บททั้งหมดของ STILL YOU (SPG): บทที่ 21 - บทที่ 30

Naglagay lamang ako ng dalawang kutsaritang kape at konting asukal. Naglagay rin ako ng creamer sa isang maliit na shotting glass na nakita ko sa lagayan ng mga baso. Optional lang naman ang creamer. I prefer coffee without sugar. Dahil mas nanunoot ang tapang noon. Naisip ko ring mag toast ng bread dahil baka hindi pa siya nag-aalmusal. Para naman matuwa siya sa akin bilang secretary niya at makuha ko ang loob nito. Nang matapos akong magtimpla at magtoast ay inilagay ko ang mga ito sa si kalakihang tray at maingat na inihatid sa table nito. Napansin kong sobrang dami ng mga papeles na nasa ibabaw ng table nito. "Sir, here's your coffee" anas ko dito ni hindi man lamang ako nito tinapunan ng tingin kaya inilapag ko na lamang sa ibabaw ng table niya ang aking inihanda para sa kanya. "I also toasted bread for you. Call me when you need anything. I'll be outside" dagdag ko pa at akmang aalis na ako ng bigla niyang tinawag ang aking pangalan. "You'll be staying here in my office, Ms.

Maaga akong nag gagayak dahil ngayong araw ay kailangan kong mainspeksyon ang dalampasigan. Dahil ayon kay Galvin ay wala daw ni isang poste ng kahit na anong building ang nakatayo doon. Alas singko ng umaga na ako nakarating. Saktong sakto ang dating ko dahil medyo madilim pa ang kapiligiran. Itinago ko lamang ang aking ducati sa likod ng malaking puno. Napansin kong sobrang tahimik ng lugar na ito. Kung noong dati ay maraming mga tao ang nandito upang magbagsak ng mga huling isda sa ganitong oras, ngayon ay mistulang isang sementeryo sa sobrang tahimik ng kapaligiran. Humakbang pa ako ng ilang beses hanggang sa maramdaman ko kung gaano kalambot ang lupa dito. Kung isang normal na dalampasigan ito hindi ito ganito kalambot. Dahil unang tapak ng aking paa sa lupa ay lumulubog ito hanggang sa aking ankles. Hindi pangkaraniwan. Mas lalo pa akong naglakad patungo sa dulong bahagi ng dalampasigan hanggang sa makarinig ako ng mga yabag at mga taong nag-uusap. Mabilis akong nagtago sa m

Inamin ko na rin sa mga magulang ni Diego na wala talaga akong amnesia at naaalala ko sila. At sinabi ko na rin dito na hindi naman talaga kami kasal ni Diego. Mabuti na lamang ang sobrang bait ng mga magulang niya at naiintindihan nila ako. Kahit anong pilit nilang matulog ako sa kanilang tahanan ay hindi ako pumayag dahil mamayang madaling araw ay kailangan kong bumalik sa dalampasigan. Hindi maaring maghari ang kasamaan sa buong bayan na ito. Inihatid na lamang ako ni Diego sa aking bahay. Hindi ko naman kailangang ilihim dito kung saan ako nakatira dahil kilala naman na nito kung sino akong talaga. Pabagsak akong nahiga sa aking kama at mariing ipinikit ang aking mga mata. Mabuti na rin iyon nakilala ako ni Diego ng maalala kaysa magkasakitan pa kami. Pagdating ng alas tres ng madaling araw ay kasalukuyan kong binabaybay ang dalampasigan. Sa aking paglalakad ay narinig ko ilang mga hinaing na tila humihingi ng tulong. Sa aking paglapit ay mas lalong nagiging malinaw ang mga hi

(KATRINA's POV)Lintek na yan oh! Naunahan ako ni Diego. Ekis na ngayon sa listahan ko si Don Mariano dahil pinatay nito. Kasama ang katawan nito sa pagsabog ng bagong tayong restaurant nito. Nanggalaiting minarkahan ko ng pula ang pagmumukha ni Don Mariano. Nilagyan ko ito ng korteng X dahil wala na siya sa aking mga hahabulin. Nauna pa itong namatay kaysa kay Governor Pindang. Dahil sa inis ko sa Diego na iyon ay ilang araw na akong hindi pumapasok sa opisina nito. Sa tingin ko ay may isang linggo na akong absent. At mamayang gabi kailangan kong puntahan ang lamay ni Don Mariano. Siyempre, dahil kilala ako sa pangalang Katuray Singko. Pinadalhan din ako ng mensahe ng isa sa mga tauhan ni Governor Pindang na nagsasabing siya na ang magtetake over ng selebrasyon na gaganapin sa susunod na araw. Dapat nga noong nakaraan pa iyon ngunit dahil napaagang sinundo ni kamatayan si Don Mariano ay hindi natuloy ang party. Nannggigigil pa rin ako sa pagmumukha ng lalaking iyon kaya minarkahan

Nagising na lamang ako sa ingay ng aking alarm clock. Pagcheck ko dito ay pasado alas sais na ng hapon. Mukhang napahaba ang tulog ko. Maingat akong bumangon sa aking kama at dinama ang aking mga sugat. Malawak akong napangiti dahil mabilis na naghilom ang mga ito. Sobrang galing talaga ng mga gamot na ibinibigay sa amin ng aming boss. Agad agad kasing nawawala ang mga sugat namin makalipas ang limang oras na pagkakalapat dito ng powdered medicine na ayon sa aking boss ay inexperimento ng mga scientists ng grupo. Dahan-dahan kong inalis ang mga bandages. Pagkatapos ay tumayo ako at nagtungo sa aking mirror wall. Napangiti ako ng pagkatamis tamis dahil wala na nga aking mga sugat. Pinakatitigan ko pa ang aking sarili. Napakasexy ko talaga. Bukod kasi akong pinagpala sa dibdib at pwet. May magandang kurba rin ang aking katawan. Masasabi kong maganda naman talaga ako dahil marami ng nagsasabing maganda talaga ako. Bagay na bagay din sa akin ang aking short hair. Hanggang balikat ko la