All Chapters of สืบรักเส้นแดง (Nc18+): Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อเห็นดังนั้นจอมยุทธหญิงจึงกระโดดปล่อยมือลงมาจากวงกบ นางมิจำเป็นต้องถ้ำมองพฤติกรรมกามโรค 3 ต่อ 3 นี้อีกต่อไป เพราะก็พอจะเดาได้ว่าหลังจากเสร็จกันกับคนหนึ่ง พวกเขาก็คงจะเวียนเทียนเปลี่ยนคู่ตามเข็มนาฬิกากันไป คิดว่ามิรุ่งสางยามเหม่า หรือไม่ก็หมดแรงน้ำแห้งตายโน่นล่ะ กว่าฟลอร์รักบนรถม้านี้จะจบลง ."นายกองท่านนี้คงเป็นผู้มีวรยุทธมากสุดในกลุ่ม มิแปลกที่จะมีปราณแท้แพลมออกมา"เหวินเหยาวิเคราะห์ในระหว่างสืบเท้าถอยหลังออกมา.นางจะไปไหนมิมีใครทราบ เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็มิทราบว่าจะเลือกเดินไปทางไหน ในชุดเกราะเหล็กหนักอึ้งแทนที่มันจะทำให้นางกลมกลืนไปกับทุกคน กลับกลายเป็นว่าตนดันกลายเป็นของแปลกที่ไม่เข้าพวกเสียเอง นางมิสนใจแล้วว่ารถม้าคันสีขาวที่ขนนางสนมมาเต็มคัน จะล้อจมหินกรวดจนเอียงกระเท่เร่ นางแค่ต้องหาคุณชายเซียวจวินเหยียนให้พบก็เท่านั้น."ยังเหลือที่ไหนอีกที่เรายังมิได้หา?""แต่ครั้นจะเดินสำรวจไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ก็คงมิแคล้วเจอการสังวาสในทุกหย่อมหญ้าอยู่ดี""ฟังสิ! แม้แต่ตอนนี้เสียงร้องครวญคราง ของทั้งสตรีและบุรุษยังดังระงมไปทั้งเวิ้ง!"จอมยุทธหญิงชักเริ่มวิตก ก่อนจะหยุดฝีเท้าลง ณ ตำแหน่ง

สมกับเป็นรถม้าประจำตัวของคุณชายเซียวจวินเหยียน เพราะเมื่อเทียบกับอีกสองคันที่เหลือคันนี้ดูจะมีความแน่นหนามั่นคงกว่ามาก สีดำของมันไม่ใช่เอาไว้สะท้อนภาพลักษณ์ของเจ้าของ แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความเป็นป้อมปราการส่วนตัว เข้าออกลำบาก ขนาดหน้าต่างหรือช่องลมก็ยังมิมี ยกเว้นก็แต่เสียงกับการยุบตัวยวบยาม ซึ่งเป็นอะไรที่ยั่วอารมร์อยากรู้อย่างเห็นของเหวินเหยาอย่างถึงที่สุด."จะแอบส่องทางไหนมิให้คนข้างในรู้ตัว..""เราต้องเห็นหลักฐานแบบคาตาจะกล่าวหาคนพล่อย ๆ มิได้ เพราะหากมิใช่หรือมิถูกขึ้นมาคนเขาจะเสียหาย"คิดจนหัวบวมเดินวนรอบรถ 3 รอบก็ยังมิเห็นช่อง ส่วนที่เหลืออยู่ก็เห็นจะมีแค่หลังคากับใต้ท้อง."หลังคามิได้! น้ำหนักตัวเรามากเกินไปขึ้นไปทั้ง ๆ แบบนี้โดนจับได้แน่!""งั้นก็ต้องข้างล่างแล้วล่ะ เราอาจต้องยอมเปื้อนสักหน่อย".ชุดเกราะเหล็กหนักอึ้งย่อเข่าลงเพื่อจะส่องดูช่องว่างใต้ท้องรถ แต่ก็ยังมิพอ! ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ยังไงก็ต้องถอดทิ้งอยู่แล้วเหวินเหยาเลยนอนราบนาบไปทั้งตัวเลย ท่วงท่านางมิต่างจากทหารเกณ์หรือนักศึกษาวิชาทหารที่กำลังฝึกภาคสนามในศูนย์ฝึก เพราะหลังจากนั้นนางก็เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยวิธีคลานศอก

หฤหรรษ์หรรษาวิปริตวิตถารมิรู้ว่าจะหาคำใดมาพรรณนา ให้แก่การร่วมรักของเหล่าคฑาชายนายราชสำนักเหล่านี้ได้ คุณชายประจำตระกูลใหญ่หนึ่ง บวกกับหทารหลวงในเขตพระราชวังอีกแปด มันชัดซะยิ่งกวาชัดว่า "คุณชายเซียวเป็นรักร่วมเพศ" การสอดใส่ทางทวารหนัก ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ชนิดที่แม้แต่เหวินเหยาก็อดเอาใจช่วยมิได้.สาบานต่อหน้ารถม้าทุกคันในแผ่นดินแดนมังกร ว่านี่คือครั้งแรกที่นางได้ดูหนังอีโรติกสายวาย BoyLove ซีเคล็ดรูม แบบชัดทุกรูขุมขน นางมิได้มองมันด้วยความใคร่ หากแต่มองด้วยความสงสัยว่าเพราะเหตุใดพวกเขาถึงร่าเริงไปกับดุ้นมังกรของกันและกันถึงเพียงนี้."เทียบกับหลายสิบคู่รักตรงริมแม่น้ำ ข้ามิกำหนัดต่อสิ่งที่พวกท่านทำในรถม้าคันนี้สักนิด""ที่ข้าเฝ้าซุ่มดูก็เพื่อหวังว่าจะได้ยินคำสักคำ ประโยคสักประโยค ที่เกี่ยวกับที่มาที่ไปและเหตุใดพวกท่านถึงฉ้อฉลเอาสมบัติหลวงออกมาหาความสำราญส่วนตัวเช่นนี้""เมืองฉางหลิงยังมีคนยากคนจนมากมาย แต่คุณชายว่าที่พ่อเมืองกลับทำเสื่อมเสียซะเอง!"เหวินเหยาบ่นอุบในใจในท่านอนหงาย นางเริ่มชั่งใจแล้วว่าด้ายแดงจากวิชาด้ายทอวิญญาณ (หงเหมยจือฮุน) เส้นสุดท้าย จะใช่เซียวจวินเหยียนอยู่อีกหรื

“เรื่องนี้มิอาจตอบในทันที ขอให้ข้าน้อยได้ตรวจทานก่อนสักครู่นะเจ้าคะ”ผู้ดูแลหลบฉากกลับเข้าหลังร้านไป.ปล่อยให้เหวินเหยากับถ้วยชาในมือยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางโถงอาคารอันว่างเปล่า คิดไว้แล้วมิผิดว่าแม่นางศิษย์ช่างตัดผู้นี้ต้องมิใช่ตัวจริง ต่อให้นางจะพยายามหว่านล้อมเสนอขายอาภรณ์มากมายแค่ไหน แต่ในเมื่อจุดประสงค์ของจอมยุทธหญิงมิใช่สิ่งนั้น ทุกอย่างก็หมดความหมาย."ออกมาสิแม่นางมู่.. ข้ารอพบท่านอยู่นะ""มิต้องกลัวข้าหรอก ข้ามาที่นี่มิได้มีเจตนาจะใช้ด้ายทอวิญญาณกับท่าน""ข้าเพียงแต่มาสืบความให้รู้แจ้ง ว่าท่านกับคุณชายเซียวผู้น้องมีสัมพันธ์กันแบบไหนกันแน่""และเยว่เอ๋อที่ว่าสนิทสนมกับท่านนักหนา แท้จริงมักคุ้นกันเพียงใด"พูดในใจอยู่คนเดียวไม่ต่างจากตัวละครในละครหลังข่าว ซึ่งก็แหงล่ะเกิดนางเปล่งเสียงออกมาคนได้หาว่าวิปลาศกันพอดี.จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวครึ่งก้านธูป อาภรณ์สีเหลืองดั่งกลีบเบญจมาศยามสารท ก็ปรากฏขึ้นจากทางหลังร้าน ผู้ดูแลสาวหายตัวไปแล้ว และคนที่ออกมารับหน้าแทนก็คือเจ้าของตัวจริงของจวนสกุลมู่อย่างมู่ซื่อหราน นางสวยระยับสมคำร่ำลือ สวยกว่าเหวินเหยาตอนอายุเท่ากันเสียอีก ผิวขาวอมชมพู แขนข

เสี้ยวความคิดจากห้วงจิตเบ่งบานขึ้นในทันใด เหวินเหยาคิดกลวิธีอันแยบคายนี้ออก ในระหว่างที่ร่างกายกำลังถลาถอยหลัง ตลบลังกาเกลียวของนางไม่ครบรอบหลังการโถมลงมาของปราณผ้าเขี้ยวมังกร! กระจกหิ้งวางผ้าแตกเกลื่อนกลาด! แม้แต่อิฐเผาปูพื้นอันเย็นเยียบสะท้อนแสงตะเกียง ก็ยังเต็มไปด้วยร่องรอยของคราบแผดเผา ช่างเป็นการโจมตีที่รุนแรงเหนือคณานับ ฝุ่นผงฟุ้งโขมงตีวน และม่านบังตาอันสูงส่งนี้เองที่ทำให้เหวินเหยาฉวยโอกาสใช้ดัชนีอัสนีบาตได้.นางเค้นปราณแท้ไว้ที่นิ้วมือราว 1 จาก 100 ส่วน โดยหวังให้เกิดแฉกสายฟ้าขึ้นเพียงเล็กน้อย จะได้ใช้มันเบี่ยงเบนทิศทางของการโจมตี ซึ่งก็นับว่าได้ผลหลังผืนผ้าทั้งหมดได้สงบพิษสงลงไปแล้ว แต่ทว่าแม่น่างมู่ก็มิได้ลดราวาศอกลงเลย นางเลือดขึ้นหน้าราวกับถูกธาตุไฟเข้าแทรก ระดับปราณทำลายล้างจึงพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ และบางทีนี่อาจเป็นผลจากการแว้งกัดของวิชา ในท่าชันเข่ากับพื้นเหวินเหยาเลยต้องรีบตะโกนเพื่อฟื้นสตินาง."ช้าก่อนแม่นางมู่! นั่นท่านคิดจะทำอะไร? ท่านจะพังร้านตนเองรึไง?!""ทั้งหมดนี้คืองานฝีมือของท่านนะ!""ท่านคือนักทอผ้า ท่านมิใช่คนของลัทธิมาร! , หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!".แม้จะไ