All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 241 - Chapter 250

ฟู่ซืออวี่ได้ยินดังนั้น น้ำตาก็คลอเบ้าอีกครั้ง“ซืออวี่”ฟู่ซือเหยียนโบกมือเรียกฟู่ซืออวี่ “มานี่”ฟู่ซืออวี่สูดจมูกเล็กน้อย แล้วเดินไปตรงหน้าฟู่ซือเหยียน “พ่อครับ”ฟู่ซือเหยียนลูบหัวเขาเบา ๆ “ยังจำคำที่พ่อเคยบอกได้ไหม?”ฟู่ซืออวี่พยักหน้าพ่อบอกว่าต่อไปเจอแม่ต้องเรียกว่าน้า แบบนั้นแม่ถึงจะไม่โกรธแต่เขารู้สึกว่าเรียกน้าแล้วแปลกหน้ามาก!ก็เขาเรียกไม่ออกนี่นา!ฟู่ซือเหยียนดูออกว่าฟู่ซืออวี่ยังคงต่อต้านเรื่องการเปลี่ยนคำเรียกนี้มาก “ลูกเข้าไปก่อนเถอะ”ฟู่ซืออวี่พยักหน้า หมุนกายเดินคอตกเข้าไปในวิลล่า“เขาต้องการเวลานิดหนึ่ง” ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซู “คุณให้เวลาเขาอีกหน่อยเถอะ”คำพูดนี้เสิ่นชิงซูฟังจนรำคาญแล้วอย่างไรอีกไม่กี่วันเธอก็ไปจากเมืองเป่ยแล้ว ต่อไปไม่ว่าฟู่ซือเหยียนหรือฟู่ซืออวี่ ก็มีโอกาสสูงที่จะไม่ได้เจออีกทั้งคู่ฟู่ซืออวี่จะเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยนคำเรียกก็ไม่สำคัญแล้ว“ฉันจะกลับตอนเย็นห้าโมงตรง” เสิ่นชิงซูพูดเสียงเย็น“ครูพี่เลี้ยงอยู่ข้างใน”เมื่อได้ฟังดังนั้น เสิ่นชิงซูเดินเข้าไปในคฤหาสน์โดยตรงในห้องรับแขก หญิงสาวที่กำลังเล่นบล็อกตัวต่อไม้กับฟู่ซืออวี่ได

ฟู่ซือเหยียนบอกว่าวันนี้เสิ่นชิงซูไม่มาแล้ว เพราะเสิ่นชิงซูป่วยฟู่ซืออวี่ได้ยินว่าเสิ่นชิงซูป่วยแล้ว ก็งอแงจะไปเยี่ยมเสิ่นชิงซูทันทีฟู่ซือเหยียนจึงกลับมารับเขา สองพ่อลูกไปเยี่ยมเสิ่นชิงซูด้วยกัน......เสิ่นชิงซูไม่สบายจริง ๆไม่รู้เป็นเพราะอะไร หลายวันนี้เธอมักรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรงเล็กน้อยเช้านี้ตอนตื่นขึ้นมา ก็เวียนหัวหนักมาก คนก็ไม่สดชื่นเท่าไรไม่กี่วันนี้เธอล้วนพักอยู่ที่สตูดิโอ คิดว่าอีกไม่กี่วันก็ไปเมืองซิงแล้ว สตูดิโอยังมีงานจำนวนหนึ่งที่ต้องรับมอบ ตอนกลางคืนจึงไม่ได้กลับบ้านอวิ๋นกุยเลยเวินจิ่งซีจะพาเสิ่นชิงซูไปโรงพยาบาล แต่เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าตัวเองแค่อ่อนแรงและเวียนหัวเล็กน้อย น่าจะเป็นอาการคนท้องทั่วไป ไม่อยากยุ่งยากเวินจิ่งซีกังวลว่าเธอพักที่สตูดิโอได้ไม่ดี จึงพาเธอกลับบ้านอวิ๋นกุยบ้านอวิ๋นกุยมีป้าอวิ๋นกับน้าฉินคอยดูแลเธอ เวินจิ่งซีก็วางใจขึ้นมาหน่อยหลังกลับถึงบ้านอวิ๋นกุย เสิ่นชิงซูกลับห้องแล้วนอนอีกตื่นหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้วน้าฉินตุ๋นซุปไก่ไว้ ชามใหญ่ร้อน เสิ่นชิงซูซดแล้ว ร่างกายมีเหงื่อออกเล็กน้อย คนจึงรู้สึกสดชื่นขึ้นมากตามคาด

แม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อเฉียวเห็นลูกสาวเป็นฝ่ายไปจับมือฉินเยี่ยนเฉิงก่อน แต่ก็ยังทำใจมองตรง ๆ ไม่ได้เล็กน้อยผู้เป็นพ่อหลับตาลงแล้วถอนหายใจอย่างหนักหน่วงแม่เฉียวเหลือบมองพ่อเฉียวแวบหนึ่ง จากนั้นมองฉินเยี่ยนเฉิง พูดยิ้ม ๆ “คือว่าหมอฉิน น้ากับเหล่าเฉียวจะออกไปซื้อของหน่อย เธออยู่กับซิงซิงนะ”ฉินเยี่ยนเฉิงพยักหน้า “ครับ”แม่เฉียวลากพ่อเฉียวเดินออกจากห้องพักคนไข้สองสามีภรรยามาถึงสวนหย่อมด้านหลังแผนกผู้ป่วยในแม่เฉียว “คุณกับหมอฉินคุยกันเป็นยังไงบ้าง?”“หมอฉินคนนี้ไม่เลว เขาเข้าใจชัดเจนดี” พ่อเฉียวถอดแว่นสายตายาวออก นวดหว่างคิ้วเบา ๆ “แต่เมื่อผู้ชายอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองชอบ จะมีความอดทนไปได้ตลอดที่ไหนกัน?”ล้วนเป็นผู้ชาย พ่อเฉียวก็ผ่านช่วงวัยหนุ่มพละกำลังเต็มเปี่ยมมาแล้วเหมือนกัน เขารู้ดีว่าบางเรื่องใช่ว่าแค่คนมีคุณธรรมก็สามารถควบคุมได้“เรื่องนี้ ความคิดฉันไม่เหมือนกับคุณ”พ่อเฉียวขมวดคิ้ว มองภรรยา รู้สึกสับสนเล็กน้อย“ซิงซิงเกิดเรื่องคราวนี้ หมอฉินออกเงินออกแรง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ซิงซิงของเราก็คง…” แม่เฉียวนึกถึงเรื่องเหล่านั้นที่เจอมาก่อนหน้านี้ทีไร ก็ยังคงแสบจมูกอย่างอดไ

“เพื่อนหมอฉิน?” เฉียวซิงเจียขมวดคิ้วโดยพลัน “คุณชอบหมอฉินเหรอ?”พูดจบ เธอเงยหน้าถลึงตาใส่ฉินเยี่ยนเฉิงฉินเยี่ยนเฉิง “…”เสิ่นชิงซูมองหญิงสาวที่หึงหวงขึ้นมาในพริบตา ก็แสดงสีหน้าไม่ถูก “ฉันกับหมอฉินเป็นแค่เพื่อนธรรมดา ฉันแต่งงานแล้ว แถมยังท้องลูกแล้วด้วย คุณไม่ต้องกังวลว่าฉันจะแย่งเขากับคุณหรอก”“อ้อ” เฉียวซิงเจียค่อยวางใจ มองเสิ่นชิงซูแล้วหัวเราะอย่างคนไม่มีหัวใจ “คุณสวยจังเลย แต่คุณเป็นพวกบ่อน้ำตาตื้นใช่ไหม? เราเจอกันครั้งแรก คุณร้องไห้ขนาดนี้ ฉันกลัวนะ…”เสิ่นชิงซูจนใจเล็กน้อย เช็ดน้ำตาพลางพูด “คงเป็นเพราะคนท้องค่อนข้างอ่อนไหว เห็นคุณที่เป็นผู้หญิงน่ารักและสวยขนาดนี้กลับไม่มีผมแล้ว ฉันเลยปวดใจนิดหน่อยน่ะ”“ว้าย!” เฉียวซิงเจียกุมศีรษะตัวเองที่สวมหมวกไหมพรมสีชมพูไว้ ขมวดคิ้วพลางพูดอย่างอับอายจนกลายเป็นความโกรธ “คุณสวยขนาดนี้ ทำไมพออ้าปากพูดก็จี้ใจดำคนอื่นเลยล่ะ!”เสิ่นชิงซูขำท่าทางน่ารักของเธอยิ่งหัวเราะ น้ำตากลับยิ่งไหลไม่หยุดเฉียวซิงเจียเห็นว่าเธอน้ำตาไหลไม่หยุด ไม่รู้ทำไม หัวใจจึงเจ็บปวดตงิด ๆ“นี่ คุณหยุดร้องได้แล้ว!” เฉียวซิงเจียล้วงกระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋าชุดคนไข้ แ

“งั้นก็แปลกมากเลยค่ะ” หัวหน้าหวังพูด “เพื่อความปลอดภัย กลับไปตรวจสอบที่บ้านดูหน่อยดีกว่านะคะ”“ค่ะ ขอบคุณค่ะหัวหน้าหวัง”“ไม่ต้องเกรงใจค่ะ สถานการณ์นี้ของคุณนับว่าพบเร็วถึงไม่ทำให้เสียทารกไป แต่การตรวจคัดกรองความผิดปกติในภายหลังก็ต้องระวังแล้ว ถ้าเคยสัมผัสกับของที่แผ่รังสีจริง งั้นเราก็ต้องให้ความสำคัญกับการเจริญเติบโตของทารกเป็นพิเศษแล้วละค่ะ”หัวหน้าหวังไม่ได้พูดตรงจนเกินไป แต่ทุกคนล้วนเข้าใจความหมายรังสีอาจทำให้ทารกรูปร่างผิดปกติหัวใจของเสิ่นชิงซูเริ่มบีบรัดอีกครั้งไป๋เจี้ยนเหวินลูบมือเธอเบา ๆ อย่างปลอบใจ “ฉันส่งหัวหน้าหวังออกไปก่อน เธออย่าคิดมาก หัวหน้าหวังบอกว่าพบอย่างทันท่วงที ลูกจะไม่เป็นอะไรแน่”“ค่ะ” เสิ่นชิงซูพยักหน้าไป๋เจี้ยนเหวินส่งหัวหน้าหวังออกไปเสิ่นชิงซูสีหน้าเคร่งเครียดเวินจิ่งซีเดินมาแล้วมองเธอ “คุณนึกอะไรออกบ้างไหม?”“พักนี้นอกจากสตูดิโอกับคฤหาสน์หนานซี ฉันก็ไปแค่โรงพยาบาล” เสิ่นชิงซูนึกย้อนแล้วพูด “แต่โรงพยาบาลฉันก็ไปแค่สวนดอกไม้ด้านหลังเองนะ”“สร้อยคอคริสตัลคราวก่อนก็ไม่มีปัญหานี่” เวินจิ่งซีนิ่งไป แล้วพูดอีกว่า “หรือจะเป็นคฤหาสน์หนานซี?”“ไม่น่า