่กับเอเดน — และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ คนดีๆ จะทำกันแต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับ ไซม่อนกลับเลื่อนมือมารวบเอวฉัน ดึงฉันเข้าไปใกล้ทันที ฉันผลักเขาออกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้“อย่าทำแบบนั้นนะ”“ขอโทษที...”รอยยิ้มของเขายังอยู่ แต่ฉันไม่ได้รู้สึกขบขันเลยแม้แต่น้อยและทันใดนั้น ฉันก็รู้ส

ฉันลืมตาตื่นในเช้าวันใหม่ที่แปลกตา ไม่ใช่เพราะสถานที่ หรืออุณหภูมิในห้อง หากแต่เป็นความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างที่กดทับอยู่กลางอก ความรู้สึกที่บอกว่าฉันไม่ควรจะจากไป และในขณะเดียวกัน... ก็บอกว่าฉันควรหนีให้ไกลที่สุดดันเต้กับเฟรย์ไม่อยู่แล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน และกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากเมื่อคืนที่เกือบไม่มีใครหลับลงได้เลยฉันหันไปมองเอเดน ร่างสูงข้างตัวที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ตามแขน ข้อมือมีแต่ร่องรอยฟกช้ำ แผลถลอก และเลือดซึมที่ยังไม่ได้รับการดูแลให้ตายเถอะ... นายทำร้ายตัวเองขนาดนี้เลยเหรอฉันค่อย ๆ ดึงตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างระวังที่สุด เพื่อไม่ให้ปลุกเขา แล้วลุกจากเตียงตั้งใจไปหากล่องปฐมพยาบาลที่เคยเห็นไว้ในห้องน้ำ“แนต!” เสียงของเขาดังขึ้นทันทีที่ฉันขยับตัว “จะไปไหน”เขาคว้าเอวฉันไว้แล้วดึงกลับลงบนเตียงอีกครั้ง“ไปหายาให้คนบ้าคนนี้น่ะสิ! ปล่อยก่อนเลยนะ”เขาเงียบไปชั่วครู่แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อย ฉันรีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลแล้วกลับมานั่งข้างเตียง เขานั่งพิงหัวเตียง ดูอ่อนแรงแต่ยอมให้ฉันทำแผลโดยไม่ปริปากขัดขืนฉันค่อย ๆ เช็ดแผลที่มือและตามข้อแขนของเขาอย

หลังจากที่ทุกอย่างจบลง ร่างของเราแนบชิดกันบนโซฟาที่กลายเป็นสนามรบแห่งความรู้สึก เสียงหอบแผ่ว ๆ ยังไม่จางหายเอเดนฟุบหน้าลงมาซบอยู่ที่ไหล่ฉัน ร่างกายยังคงร้อนระอุแต่สัมผัสกลับเบากว่าที่เคยเป็น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมานานหลายนาที มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ใต้ผิวเรา—เต้นในจังหวะที่เหมือนกันจนฉันแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวฉันเลื่อนมือขึ้นลูบเส้นผมของเขาเบา ๆ ปลายนิ้วไล้ช้า ๆ อย่างอ่อนโยนแบบที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน“อย่ากลับไปทำตัวงี่เง่าอีกนะ…”เสียงฉันเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่เอเดนขยับศีรษะเล็กน้อย เหมือนจะบอกว่าเขาได้ยินทุกคำ“ฉันจะพยายาม...” เขาตอบแผ่ว ๆ พลางกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น “...แต่ถ้าเธอหายไปอีก ฉันก็คงงี่เง่าเหมือนเดิมอยู่ดี”คำพูดของเขาเหมือนมีน้ำหนักมากกว่าเดิม ไม่ใช่แค่เพราะเขาเหนื่อยแต่เพราะเขาหวาดกลัวจริง ๆ ฉันก้มลงกดจูบเบา ๆ บนหน้าผากของเขา จูบที่ตอบกลับว่า ฉันยังอยู่ตรงนี้ โดยไม่ต้องพูดอะไรอีก เอเดนเลื่อนใบหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงเรื่อของเขาจ้องสบกับฉัน ก่อนจะยิ้มจาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า“ถ้าวันหนึ่งเธอต้องไป… ขอร้องล่ะ ขอให้ฉันได้ไปด้วย”ฉันไม่ตอบแต่เอื้อมมือมากุมมือเขาแน่นไว

“นายมาทำอะไรที่นี่?”“เดี๋ยวสิ — ฉันต่างหากที่ควรถามว่า เธอ มาทำอะไรที่นี่” ลีวายยักคิ้วเบา ๆ แต่แล้วก็ถอนหายใจ กลอกตาเหมือนพยายามระงับอารมณ์ “เอาเถอะ... ฉันพอเดาได้อยู่ ว่าเธอมากับใคร”น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป จากเคยแข็งกระด้าง — กลับดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“ฉันแค่อยากขอโทษ...” เขาเอ่ยเสียงเบา “สิ่งที่ฉันทำกับเธอ มันแย่มากจริง ๆ”ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย“พ่อนายส่งนายมาพูดหรือเปล่าเนี่ย?”“ไม่ใช่แล้วเว้ย…” เขาส่ายหน้า “ฉันแค่...รู้ตัว ว่าฉันเคยแย่ถึงขั้นไหน ทุเรศชนิดที่ตัวเองยังรับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”“…”“ขอโทษนะ ของขวัญ”“...ไม่เป็นไร”เราต่างเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะขยับเข้ามาเล็กน้อย สีหน้าดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด“อีกอย่าง… ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอกับ คนนั้น มีความสัมพันธ์แบบไหน” เขาหรี่ตามองไปทางเวทีเบา ๆ “แต่ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ หมอนั่นดูอันตรายสำหรับเธอชะมัด”ฉันชะงัก“...นายพูดถึงใคร?”“คนที่ล่อให้ฉันไปหาเธอวันนั้นน่ะ”หัวใจฉันเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ...อะไรนะ? ลีวายไม่ได้มาหาฉันเพราะต้นหอมหรอกเหรอ?“แต่ต้นหอมบอกฉันแล้ว ว่าเป็นคนบอกนายเรื่องเอเดน...นั่นแหละที่ทำให้นายบุกมาหาฉัน”“ยัยหอม

ของขวัญลูกเอ๋ย…ชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของเจ้านั้น — พ่อไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ตราบใดที่มันเป็นผลจากการเลือกของลูกเองพ่อหวังว่า… ครั้งนี้ ลูกจะเลือกเส้นทางที่ไม่ทำให้ตนเองต้องเจ็บอีกเพราะผลของการกระทำจะยังคงเกิดขึ้น… และมันจะเปลี่ยนแปลงอนาคตของลูกเสมอทุกความสัมพันธ์ ทุกการตัดสินใจ ล้วนเป็นแรงกระเพื่อมและบางที... เมื่อถึงวันนั้น ลูกอาจจะไม่ต้องเดินลำพังอีกต่อไปเสียงในหัวฉันดังก้องขึ้นอีกครั้งเสียงเดิม — เสียงที่เคยกระซิบตอนที่ฉันย้อนเวลากลับมา มันวนซ้ำอยู่ในหัวอย่างไม่ยอมหายไป ราวกับต้องการตอกย้ำว่า... ชะตากรรม ไม่เคยหนีเราไปไหนไม่ว่าเราจะดิ้นรนแค่ไหน... ก็กลับมายืนที่จุดเดิมอยู่ดีแม้แต่ ความตาย... ก็อาจเป็นสิ่งที่ฉันไม่อาจหลบพ้นแต่หากการกระทำของฉันสามารถเปลี่ยนอนาคตได้จริง บางที ฉันก็อาจไม่ต้องเผชิญกับมันเพียงลำพังอีกแล้วแปลบ!ความรู้สึกจี๊ดบริเวณต้นคอทำให้ฉันเริ่มรู้สึกตัว ทุกอย่างรอบตัว... มืดสนิทอากาศชื้น กลิ่นเหม็นอับ หนักแน่นราวกับหมอกของยาสลบยังไม่จาง ฉันพยายามกระพริบตา — มองหาแสงแต่ความมืดยังคงท่วมท้น“ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมห้อง — เสียงที