LOGINเสี้ยวความคิดจากห้วงจิตเบ่งบานขึ้นในทันใด เหวินเหยาคิดกลวิธีอันแยบคายนี้ออกในระหว่างที่ร่างกายกำลังถลาถอยหลัง! ตลบลังกาเกลียวของนางมิครบรอบหลังการโถมลงมาของปราณผ้าเขี้ยวมังกร! กระจกหิ้งวางผ้าแตกเกลื่อนกลาด! แม้แต่อิฐเผาปูพื้นอันเย็นเยียบสะท้อนแสงตะเกียงก็ยังเต็มไปด้วยร่องรอยของคราบแผดเผา! ช่างเป็นการโจมตีที่รุนแรงเหนือคณานับ ฝุ่นผงฟุ้งโขมงตีวนและม่านบังตาอันสูงส่งนี้เองที่ทำให้เหวินเหยาฉวยโอกาสใช้ดัชนีอัสนีบาตได้!
.
นางเค้นปราณแท้ไว้ที่นิ้วมือราว 1 จาก 100 ส่วน โดยหวังให้เกิดแฉกสายฟ้าขึ้นเพียงเล็กน้อย จะได้ใช้มันเบี่ยงเบนทิศทางของการโจมตีซึ่งก็นับว่าได้ผลหลังผืนผ้าทั้งหมดได้สงบพิษสงลงไปแล้ว แต่ทว่าแม่นางมู่ก็มิได้ลดราวาศอกลงเลย นางเลือดขึ้นหน้าราวกับถูกธาตุไฟเข้าแทรกระดับปราณทำลายล้างจึงพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ และบางทีนี่อาจเป็นผลจากการแว้งกัดของวิชาก็เป็นได้ ในท่าชันเข่ากับพื้นเหวินเหยาจึงต้องรีบตะโกนเพื่อฟื้นสตินาง
.
"ช้าก่อนแม่นางมู่! นั่นท่านคิดจะทำอะไร? ท่านจะพังร้านตนเองรึไง?! ทั้งหมดนี้คืองานฝีมือของท่านนะ! ท่านคือนักทอผ้าท่านมิใช่คนของลัทธิมาร! , หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!"
.
แม้จะมิมีความรู้ด้านงานบ้านงานเรือนมากนัก แต่เหวินเหยาก็เคยเห็นการย้อมผ้ากับตาตัวเองมาบ้าง นางรู้ดีว่าผ้าลักษณะไหนต้องย้อมกับสีธรรมชาติอันใด แล้วก็เคยเห็นด้วยว่าสีจะค่อย ๆ เปลี่ยนไปหลังการเอาไปผึ่งแดดให้แห้ง แต่ทว่ากับตอนนี้และเดี๋ยวนี้นี่จะเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ที่นางได้เห็นสีผมของมนุษย์เปลี่ยนแปลงไปต่อหน้าต่อตา!
.
เมื่อปอยผมของมู่ซื่อหรานเริ่มกลายเป็นสีขาว! มันค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นมาจนถึงโคนและกำลังจะเปลี่ยนให้ทั้งศรีษะของนางกลายเป็นสีขาวปุยหิมะ แทนที่จะเป็นสีดำขลับเฉกเช่นคนหนุ่มสาวโดยปกติ ใบหน้าก็ถมึงทึงตาขวางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มิมีแล้วสาวเจ้าที่เคยอ่อนหวานนักทอผ้ามือฉมังที่หวงแหนผลงานจับใจจนต้องเก็บไว้ในหิ้งจัดแสดง บัดนี้ถูกวิชาตนเองกลืนกินแล้วสิ้น! และนั่นทำให้เหวินเหยารู้สึกผิดอย่างถึงขีดสุด
.
"เป็นเพราะเราแท้ ๆ เพราะเราที่แส่มิเข้าเรื่อง! แล้วเช่นนี้นางจะกลับคืนมาเป็นปกติได้เช่นไรเราจะรับผิดชอบเรื่องนี้ไหวรึ? , มาแล้ว!!!"
.
"ฟ้าาาว~!"
.
"ระ.. เร็วมาก! , ฮึบ!"
.
"กิ๊ง! , กิ๊ง! , เปรี๊ยะ! , เปรี๊ยะ! , กิ๊ง!"
"เปรี๊ยะ! , เปรี๊ยะ! , ฟ้าวววว! , เปรี๊ยะ!"
ฟุบ! , กิ๊งงง! , กิ๊งงง! , กิ๊งงง! , กิ๊งงง!
ฟังมิผิดหรอกเพราะนี่มิใช่เสียงดาบกับกระบี่ฟาดฟันกัน หากแต่เป็นการใช้เข็มเย็บผ้าเล่มจิ๋วในมือสู้กับปลายเล็บที่ปล่อยกระแสอัสนีบาตออกมา
.
เกิดเป็นการสู้กันในระยะประชิดที่แปลกประหลาดที่สุดครั้งหนึ่งในโลกยุทธภพ เข็มที่มู่ซื่อหรานถืออยู่นั้นสั้นกว่ากระบี่ 1 ชุนเสียอีก จอมยุทธส่วนใหญ่มักใช้เข็มอาบยาพิษซัดหรือปาเข้าสู่จุดตายศัตรู หากแต่แม่นางมู่ผู้ถูกธาตุไฟเข้าแทรกกลับทำในสิ่งที่มิมีใครเหมือน ความเร็วดั่งลมกรดร่างบางราวกับปุยนุ่น กระโจนทีแทบจะเข้าสู่ห้วงฝันอันไร้แรงโน้มถ่วง พอประชิดตัวได้จึง จ้วง! , จ้วง! , จ้วง! , จ้วง! , แทง! , แทง! , แทง! , แทง! , เสียบ! , เสียบ! , เสียบ! , เสียบ!
.
ศอกยู่ไหล่ซ้นรุกรับพลิกผลันพัลวันความถี่! เฉียงตัวบิดเอียงเปลี่ยนองศาไปมาราวกับเกลียวคลื่น! จนเส้นด้ายที่ติดอยู่ท้ายเข็มปลิวสะพัดตามพลานุภาพ หัวไหล่ย่นข้อศอกพับเกิดเป็นกระบวนท่าปักษากระหน่ำรัก ที่ใช้ร่วมกับวิชาฝ่ามือได้อย่างบ้าคลั่ง ดีแค่ไหนแล้วที่สัมปชัญญะของมู่ซื่อหรานมิเต็มร้อยดีมิเช่นนั้นนางคงใช้เข็มแบบมือคู่! สู้กับอัสนีบาตของเหวินเหยาไปแล้ว!
.
"กิ๊ง! , กิ๊ง! , เปรี๊ยะ! , เปรี๊ยะ! , กิ๊ง!"
"กิ๊ง! , กิ๊ง! , กิ๊ง! , กิ๊งงงง~! , เปรี๊ยะ~!"
.
"โถ่เอ๊ย! รับมือยากเสียจริง! นี่ท่านเห็นร่างกายข้าเป็นอาภรณ์บนจักรเย็บหรือกระไร?! ต่อให้เร็วแค่ไหนข้าก็มิยอมให้ถูกแทงได้หรอกน่า! , ฮึบ! , ฮึ่ย! , ย๊ะ! , ย๊ะ!"
.
"เพลี๊ยะ! , เปรี๊ยะ! , เปรี๊ยะ! , เพลี๊ยะ!"
.
ขืนยอมได้สิ้นชีพกันพอดีเหวินเหยาเองก็กัดฟันสู้สุดใจเช่นกัน การประลองหนนี้ต้องใช้หน่วยวัดในระดับเฟิน (分) ที่เล็กที่สุด เพราะการผิดพลาดเพียงนิดอาจหมายถึงชีวิตได้เลย ฝ่ามือของเหวินเหยาไม่มีทางเร็วกว่าพิรุณเข็มเป็นแน่ หากแต่เป็นแฉกอัสนีต่างหากที่แผ่ซ่านออกมาสะกัดกั้นคมพิฆาตเอาไว้ นางจึงต้องตั้งรับและรอจังหวะอย่างอดทนคู่ตรงข้ามที่สติหลุดยังไงก็ต้องเปิดช่องบ้างในชั่วอึดใจ
.
"เพลี๊ยะ!" ไวกว่าที่คาดหลังฝ่ามือตัดสายฟ้าฉวยโอกาสตบเข้าที่แก้มด้านขวาของแม่นางมู่ได้สำเร็จ ปลายสายฟ้าส่ายยึกยือเฉี่ยวผ่านเนื้อแก้มไปหากแต่เนื้อฝ่ามือนี่สิที่โดนเข้าเต็ม ๆ จนใบหน้าผินสะบัด! สาวนักทอแน่นิ่งไปในชั่วขณะจิตและลึก ๆ เหวินเหยาก็คิดว่าเรื่องนี้ยุติแล้ว
.
แต่ไม่เลยเพราะสีผมยังขาวโพลนอยู่มู่ซื่อหรานเพียงแค่สงบไปชั่วครู่ ก่อนที่นางจะเริ่มตาขวางขึ้นอีกครั้งพลันผินหน้าสะบัดกลับพร้อมกับกลยุทธ์ใหม่อย่างการกรีดร้องและขว้างปาข้าวของ! ช่างทอผ้ามีแต่เข็มกับด้ายในมือซะเมื่อไหร่ "กรรไกร" คม ๆ ที่เหน็บไว้ข้างเอวยังมิเคยถูกควักออกมาใช้เลยสักครั้ง!
อาการครุ่นคิดกินมิได้นอนมิหลับเริ่มกลืนกินตัวตน มิน่าเชื่อว่าสตรีผู้วางแผนอะไรก็มิเคยผิดพลาดอย่างเหวินเหยาจะมีช่วงเวลาแบบนี้กับเขาด้วย! นางอยู่ที่โรงเตี๊ยมมามากกว่า 3 ราตรีกับอีก 4 อรุณรุ่ง ครานั้นกลวิธีในการนำตัวคุณชายเซียวออกจากหอกักขังก็ยังคงมืดแปดด้าน! ทำให้ชวนให้คิดว่าตกลงเป็นนางหรือเป็นเขากันแน่ที่ถูกจองจำ จนมิเห็นเดือนเห็นตะวัน."หรือเราจะแหกคุกเข้าไปชิงตัวเขาออกมาดี! คุณชายเซียวน่าจะถูกตัดเส้นลมปราณไปหมดแล้ว เขาคงต้านทานแรงปรารถนาของเรามิได้!?"เหวินเหยาถึงกับใช้หมึกพู่กันกากบาททับหน้ากระดาษแผ่นนั้นทิ้งแทบจะทันที เริ่มต้นบทเหมือนคุณชายเซียวถึงย่อหน้านี้นางก็ชักจะเหมือนเยว่เอ๋อเข้าไปอีก กิริยานางมิต่างจากนายน้อยสกุลจ้วงที่ขยำจดหมายทิ้งเป็นร้อย ๆ ฉบับ!.เพราะนางเองก็มีกระดาษขาวที่ใช้วาดแผนการต่าง ๆ ซึ่งใช้มิได้อยู่เกลื่อนโต๊ะเต็มไปหมด สิ่งนี้ตอกย้ำว่าจอมยุทธหญิงพยายามมาหลายวันแล้ว หากแต่ความเป็นไปได้ยังเท่ากับศูนย์ คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ไม่มีคุณค่าพอที่จะให้นางเสี่ยงทำเรื่องเช่นนั้น การเลือกเป็นศัตรูกับราชสำนักก็มิต่างจากเอาคอขึ้นไปพาดไว้บนเขียง แค่คิดก็เสียสติสิ้นดี!."หรือต่อ
"世上无难事 ,只怕有心人" สำนวนจีนนี้หากแปลเป็นไทยน่าจะตีความได้ว่า "ทุกปัญหามีทางแก้ อย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรค" แล้วใครล่ะที่คู่ควรกับวลีนี้ที่สุดหากมิใช่เหวินเหยา! คดีพลิกเสียแล้วทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นายน้อยเยว่เอ๋อยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จะบอกมิบอกแหล่ ทว่าพอนางโพล่งสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา จอมยุทธหญิงที่เรียกตนว่าเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจก็ถึงกับต้องกุมขมับ! กลายเป็นนางเสียเองที่ตะกุกตะกัก คิดมิตกว่าจะหาทางบอกเรื่องคุณชายเซียวกับคุกที่ขังเขาไว้ยังไง."เจ้าเงี่ยนมากเลยรึ? เจ้าทนมิไหวเลยใช่หรือไม่เยว่เอ๋อ?"เหวินเหยาพยายามถามด้วยเสียงอัดเงียบเบากึ่งกระซิบ."หงึก! , หงึก! , หงึก!"ร่างเล็กตอบผ่านการพยักหน้า พูดไปก็อายปากเลยเอาสีหน้ากับท่าทางนี่แหละใช้แทนคำตอบ.ซ้ำร้ายที่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หว่างขามันก็ร้อนวาบขึ้นอีกแล้ว! เยว่เอ๋อถึงกับต้องเอาต้นขาบี้บดใส่กันยืนบิดไปบิดมาคล้ายกับคนคลั่งควย! และถ้าหากมีกล้องอีกสักตัวอยู่ด้วยตัดภาพไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง ป่านนี้ในลิ้นชักตรงเก๊ะที่ใส่ดิลโด้ยักษ์ไว้ก็คงจะสั่นโครมคราม! ปั๊ก! ๆ ๆ ๆ ประหนึ่งเปลี่ยนปราณแท้ที่เคลือบอยู่บาง ๆ ให้กลายเป็นเทคโนโลยีบลูทูธระดับสูง
"ใจเย็นก่อนพี่สาว! เหตุไฉนท่านจึงต้องแสดงกิริยาน่ากลัวเช่นนั้น ข้ามิได้ไปสังหารใครมาสักหน่อย ข้าก็แค่สังหารพรหมจรรย์ของตนเอง ผ่านอุปกรณ์ที่ท่านนั่นแหละที่เป็นผู้ส่งมา!"ตรงพอไหมถามใจเหวินเหยาดู เพราะที่พูดมาก็เป็นความจริงล้วน ๆ ทำไมด้ายแดงของเยว่เอ๋อถึงสะบัดแรงจนนิ้วมือผู้ใช้วิชาแทบขาด นั่นก็เพราะดิลโด้ที่ส่งมาให้มิใช่หรือ?."นี่องคชาตปลอมของคุณชายเซียวมีฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ? เจ้าเย้าข้าเล่นใช่หรือไม่สาวน้อย?"เหวินเหยาถามขณะที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ หมายจะดูเศษซากจดหมายที่เขียนค้างไว้บนโต๊ะ."หาไม่เจ้าค่ะ! ก็ท่านน่ะเป็นคนเขียนวิธีใช้แนบมาเอง แล้วข้าก็ทะลวงผ่านไปถึงด่านที่ 5 ก้าวย่างปรมัตถ์เลยด้วย!"."ห๊า!!! เจ้าทำได้เยี่ยงไรกัน!!! ข้าประเมินเจ้าไว้เพียงแค่ระดับ 3 แดนสวรรค์เซียนเหยาเท่านั้น! ที่ระดับการสั่นนั้นมนุษย์ทั่วไปก็ถึงจุดสุดยอดได้แล้ว แต่นี่เจ้าเล่นอั้นไปจนถึงระดับ 5 เจ้าวิปลาศไปแล้วรึเยี่ยงไรเยว่เอ๋อ?! กลีบผกาเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?! ข้าจะพาเจ้าไปโรงหมอเพียงแค่เจ้าเอ่ยวาจา!"ฤทธิ์ความตกใจสุดขีดตรงนี้ เหวินเหยาก็ทราบแล้วว่าเหตุอันใดเสี่ยวผ่างถึงลงทุนบินมาฟ้อง เพราะตั้
ดวงตะวันเริ่มรับขอบฟ้าแสงตะเกียงจากชายคาอาคารร้านบะหมี่นวลสลัว เหล่าบรรดาคนงานพนักงานร้านเริ่มทยอยกลับเข้าเรือนพัก แม้แต่เสี่ยวโม่บ่าวรับใช้คนสนิทที่รักษาตัวจนหายดีจากเหตุปะทะที่สกุลเวยแล้ว ก็ยังขอตัวกลับเข้าเรือนคนใช้ไปพลางก่อน เยว่เอ๋อมิได้สนใจเขาเท่าไหร่นักหรอก อันที่จริงนางมิยอมสนใจใครเลย! พลางคร่ำครึอยู่กับจดหมายลายมือของนางที่เขียนแล้วก็ขยำทิ้ง! แล้วก็เขียนใหม่อยู่หลายต่อหลายรอบ! ."เจ้าจะขอตัวไปนอนก็ไปเถอะเสี่ยวโม่ บอกคนอื่น ๆ ด้วยว่าเดี๋ยวข้าเสร็จธุระข้าจะดับตะเกียงเก็บทุกอย่างเอง ขอบคุณที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยสำหรับวันนี้นะ.."นายน้อยพูดทั้ง ๆ ที่ดวงหน้ายังก้มเขียนจดหมายอยู่ ฝั่งเสี่ยวโม่เองก็เลยต้องผละตัวจากไปแบบงง ๆ เขาแทบจะไม่มีบทบาทในนิยายพาร์ทนี้อีกต่อไปแล้ว และหลังจากที่ด้ายแดงประจำตัวถูกตัดออกจากวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) เหวินเหยาเองก็แทบจะมิได้ใช้บริการจากเขาอีกเลย."ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนนะขอรับคุณหนู คุณหนูเองก็รักษาตัวด้วย ใกล้เข้าเหมันต์ฤดูลมกลางคืนมักรุนแรง"."อืม..ม..ม ๆ ไปเหอะ ๆ ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าเองก็เพิ่งหายเจ็บกลับมา แทนที่จะเป็นห่วงข้าควรแบ่งไปห่วงตน
แข็งได้! โด่ได้! ยืดได้! ถอกได้! แล้วประสาอะไรทำไมจะหดไม่ได้! สังขารมนุษย์ก็แบบนี้ ต่อให้ดุ้นควยมหัศจรรย์นี้จะฉาบเคลือบไว้ด้วยปราณแท้แต่หลังจากมันกระทำชำเลาจิ๋มเยว่เอ๋อจนหนำใจแล้ว ก็ถึงกาลเวลาที่มันจะทำการละสังขาร ให้ตายเถอะ! ช่างเป็นภาพที่อิดหนาระอาใจ ใครเห็นก็อดสังเวชใจมิได้ หลังแท่งองคชาตหักคอห้อยต่องแต่งติดอยู่กับผนัง ราวกับมะเขือเผาที่งอมเพราะไฟแรง.ขนาดเยว่เอ๋อที่เพิ่งหลั่งน้ำเสร็จ นางได้เห็นสวรรค์เป็นครั้งแรก (แม้จะแค่แป๊บเดียว) แต่นางก็รู้ตัวดีว่าน่าจะรีบจัดการสิ่งนี้ให้เร็วที่สุด นางทนเห็นความกระเสือกกระสนอันเวทนาของลำควยดิลโด้นี้ต่อไปมิไหว มันผงกหัวดุ๊กดิก ๆ แต่ก็ทรงตัวไม่อยู่แล้ว เงยขึ้นได้นิดนึงก็หล่นป๊กลงไป! เงยแล้วก็หล่น! แล้วก็หล่นแล้วก็เงยอยู่เช่นนี้! ."เอาล่ะพอแล้ว ๆ ข้าจะให้เจ้าหยุดทำงานได้แล้ว เท่าที่ข้าจำได้หากข้าหยุดเงี่ยนเจ้าก็จะหยุดไปเองใช่หรือไม่?"เยว่เอ๋อถามใครก็มิรู้ล่ะ นางแค่ลุกขึ้นยืนด้วยชุดนุ่งลมห่มฟ้าพลางเดินตรงไปที่ผนังแล้วก็เตรียมจะดึงดุ้นยักษ์อันนี้กลับคืนสู่ที่เก็บ.จังหวะเอื้อมมือลงไปกำนั้นความอุ่นยังคงอยู่ และจังหวะที่นางออกแรงดึงแรงยื้อก็ยังพอ
สารพัดแรงถาโถมผนวกรวมกันตั้งแต่ขั้น 1 ถึง ขั้น 4 ดุ้นควยอันนี้จัดประเคนมาให้เยว่เอ๋อครบแบบทบต้นทบดอก นางสัมผัสได้ถึงการกระทุ้งอันรุนแรงทั้ง ๆ ที่ตัวนางแทบมิได้เคลื่อนบั้นท้ายไปชนกับมันเลย นี่คืออานุภาพของขั้นที่ 5 "ก้าวย่างปรมัตถ์" เยี่ยงนั้นหรือ? อาจเป็นได้! เพราะนวลนมทั้งสองเต้านี่ถึงกับกระเพื่อมบึ้มบ้ำ ๆ เลย!.ร่างบางโยกโครมครามราวกับถูกประหารผ่านช่องรัก ศีรษะสั่นคลอนปอยผมกระเซอะกระเซิงช่างเป็นอะไรที่เร้าใจมาก! ๆ นายน้อยหญิงถึงกับต้องกัดปากซีดตามในทุก ๆ ครั้งที่ดุ้นข้างหลังกระซวกเสียบ! ๆ ๆ ๆ แก้มก้นของนางกระเพื่อมตีปัง ๆ ๆ จนกลีบผกาชักจะเผยออ้ากว้าง!.ความซิงได้ถูกพรากไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เยื่อพรหมจรรย์นางน่าจะขาดยับ มิหนำซ้ำเพื่อเพิ่มอรรถรสให้ถึงเครื่องมากขึ้น เยว่เอ๋อถึงกับลงทุนจินตนาการถึงใบหน้าของคุณชายเซียวไปด้วย! พอคิดถึงความหล่อเหลาของเขาไม่ว่าจะเป็นคนพี่หรือคนน้องนางก็จะยิ่งเงี่ยน! จังหวะถูกเย็ดในท่ายืนจึงเป็นอะไรที่เสียวเช่นนี้นี่เอง แล้วยิ่งเป็นการเย็ดกับคนรักของคนอื่น ฟิลลิ่งแห่งการคบชู้ก็ยิ่งทำให้นางฟินมากขึ้นกว่าเก่า."อ่าาาา! ขอบคุณพี่เหวินเหยายิ่งนักเจ้าค่ะ! อ่
การขมิบนอกจะทำให้เสียวแล้ว มันยังช่วยให้ดุ้นควยปลอมอันนี้แหย่แยงเข้าไปได้ลึกมากขึ้น ใช้เวลาเพียงแค่เสี้ยวก้านธูปควยทั้งดุ้นก็แหย่เข้าไปในกลีบผกาของเยว่เอ๋อได้ทั้งหมด ชั่วอึดใจนั้นนางสยิวมาก ๆ นางรู้ได้เลยว่าจุด G-spot ได้ถูกกระตุ้นแบบตรงจุดถูกเผง หลักฐานคือต้นขาของนางที่สั่นพับ ๆ กับสองส้นเท้าที่ถี
อัตราการถอกตัวของหนังหุ้มปลายเริ่มช้าลงจนกลายเป็นหยุดนิ่ง บนโต๊ะไม้ตัวเล็กคืออาการตั้งโด่เด่ของดุ้นควยที่สงบนิ่งราวกับนักพรตที่ทำสมาธิ ความน่าตื่นตาตื่นใจหายไปในทันใด มันทำตัวเองเหมือนโทรศัพท์หมวดประหยัดแบต เก็บประจุไว้ชาร์จสำรองไว้ก่อน รอเพียงใครสักคนมาแตะแล้วแม่งจะเสียบให้จิ๋มพุ่ง.เยว่เอ๋อถึงกั
ขนาดจะกำยังต้องใช้ถึงสองมือโอบ ประสาอะไรกับปากน้อย ๆ ของเยว่เอ๋อจะอมเข้าไปได้ทั้งดุ้น นางทำได้แค่คาบตรงส่วนหัวเอาไว้เท่านั้น แล้วก็รับรู้ได้ถึงความหยุ่นนุ่มที่ถ้าเผลอกัดลงไปละก็ คงจะสร้างบาดแผลเจ็บปวดให้เจ้าของควยอย่างแสนสาหัส ไม่ไหว ๆ ต้องเอาออกก่อน!.ว่าแล้วริมฝีปากอิ่มก็จงใจจุ๊บลงที่หัวควยปลอมไ
"แคว๊กกก!!!"."แคว๊กกก!!! , คว๊ากกก!!!".เสียงกระชากกระดาษดังราวกับเด็กน้อยแกะของขวัญจากซานตาครอส มันดังแรงมาก ๆ จนขนาดเสี่ยวผ่างเองยังต้องผินหน้ามาชำเลืองมอง แต่เยว่เอ๋อก็มิได้สนใจสายตาของมันสักเท่าไหร่ เพราะนางเริ่มมีภาพในใจแล้วว่าในหีบห่อนี้จะต้องมีสิ่งของที่นางถวิลหา."ใช่ไหม? ขอให้ใช่ทีเถอะ







