บทที่ 33 : ใช่ ๆ ไหม? (18+)

สมกับเป็นรถม้าประจำตัวของคุณชายเซียวจวินเหยียน เพราะเมื่อเทียบกับอีกสองคันที่เหลือคันนี้ดูจะมีความแน่นหนามั่นคงกว่ามาก สีดำของมันไม่ใช่เอาไว้สะท้อนภาพลักษณ์ของเจ้าของ แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความเป็นป้อมปราการส่วนตัว เข้าออกลำบาก ขนาดหน้าต่างหรือช่องลมก็ยังมิมี ยกเว้นก็แต่เสียงกับการยุบตัวยวบยาบ ซึ่งเป็นอะไรที่ยั่วอารมร์อยากรู้อย่างเห็นของเหวินเหยาอย่างถึงที่สุด

.

"จะแอบส่องทางไหนมิให้คนข้างในรู้ตัว? เราต้องเห็นหลักฐานแบบคาตาจะกล่าวหาคนพล่อย ๆ มิได้ เพราะหากมิใช่ขึ้นมาคนเขาจะเสียหายได้"

คิดจนหัวบวมเดินวนรอบรถ 3 รอบก็ยังมิเห็นช่อง เพราะส่วนที่เหลืออยู่เห็นจะมีแค่หลังคากับใต้ท้อง

.

"หลังคามิได้! น้ำหนักตัวเรามากเกินไปขึ้นไปทั้ง ๆ แบบนั้นโดนจับได้แน่ งั้นก็ต้องข้างล่างแล้วล่ะเราอาจต้องยอมเปื้อนสักหน่อย"

.

ชุดเกราะเหล็กหนักอึ้งย่อเข่าลงเพื่อจะส่องดูช่องว่างใต้ท้องรถ แต่ก็ยังมิพอ! ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ยังไงก็ต้องถอดทิ้งอยู่แล้วเหวินเหยาเลยถอดชุดเกราะออกแล้วนอนราบนาบไปทั้งตัวเลย ท่วงท่านางมิต่างจากทหารเกณ์หรือนักศึกษาวิชาทหารที่กำลังฝึกภาคสนามในศูนย์ฝึก เพราะหลังจากนั้นนางก็เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยวิธีคลานศอก เอาศอกกระเถิบถองกระดึบ ๆ ไปกับพื้น ขาและช่วงล่างก็ช่วยกันดัน เคราะห์ดีที่พื้นบริเวณนี้เป็นดินร่วน ๆ มิใช่หินกรวดเหมือนริมแม่น้ำ

.

อาการโยกเอี๊ยดอ๊าดจากคนที่อยู่ภายในยังคงอยู่ องศาของรถม้าเอียงไปเอียงมาน่าเสียวไส้ แต่ก็ได้มันนี่แหละที่ทำให้จอมยทุธหญิงมองเห็นช่องว่างเท่าวงเหรียญจำนวน 4 - 5 จุดที่บริเวณใต้ท้อง ขึ้นชื่อว่าไม้ต่อให้แข็งแรงแค่ไหนยังไงก็ต้องมีรูทางธรรมชาติบ้าง และสิ่งที่เหวินเหยาเห็นก็มิใช่ตัวรู หากแต่เป็นแสงสว่างภายในที่ลอดออกมาแบบมิตั้งใจมากกว่า

.

"แสงไฟ? ตรงนั้นมีรู?"

สะดุ้งตกใจปุ๊บก็คลานดุ๊กดิ๊ก ๆ ไปยังตำแหน่งดังกล่าวอย่างทุลักทุเล

.

"ในที่อับไร้อากาศเช่นนั้นหากมิใช่น้ำมันตะเกียงอวี้ลู่เติงโหยว (玉露灯油) ไม่มีทางจุดไฟติดได้ ของแบบนั้นมีแค่พวกเศรษฐีตระกูลดังที่ใช้ เรามั่นใจแล้วล่ะว่าจะได้เห็นคุณชายเซียวเมื่อส่องรูนี้เข้าไป!"

.

"พรึบ!"

โก่งคอตั้งขึ้นเม้มปากหรี่ตา เอาให้เห็นจะ ๆ แจ้ง ๆ กันไปเลยจะได้มิคาใจ

.

ภาพที่เห็นเป็นแบบนี้ เป็นความสัตย์จริงที่ในรถม้านี้มีแต่ผู้ชาย! แล้วก็มีจำนวนมากถึง 6 นายถ้วน! กล่าวคือที่สันนิษฐานว่าน่าจะมีทหารองครักษ์อย่างน้อย 8 คนเพื่อคุ้มกันรถม้า ความจริงคือพวกเขาอยู่ในรถแคบ ๆ คันนี้หมดเลย! โดยมีคุณชายเซียวถูกล้อมอยู่ตรงกลาง เหวินเหยาเคยเห็นเขาเป็นครั้งแรก ทว่านางก็ฉลาดพอในการเปรียบเทียบเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ถอดกองไว้ มันคล้ายกับชุดของคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ผู้เป็นน้องมาก แต่แค่คนล่ะสีกัน และหลักฐานที่ชัดที่สุดก็คือการเปล่งเสียงของทหารเหล่านั้น พวกเขาเรียกชายผู้นั่งถ่างขาแก้ผ้าล่อนจ้อนผู้นั้นว่าคุณชายเซียวแบบเต็มปาก

.

"ท่านจะให้ข้าเล้าโลมไหมขอรับคุณชาย?"

.

"คุณชายเซียวสิยะ! พวกเธอน่ะฉันบอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว! ว่าถ้าได้ทำอะไรกันแบบนี้ให้เรียกชื่อฉันด้วย ฉันชอบฉันมีอารมณ์!"

.

ทหารต้นเสียงโผขึ้นไปขบเข้าที่ใบหูของคุณชายที่นั่งอยู่บนที่นั่งในรถม้า และกำลังเอาแผ่นหลังเปลือยพิงฝาเอาไว้ ส่วนคนที่ต่อบทสนทนาที่สองก็คือทหารอีกคนหนึ่ง เขายื่นตัวปรี่ขึ้นไปเพื่องับเข้าที่หัวถันเม็ดแกร่งแดงอมชมพู

.

"ได้ขอรับคุณชายเซียว ข้าจะเลียให้ท่านลืมเรื่องเครียด ๆ ในราชสำนักไปเลย แบบนี้ใช่ไหมครับคุณชายเซียว , อ่าาา..! , คุณชายเซียว , อ่าาา..! "

.

"แผล่บ! , แผล่บ! , แผล่บ! , แผล่บ!"

.

หัวถันของชายวัยเบญจเพสสุกสกาวราวกับดอกเบญจมาศ เนื้อตัวคุณชายขยับเขยื้อนกระเถิบไถลแต่ไปไหนไม่ได้ พื้นที่จำกัดแคบ ๆ เช่นนี้แหละเรียกว่าแดนสวรรค์ได้เลย มันเหมือนคุกที่ถูกพันธนาการ หายใจก็ไม่ถนัดแต่เสียงการสูดลมหายใจ กลิ่นหอมของสาปเหงื่อผู้ชายและเมือกน้ำลายของพวกเขาคือถูกใจสุด ๆ 

.

คุณชายเซียวเลือกที่จะยืดแขนทั้งสองข้างออกไป พลางดึงท้ายทอยของคนที่เลียหูอยู่ให้แนบแน่นเข้า เช่นกันกับคนที่เลียหัวถัน เขาถูกมือหนาของคุณชายจิกเข้าที่ผมขยุมขยุ้มบดขยี้ไปตามจังหวะที่เขาใช้ลิ้น หยาดน้ำลายเปียกยืดเคลือบหัวนมทั้งสองข้างให้ใสสกาวเมื่อโดนแสงตะเกียง

.

คุณชายเซียวออกสาวหนักมาก ร่างกายแกแทบจะบิดและกระตุกกึก ๆ เป็นรูปตัว S แม่แต่เสียงครางคำรามก็คีย์แหลมขึ้น ไม่เหลือลุคว่าที่พ่อเมืองข้าราชการมาดเข้มอันเป็นที่หมายปองของสาว ๆ บัดนี้นาทีนี้แกเหมือนแม่นายดังพันกร ที่กินอ๊อฟ ปองศักดิ์เข้าไปเสียมากกว่า ต้นขาสั่นพับ ๆ ปล้ายเท้าเหยียดเกร็งกระตุกเป็นพัก ๆ และไหน ๆ ก็ไหน ๆ ก็ใช้มันซะเลย

.

"เจ้าน่ะเข้ามา! มานี่หน่อย! มาให้ข้าเขี่ยทีแข็งแล้วใช่ไหม?"

แม่นายเซียวใช้ปลายเท้าขวากระดิกเรียก 

.

และทันทีที่นายทหารอารักขาผู้นั้นเยื้องกายเข้ามาใกล้ แม้แต่หัวเขาก็ยังต้องก้มเลยเพราะสูงเกินกว่าหลังคารถม้า ทว่าในท่าทางของการยืนไอ้จ้อนของเขามันก็ช่างใหญ่ย้ำค้ำโลกดีเหลือเกิน แม่นายเซียวจึงเริ่มใช้ปลายเท้าของนางเขี่ยเข้าที่องคชาต ทั้งเหยียบทั้งยันทั้งเตาะ ๆ เตะ ๆ เอาให้ครบถ้วน เห็นมิชัดนักว่าใบหน้าของคนโดนกระทำเป็นเช่นไร

.

หากแต่หน้าของแม่นายเซียวนั้นทั้งสราญสุขจากการเล่นบท "รับ" เมื่อเป็นผู้ถูกกระทำ และสาแก่ใจตอนได้เป็นฝ่าย "รุก" เมื่อทำให้ผู้อื่น โลกยุทธภพแห่งนี้บุคคลใดที่สร้างสถานการณ์รุกรับพร้อมกันได้ ก็มิต่างจากการรู้แจ้งปรัชญาหยินหยาง เซียวจวินเหยียนกลับเอาสิ่งนี้ไปรวมเข้ากับรสนิยมทางกามารมณ์ของตนเสียแล้ว!