All Chapters of สืบรักเส้นแดง (Nc18+): Chapter 11 - Chapter 20

อย่างที่เคยบอกว่า เหลย (雷) แปลว่าสายฟ้า ฟ้าผ่าย่อมมีฝน ฝนย่อมมีเมฆ และเมฆก็ย่อมมีหมอก ฉะนั้นกับสถานการณ์ที่มีกลุ่มควันโพยพุ่งขึ้นเป็นม่านจึงเป็นอะไรที่เข้าทางเหวินเหยาอยู่หลายส่วน นางผินหน้าลงต่ำงุ้มคางชิดอกพลางกระโจนเข้าหาเป้าหมายได้อย่างแคล่วคล่อง ตรงข้ามกับคุณชายเซียวที่รายนั้นถึงกับเซถลาหงายหลังไปชนกับแท่นเวที ทั้งยังกุมหน้าอกกระอักเลือดออกมาจากริมฝีปาก."อึ๊ก! , อั๊ก! , เสียท่าซะแล้วสิเรา!"คุณชายเซียวคิดในใจ ท่ามกลางฝุ่นผงควันดินปืนที่คละคลุ้งมองสิ่งใดมิเห็น."แม่นางท่านนี้วรยุทธลึกล้ำนัก ขนาดเราทุ่มสุดกำลังยังเจ็บหนักถึงเพียงนี้! , อั๊ก! , อึ๊ก..ก..ก..ก! แต่ก็นับเป็นเรื่องดีที่ทำให้ลืมเรื่องของแม่นางมู่กับท่านพ่อลงได้บ้าง อันที่จริงปล่อยให้นางสังหารเราไปเลยก็ยังได้! นั่นสิ! เรามิเห็นจำต้องหลบหนี หากมิถูกสตรีฆ่าตายเราก็เป็นคนที่ใจแตกสลายเพราะอิสตรีอยู่แล้วมิใช่หรือ..".ถอยหลังแถด ๆ จนชนเข้ากับขอบที่กั้นคนดู ไม่มีที่ให้คุณชายเซียวถอยต่ออีกแล้ว แกยกมือขึ้นทาบที่หัวใจโดยไร้ซึ่งเหตุผลของการบาดเจ็บหากแต่ต้องการตรวจเช็คว่าใจที่สะบั้นรักยังคงเต้นอยู่หรือไม่ ก่อนจะเผลอยิ้มแบบเหม่อลอย

ว่านอิ่งโหลว (万影楼) หรือ ตำหนักเงาจันทรา เป็นองค์กรในเงามืด จินตนาการถึงผู้คนขวักไขว่มากหน้าหลายตาในโลกยุทธภพ บ้างเป็นชาวบ้าน บ้างเป็นสามี บ้างเป็นภรรยา แต่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นผู้มีวรยุทธ หากแต่มนุษย์ทุกผู้ย่อมมีเงาเป็นของตนเอง เงานับหมื่น เรื่องราวนับไม่ถ้วน สายดวงจันทราฉาบเงาเข้ากับสิ่งใด ว่านอิ่งโหลวย่อมล่วงรู้เบื้องลึกของสิ่งเหล่านั้น.พวกเขาคือสำนักหาข่าวที่ไม่ฝึกยุทธ แต่ครองยุทธภพด้วยข่าวสาร ศิษย์ของที่นี่แตกต่างจากที่อื่นเพราะมิได้ร่ำเรียนวิชากระบี่ ทวน หรือฝ่ามือ กระบวนท่าก็แทบใช้มิเป็น หากแต่จะมุ่งเน้นไปที่การแฝงตัวหาข่าวแบบจารชน "ความจริงเดียวพลิกทั้งใต้หล้า" คือโวหารปลุกใจที่สลักไว้บนป้ายหินหน้าสำนัก โครงสร้างการบริหารยังเป็นความลับ สถานที่ตั้งก็ไม่เป็นที่รู้จัก แต่ใต้หล้ารู้ว่าพวกเขามีตัวตน.ศิษย์ว่านอิ่งโหลว (万影楼) แฝงตัวอยู่ทุกที่ ครือข่ายของพวกเขาพัวพันอยู่ในทุกวงการ ไล่ไปตั้งแต่ระดับชาวบ้านยันในเขตพระราชฐานของราชสำนัก เงียบดั่งเงา ไวดั่งพายุ ไม่มีเสียง แต่ไม่มีสิ่งใดไม่รู้ บางแหล่งข่าวถึงกับอ้างอิงว่าพวกเขาคือกลไกสวรรค์ผู้ล่วงรู้ชะตาโลก ใครก็ตามที่ถูกเอ่ยชื่อย่อมถูกจับตาม

ชักช้าจะไม่ทันการณ์เหวินเหยาขับฝีเท้าเร่งตามไปในทันใด นางกระโจนข้ามคอสะพานพลันหักเลี้ยวไปทางซ้าย พ้นหัวมุมถนนก็โขยกไล่ตรงไปด้านหน้า ผ่านร้านขายดอกไม้ เฉี่ยวร้านแผงลอยขายลูกกวาดถังหูลู่ ก่อนจะมาทันกันและหยุดฝีเท้าลงที่ตึกแถวหลังหนึ่ง ที่มีป้ายหน้าร้านเขียนไว้ว่า "ทิงอวี่ซูฟาง (听雨书坊)" เป็นภาษาไทยน่าจะแปลได้ว่า "ร้านหนังสือฟังเสียงฝน" ว่าแต่เยว่เอ๋อกับคนรถของนางจะรีบอะไรปานนั้น พวกนางมาทำอะไรที่ร้านหนังสือกันแน่ คิดยังไม่ทันเสร็จหายใจยังมิคลายเหนื่อย เยว่เอ๋อก็ตะโกนซะดังลั่น."เกี๊ยวน้ำมาส่งแล้วเจ้าค้า!!!"ป้องปากตะโกนเสร็จก็กระโจนพรวดข้ามรถลากลงมาเหยียบพื้น ในมือถือบางสิ่งที่คล้ายกับปิ่นโตที่ทำจากไม้ซาง แล้วนางก็เดินลงส้นตึง ๆ ๆ เข้าร้านหนังสือไป.เหลือไว้แต่พลลากจูงหนุ่มที่กอดคานไม้หอบแฮ่ก ๆ กับแม่นางเหวินเหยาที่ก็เดินมากอดคอเขานั่งลงที่ข้าง ๆ กัน สภาพสองคนนี้มิแตกต่างกันนัก ด้วยความสัตย์จริงว่ามิมีใครสู้พลังความสดใส ดีดกระโหลกของนายน้อยเยว่เอ๋อได้เลย."ไว้ก่อนพ่อหนุ่มข้าขอพักก่อนครู่หนึ่ง ข้าเหนื่อย.. แฮ่ก ๆ ๆ"."ขอรับข้าเองก็มิไหวเช่นกัน ข้าจะเป็นลมอยู่แล้ว เฮ้อ..อ..อ..อ~!".ผ่า

เสียงหัวเราะแห้งดังเหมือนกับแกล้มเคล้าบรรยากาศ และเพื่อมิให้ทุกอย่างออกทะเลไปไกล แม่นางผู้มีอาวุโสสูงกว่าอย่างเหวินเหยาก็เลยตบโต๊ะไปหนึ่งทีเพื่อเข้าเรื่อง นางหยิบเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ในนั้นมีการวาดแผนผังความสัมพันธ์ของว่าที่คนรักของเยว่เอ๋อเอาไว้ ข้อมูลทุกอย่างถูกเขียนเป็นระบบ ลากเป็นเส้นกราฟฟิคยึกยือราวกับแผนที่มหาสมบัติ เสียก็แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากพูด เยว่เอ๋อก็เหมือนจะเสียสมาธิมองไปทางอื่นอีกแล้ว."แกร๊ก! , แกร๊ก! , แกร๊ก!"เสียงรถลากคันเดิมถูกดันผ่านมาทางหน้าภัตตาคาร ดีว่าตอนนี้ลูกค้าเริ่มซามันเลยไม่เป็นจุดสังเกตนัก ทว่านายน้อยเยว่เอ๋อก็จะปล่อยให้พาหนะคู่ใจเคลื่อนผ่านไปมิได้ เสี่ยวโม่เป็นคนดันอยู่ด้านหลังและนางคงต้องลุกออกไปดูเขาสักหน่อย."เสียวโม่รถเป็นอะไรอ่ะ?"."รถเสียสตาร์ทไม่ติดเลยขอรับ สงสัยคงต้องใช้น้ำมันทูทีดี ๆ จะได้เครื่องฟิตสตาร์ทติดง่าย! แฮร่!!!""เย้าเล่นขอรับคุณหนู! ข้าคิดว่าซี่ล้อด้านขวาน่าจะมีการแตกหัก ซ่อมตรงนี้มิได้ต้องเข็นไปซ่อมที่โรงงานฝากโน้นขอรับ"."โห..แย่จังเลยเน๊อะ เช่นนั้นก็เอาสิ่งนี้ไป"เยว่เอ๋อล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ทำท่าควานหาอะไรสักอย่า

"แย่แล้ว! ผ้าเช็ดหน้าของข้า!"เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนเพราะผ้าผืนนี้ต่อให้ตายก็ต้องเอากลับคืนมาให้ได้ เสี่ยวโม่วิ่งกระโจนคว้าอย่างมิคิดชีวิต จนร่างหนาใกล้จะพรวดทะลุออกมานอกโรงเก็บ.เดือดร้อนไปถึงเหวินเหยาที่ต้องใช้ปราณควบคุมวัตถุดึงผ้าผืนนี้ลงมาให้ มันกลับคืนสู่เงื้อมมือเจ้าของได้อย่างละมุนละม่อม ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เผลอหลุดออกมามิต้องเดาก็รู้ว่าเสี่ยวโม่คิดอะไรอยู่."ตกลงเจ้ายอมรับแล้วใช่หรือไม่? ว่าเจ้าคิดไม่ซื่อกับเจ้านายตนเอง?"."ข้าเปล่านะขอรับ.."."เหอะ! พวกเจ้าสองคนนี่ช่างคล้ายกันนัก ปากแข็งกันทั้งคู่""ถ้าเช่นนั้นก็เอาผ้าผืนนั้นคืนมา..!"."ฟึบ~!"สะบัดดัชนีเตรียมจะเดินลมปราณอีกรอบ."อย่า! , อย่า! , อย่า! ก็ได้ขอรับข้ายอมแล้ว! ข้าชอบคุณหนูเยว่เอ๋อจริง ๆ ขอรับ!"."ก็เท่านั้นแหละ ทำเป็นวางมาดไปได้""เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นบัณฑิตจากสำนักศึกษา หรือคุณชายสกุลดังหรือเยี่ยงไร?"."ก็เพราะข้าเจียมตัวไงขอรับ ข้ารู้สถานะตัวเองดี พี่สาวก็น่าจะเข้าใจข้าบ้าง.."พูดไปพลางมือก็พับผ้าเช็ดหน้าดอกท้อซะเรียบร้อย ก่อนจะจับมันยัดเข้าไปในเสื้ออย่างแน่นหนา มิให้หลุดออกมาง่าย ๆ ได้อีก."โถเสี่ยวโม่ผู้น่