All Chapters of สืบรักเส้นแดง (Nc18+): Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากใช้วิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้ากระโดดพุ่งหนีสู่ท้องนภาไป ดวงจันทร์บนฟ้าก็เริ่มโผล่พ้นเงาเมฆ เสี่ยวโม่จ้องมองมันโดยหวังว่าจะได้เห็นเงาของเหวินเหยาลอยผ่านคล้ายกับฉากดังในหนัง ET แต่ก็ไม่เลย! ไปแล้วไปลับ! ไปแบบไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้คืออัตลักษณ์ของนางผู้เป็นถึงจอมยุทธหญิงที่ชำนาญงานด้านจารชน.เว้นเสียแต่โต๊ะม้าหินนอกชานตัวนี้ นี่คือโต๊ะหินธรรมดาในสายตาใคร หากแต่มุมมองของเสี่ยวโม่โต๊ะหินลายสายฟ้าอัสนีคือประติมากรรมที่แฝงความหมายเชิงสัญลักษณ์ เคราะห์ดีมากที่ราตรีนี้ดึกสงัดมากแล้วจนมิเหลือใครสังเกตเห็นแสงที่พุ่งวาบ เสียงฟ้าผ่าโครมครามก็เสมือนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่หาได้มีใครสนใจไม่.เสี่ยวโม่จึงมีเวลาในการนั่งสำรวจความคิด ครั้นเขาจะขอบใจพี่สาวแปลกหน้าผู้มิเคยพบเจอกันมาก่อนก็ดูแปลก ๆ เขามิรู้หัวนอนปลายเท้านางด้วยซ้ำ แต่กลับรับรู้ได้ถึงความจริงใจและสัมผัสได้ว่าเหวินเหยามิได้มาหลอก นางมาดีแถมยังเต็มไปด้วยเจตนาดีที่ตั้งใจจะช่วย."เอ.. ทำไมพี่สาวถึงพูดเป็นปริศนาเยี่ยงนั้นนะ? เรามิเห็นจะเข้าใจ คุณหนูจะเปลี่ยนไปจนมิเหมือนเดิมได้เช่นไรกัน? แต่ก็ตื่นเต้นดีเหมือนกันแฮะ! เราล่ะอยากจะให้ถึงยามเฉิน (辰时

รถลากไม้คันเก่งจอดทิ้งไว้ที่คอสะพาน เจ้าของ ๆ มันวิ่งตามกันลงไปที่ริมตลิ่ง ส่วนตรงกลางสะพานกลับปรากฏร่างของเหวินเหยาที่ยืนกอดอกมองคนทั้งคู่อยู่บนเสาตอม่อ นางคงคิดว่ายืนตรงนี้แล้วจะเท่กระมัง? แต่หาไม่! เพราะความจริงนั้นด้วยระยะทางที่ไกลกว่าสิบจั้ง อีกทั้งองศาการมองที่ต้องกดต่ำลงกว่า 30 องศาถึงจะพ้นจุดอับ เจ้าของภารกิจจึงประเมินแล้วว่าเหยียบป้ายชื่อสะพานขึ้นไปยืนส่องตรงนี้แหละถึงจะเหมาะสุด.มองด้วยตาเนื้อยังไงก็ดีกว่าการจับสัมผัสจากด้ายแดงบนนิ้วมือเป็นไหน ๆ ตั้งแต่ดำเนินเรื่องในนิยายเรื่องนี้มาเหวินเหยายังมิเคยพลาดเลยสักครั้ง กับครั้งนี้เองก็เช่นกัน! คิดเหรอว่าเยว่เอ๋อคือผู้กำหนดชะตากรรมตัวเองที่แท้จริง คิดจริง ๆ เหรอว่านางอยากจะบัญชาเสี่ยวโม่ให้ทำอะไรต่อมิอะไรก็ได้ แม้แต่ลานหินริมตลิ่งนี่ก็เถอะ! ฉางหลิงมีสถานที่สวย ๆ ตั้งเยอะแยะทำไมถึงต้องเป็นที่นี่และเวลานี้?.เครื่องหมายคำถามทั้งหมดดูจะถูกเฉลยด้วยของสองสิ่ง หนึ่งคือจดหมายเร่งกำหนัดโหมดภาพประกอบเสียวที่เหวินเหยาส่งให้ผ่านเสี่ยวผ่างพิราบอ้วน สองคือสมุดสะกดใจวสันต์ของเสี่ยวโม่ที่นางเพิ่งยึดกลับมาได้เมื่อคืน ของสิ่งนี้คืออุปกรณ์เสริมที่

เย็นจับจิตจริตจับใจน้ำในลำธารที่ว่าใส ๆ ยังไม่สะอาดเท่าความจริงแท้ที่เสี่ยวโม่เอ่ยออกมา เงียบจนได้ยินเสียงปลาพ่นฟองอากาศ สงัดจนเสียงกลีบดอกเถาฮวาหล่นลงน้ำดังราวกับลูกเห็บในฤดูฝน ทำเอาเยว่เอ๋อที่หันหลังให้ถึงกับต้องผินหน้ากลับมาชำเลืองมอง."เมื่อครู่เจ้าว่าเช่นไรนะ? ขาฟังมิถนัดนัก?"นางฉงนกับประโยคตรงหน้าจนมิรู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าอาภรณ์ที่ห่มเรือนร่าง ได้ร่นตัวลงจนแทบจะหลุดพ้นหัวไหล่อยู่แล้ว."มิมีอะไรหรอกขอรับ.. ท่านมิได้ยินก็ดีแล้วล่ะ! ข้าว่าพวกเราขึ้นจากน้ำกันเถอะ คุณหนูป่วยไม่สบายง่ายประเดี๋ยวจะล้มหมอนนอนเสื่อเอา ดูสิ! ชุดก็จะหยุดออกจากตัวอยู่แล้วเนี่ยะ~!"เขาก็ยังเป็นเขาเสี่ยวโม่ก็ยังคงเป็นเสี่ยวโม่อยู่วันยังค่ำ.เป็นความจริงว่าได้แค่นี้ก็ดีมากแล้ว เขามิโทษพี่สาวจอมยุทธหญิงผู้ให้คำแนะนำเมื่อคืนเลยสักคำ เพราะทุกการกระทำของเยว่เอ๋อก็ดูแปลกสมดังนางว่า ส่วนเขาเองก็สำนึกผิดอยู่กลาย ๆ ประโยคหวานซึ้งเมื่อครู่ที่โพล่งออกมาด้วยความชั่ววูบ แค่นั้นก็ต้องใช้ความกล้ามหาศาลแล้ว.กลับกันเขากลับโล่งอกด้วยซ้ำที่นางมิได้ยิน การแอบชอบใครสักคนนั้นช่างทรมานแค่เขาได้พูดสิ่งที่คิดออกไปบ้าง ได้อยู่ใกล้ช

สถานการณ์ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงคาบเกี่ยวกันระหว่าง "ดูดดื่ม" กับ "ดูดน้ำ" อากาศก็ต้องฮุบหายใจคนรู้ใจก็อยากรุกล้ำหว่างขา ภาพที่ออกมาเลยกลายเป็นการดำผุดดำว่ายที่ฝ่ายชายเหมือนจะเป็นต่อ เสี่ยวโม่ตัวแข็งไปทั่วร่างแต่ก็มิสู้แกนแข็งกลางลำตัวที่ยิ่งจูบก็ยิ่งชูชันขึ้น จนแทบจะแหวกลำธารออกเป็นสองฟากฝั่ง.ตรงข้ามกับเยว่เอ๋อเพราะรายนั้นเหมือนจะปากเก่งแค่ตอนแรก หลังโดนเสี่ยวโม่จูบแบบหน่วงหนักตัวนางก็อ่อนระทวยไปหมด แข้งขาเบาหวิวราวกับจะปลิวไปกับกระแสน้ำ จูบแรกที่ดูตะกละตะกลามดูเหมือนจะเกินกว่าที่จินตนาการไว้ นางถึงกับเผลอครางออกมา เชิดคางแหงนคอท้าทายแดดเกรียม เอียงเหลี่ยมเปลี่ยนองศาหวังทุเลาหนวดเคราที่เสี่ยวโม้ขยี้ลงมาไซ้."อือ.. , โอ๊ย..ย..ย..ย , ซีดดด..ด..ด~!".ซอกคอเริ่มแดงเรื่อและอีกประเดี๋ยวก็คงจะช้ำขึ้นเป็นจ้ำ อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการกลายพันธุ์ของสาวบริสุทธิ์ มิมีสตรีนางไหนชอบสิ่งนี้หรอกเพราะเดินไปไหนมาไหนใครเขาจะทักเอาได้ และรู้ได้โดยพลันว่านางเพิ่งจะผ่านการร่วมรักมา คงมิดีแน่ถ้าจะปล่อยให้สิงนี้เกิดขึ้นสติมาปัญญาเกิดภายใต้แดดเจิดจรัสจิตปฏิภัทรของเยว่เอ๋อก็ขาดผึง!."อ่าาาา~! , เสี่ยวโม่จ๋า~!"

ออกแรงอันน้อยนิดผลักร่างแกร่งให้เอนไปด้านหลังในท่านั่ง."พรึบ!"อาภรณ์เปียกหมาดถูกตวัดกระชากให้หลุดออกจากบ่า มันครูดลงไปกองกับพื้นหญ้าเบื้องล่าง แล้วหลังจากนั้นก็เป็นเยว่เอ๋อที่โผตัวเข้าไปแนบ.นางจูบเข้าที่ซอกคอเขาสลับกับการใช้ลิ้นเลียไปตามมัดกล้ามเนื้อตรงหน้าอก ส่วนมือและนิ้วเรียว ๆ ก็เคลียคลอไปตามส่วนสัดที่อัดแน่นตามแบบฉบับของชายผู้ใช้กำลังในการทำงาน และเมื่อทุกอย่างได้จังหวะนางก็ถือวิสาสะขบฟันแทะลงที่หัวถันของเขา! นางทำมันอย่างแผ่วเบาเอาให้พอจั๊กจี้ ซึ่งมันก็ได้ผลดีซะด้วย เมื่อเสี่ยวโม่เลือกที่จะตอบสนองกลับด้วยการจับเข้าที่หน้าอกของนาง!."หมับ!"."หมุบ! , หมับ! , หมึบ! , หมับ!""หมุบ! , หมับ! , หมึบ! , หมับ!".บีบมิบีบเปล่าร่างแกร่งยังออกแรงขืนตัวเองกลับคืนที่ เขาแค่ชันกายขึ้นหน่อยเดียวการคุกคามแบบอนุบาลของนายน้อยเยว่เอ๋อก็พ่ายแพ้! กลายเป็นว่านางต้องกลับไปนั่งหันหลังพิงกับโคนต้นเถาฮวาอีกครั้ง และคราวนี้หน้าอกหน้าใจก็ถูกครอบครองไปโดยเสี่ยวโม่โดยสมบูรณ์ สองภูเขาน้อยถูกขยำจนนุ่มนิ่มน่ารัก เสี่ยวโม่เริ่มแลบลิ้นเลียให้นางส่วนนางเองก็สอดลิ้นเลียหัวนมให้เขาเช่นกัน.ทั้งสองเริ่มไร้ซึ่