Rejected Daughter, Reclaimed by my Trillionaire Husband의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

Ramdam ko ang unti-unting pag lamon sa akin ng labis na kaba at sakit habang binabagtas namin ang daan patungo sa ospital. Hindi ko na napakinggan nang maayos ang sinabi ni Tristan at ang tanging tumatak lang sa isip ko ay ang sinabi niya kung nasaan ito—he was rushed to the hospital!Agad na dumungaw ako sa nurse counter. "M-miss, Sebastian Razon..."Iyon na lang ang tanging nasambit ko dahil hindi ko na maintindihan ang nangyayari sa paligid ako. Mukhang naintindihan niya naman ang sinabi ko. Tumingin ito saglit sa monitor niya bago bumaling sa akin."Nasa emergency room pa, Ma'am."Nangunot ang noo ko. "Huh? I thought he was—""Celeste, I found them!" Dinig kong hiyaw ni Tristan kaya mabilis ko siyang nilingon.Hindi na ako nag aksaya pa ng oras. Agad na sumunod ako sa kaniya nang igiya niya ako patungo sa emergency room. Ramdam ko pa rin ang pagtataka ko dahil ang alam ko ay kritikal ang kondisyon niya. Bakit nasa ER pa rin siya?Lalong gumulo ang isip ko nang makarating kami sa i

Napadilat ako nang marinig ko iyon. Inangat ko ang tingin ko sa kaniya. "Why didn't you fight for it then? Bakit nagpanggap kang hindi mo alam na may anak tayo?"Ngumiti ito nang mapait. Bumaba ang tingin niya sa 'kin at saglit na tinitigan ako. Muling bumalik ang tingin niya sa karagatan."Because I thought maybe you were hiding her from me before because you knew I wouldn't be a good father for her which is I don't want it myself. Na baka kaya mo siya itinatago sa 'kin noon dahil alam mong masasaktan ko lang siya.”“That's why I chose not to fight for you anymore back then... because I've also made my choice then that maybe... I really deserve it. Na siguro kaya mo siya itinago sa 'kin dahil gusto mo akong parusahan kaya tinanggap ko kasi alam kong dapat lang talaga na mangyari. And I know you needed time to think. It's fine dahil alam kong hindi ka naman makakawala sa akin."Naramdaman ko ang pagkalma ng puso ko. Katulad ng kung paano biglang kumalma ang malakas na hangin. Katulad

It was two gunshots. Tila saglit na nabingi ako at bahagya pa akong napaupo sa damuhan dahil sa lakas ng impact ng baril na gamit ko. Basang basa na ako ng ulan ngunit hindi ko na inantala pa iyon.Mabilis akong tumayo. Hinanap kaagad ng mga mata ko si Uncle Anastacio at ang babaeng kasama niya. Bumagsak ang balikat ko nang makita ko silang dalawa na nakahandusay na sa lupa. Agad akong lumapit sa kanila."P-papa!" Hiyaw ng babae bago ito tuluyang mawalan ng malay. Nang dumako ang tingin ko sa balikat niya ay doon ko nakita ang dalawang tama ng baril.Nanlamig ang buong katawan ko—hindi dahil sa lamig na dulot ng ulan kundi dahil sa nakikita ko. Nang ibaling ko ang tingin ko kay Uncle Anastacio ay mas lalong nangilabot ang buong sistema ko. He was headshot. Two times. Fuck!Hindi ko alam ang unang gagawin ko. Ngunit nang maalala ko ang taong gumawa nito ay agad na hinanap ko siya. Ngunit wala na siya roon. Sunod na lang na namalayan ko ay ang pag dating ng ibang mga kasapi ng organisas

"B-balikan mo siya. Limang taon na ang nakakalipas. Alam kong hinihintay ka pa rin niyang bumalik... kasama ng anak niyo. Pakiusap, Basti, balikan mo siya... Alagaan mo siya para sa 'kin dahil hinding hindi ko na 'yon magagawa sa kaniya... Lalo na sa apo ko."That was also the same day I found out what my mom did to her right after I left the country five years ago."Why did you do that to her?! Ano bang alam ninyo sa relasyon namin?!" Hindi ko na napigilang sigaw sa kaniya.Halos malukot ko na ang mga sobre na hawak ko. Ito ang mga sulat na ipinadala ko kay Celeste ngunit kahit kailan ay hindi nakarating sa kaniya dahil hinaharang niya pala!"Basti, you don't understand. That woman is not good for your life. Sinisira ka niya! Sinisira niya kayong dalawa ni Jaxon!""What are you talking about? Matagal na kaming sira ng gagong 'yon at kahit kailan ay hindi na kami magkakaayos pa! You don't even understand where I'm coming from! As if you know how to love truly—""How dare you!" She yel

From time to time, Sebastian was checking on me and saying those words to me. Tiningnan ko siya at tinawanan lang. Titig na titig ito sa kambal maging kay Celestine na mahimbing na rin ang tulog. Nang hindi ako sumagot ay tuluyan na niyang tinagilid ang ulo niya upang tingnan ako."Hey... are you alright? Do you need something?" He softly asked me and even held my hand. I knew it from the very beginning... This is my home."I'm fine, Sebastian. Take a rest," utos ko sa kaniya nang mapansin ko ang mapupungay na nitong mga mata. Bakas na rin sa mukha niya ang pagod. Alam kong hindi pa ito nagpapahinga mula nang mag labor ako hanggang sa manganak ako.Malambing itong ngumiti at tuluyan nang tumabi sa 'kin. Inayos ako nito ng higa at niyakap nang mahigpit."You know you're my rest ever since," sambit niya sa namamaos niyang boses.Tiningala ko siya. Hinaplos ko ang mga mata nito habang nakapikit siya."Rest well, my love," I whispered to him. Nakita ko ang pag-angat ng labi niya at pumorm