บทที่ 32 : รถม้าในป่าสน (18+)

ความมืดดำปกครองคลุมทับทุกสรรพสิ่ง หลายสิ่งรอบตัวเห็นแต่ความสลัวมากกว่าจะชัดเจน จันทรารูปวงแหวนแหล่งให้กำเนิดแสงจึงมีเพียงอย่างเดียวคือกองไฟ โชคดีที่มันถูกจุดขึ้นหลายจุดและเว้นระยะห่างพอให้สว่างถึงกันได้

.

การตามรอยรถม้าสำหรับเหวินเหยามิใช่เรื่องยาก นางมิจำเป็นต้องดูรอยล้อลากด้วยซ้ำ เพราะต่อให้ดูก็แยกมิออกอยู่ดีเมื่อต้องแล่นบนลานหิน ถ้าเป็นคนอื่นคงจะถอดใจล้มเลิกภารกิจไปแล้ว หรือไม่ก็คงเปลี่ยนใจมาค้นหาคุณชายเซียวในยามอรุณรุ่งของวันพรุ่งแทน แต่ทว่าจอมยุทธหญิงกลับยักไหล่ใส่ เท่านี้มิคณามือนางเลยหากจะพูดกันตรง ๆ

.

"จะไปยากอะไรเล่ายิ่งมืดสิยิ่งดี! ทำไมตอนเช้าเราถึงมองมิเห็นดาวล่ะ? ก็เพราะว่าตอนกลางคืนฟ้ามืดเป็นสีดำมันสังเกตง่ายกว่ามิใช่หรือ?"

เหวินเหยาทิ้งท้ายเป็นปรัชญาไว้เช่นนั้น

.

ก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปในป่าต้นหวูถงใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปจากแนวลานหิน บริเวณนี้มิมีใครสังเกตเห็นพฤติกรรมของนางแล้ว เจ้าหล่อนจึงเริ่มหน่วงพลังปราณอัสนีมารวมไว้ที่จุดหย่งเฉวียน (涌泉) ตรงฝ่าเท้า พลางกระโจนเหินหาวไต่ไม้ยืนต้นพุ่งขึ้นไปกลางอากาศ! พิรุณย่ำฟ้าเวอร์ชั่นชุดเกราะเป็นอะไรที่พิลึกพิลั่นน่าดู! แต่ทว่าด้วยการมองจากมุมสูงนี่แหละที่ทำให้นางสามารถระบุพิกัดของรถม้าคันสีดำได้

.

ในทิศประจิมราว 1 ลี้สวี่ มองเห็นแสงไฟตะเกียงเป็นจุดสว่างสองจุด แม้ว่ามันจะเล็กมากราวกับเม็ดสิวของดรุณหนุ่มสาว แต่ความมั่นใจก็ยังเต็มเปี่ยม ป่าต้นหวูถงรกชัฏขนาดนี้กับรถม้าคันโตรโหฐาน ด้วยระยะเวลาอันจำกัดต่อให้พยายามหลบซ่อนยังไงไปไกลที่สุดก็คงมิมากเกินเห็น และเมื่อต่อภาพทุกอย่างเข้าด้วยกันจนครบ ฝ่าเท้าหุ้มเกราะก็วิ่งไต่ยอดต้นหวูถงต้นแล้วต้นเล่า กระโจนพรวดพราดด้วยความปราดเปรียวเพื่อมุ่งเป้าไปยังที่หมายทันที!

.

เร็วดั่งฟ้าฟาดธูปยังมิทันจุดหมดก้านก็มาถึงเสียแล้ว! จอมยุทธหญิงเหยียบยืนอยู่บนยอดต้นสนใหญ่เหนือรถม้าคันสีดำ มันคือคันเดียวกันกับที่นางสันนิษฐานไว้ตั้งแต่แรก และการที่มันมาจอดหลบตาคนอยู่ตรงนี้ก็เป็นอะไรที่น่าฉงนสนเท่ห์มาก เหวินเหยาเข้าใจได้ว่าการมีทหารยามถือตะเกียงน้ำมันยืนประกบหน้าหลังถือเป็นสิ่งถูกควร แต่สิ่งที่นางสงสัยกลับเป็นการหายไปของนายทหารคนอื่น ๆ 

.

"อย่างน้อยต้องมี 8 แต่นี่มีแค่ 2 ! แต่ถ้าอีก 6 คนที่เหลือดักล้อมอยู่วงนอกล่ะ? พวกเขาอาจจะรอดักตลบหลังผู้ก่อเหตุร้ายอย่างเราอยู่ก็เป็นได้ ก็มิแน่นะ! ทหารที่มีฝีมือระดับคุ้มกันตระกูลใหญ่ได้ทุกคนล้วนแต่เป็นยอดฝีมือ!"

.

ทำท่ากอดอกครุ่นคิดอยู่ครู่สั้น เพราะเอาเข้าจริงหลังประเมินปัจจัยแวดล้อมทุกอย่างเสร็จ นางก็ถีบยอดไม้พลันกดศีรษะลงต่ำพุ่งเป็นแนวทแยงปักลงมาใส่ทหารถือตะเกียงคนที่อยู่หน้าสุดทันที!

.

"ฉึบ!!!"

.

"อั๊ก..ก..ก! , อืก..ก..ก!"

.

"กร๊อบบบ!"

เฉือนคอหอยตัดเส้นเลือดดำด้วยเล็บมือ! พลันใช้ผ้าเช็ดหน้าอุดแผลพร้อมกับรัดคอให้ขาดลมหายใจ

.

เลือดถูกซับไว้ด้วยผ้าก่อนจะตวัดมือไปชักกระบี่ของเหยื่อออกมาปักลงพื้น! พลันเอาตะเกียงที่เขาถืออยู่มาแขวนไว้มิให้หล่นร่วงลงดิน เปลวไฟส่องสว่างยังคงอยู่นิ่งชนิดที่คนในรถม้ามิรู้เนื้อรู้ตัวด้วยซ้ำ!

.

ซึ่งพอนายทหารที่อยู่ด้านหลังเดินอ้อมออกมาดู เจ้าตัวก็เลยโดนแบบเดียวกัน! ในท่านั่งชันเข่าเหวินเหยาใช้ปราณเคลื่อนย้ายวัตถุดึงกระบี่ออกจากฝักข้างเอวของทหารยามผู้นั้น นางตวัดนิ้วดัชนีเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ กระทั่งทำให้กระบี่เล่มดังกล่าวบินย้อนกลับไปปักคาดินตรงตำแหน่งที่เขาเดินจากมา แล้วพอทหารนายนั้นเสียสมาธิหันหลังกลับไปมอง เสี้ยวอึดใจเดียวเหวินเหยาก็ล็อคคอเขาได้สำเร็จ! ผ้าเช็ดหน้าวางพาดเล็บแล้วก็ปาดคอ!

.

"ฉึบ!!!" 

.

"อั๊ก..ก..ก! , อืก..ก..ก!"

.

ตำแหน่งเดียวกันเป๊ะเข้าจุดตายราวกับฉายภาพซ้ำ ทีนี้ก็แค่เอาตะเกียงน้ำมันในมือเหยื่อย้อนกลับไปแขวนไว้บนด้ามกระบี่ ตรงตำแหน่งเดิมก่อนเดินมา ณ ตอนนี้ที่นี่จึงมีคนตายไปแล้ว 2 ศพใน 2 ช่าหน่า แต่หารู้ไม่ว่าคนที่อยู่ข้างในรถม้ากลับมิรู้เรื่องห่าเหวอะไรเลย เหวินเหยาเหยียดกายลุกขึ้นยืนนางเอาแต่ส่ายหน้า

.

เปล่าหรอกนางมิได้รู้สึกสมเพชเวทนาหรือจะแผ่เมตตาให้แก่ผู้วายน์ชนใด ๆ ทั้งสิ้น นางเพียงแต่กลัวว่าจะเจออะไรที่เป็นภาพซ้ำที่มันค่อนข้างจะซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก ภาพแบบเดียวกับที่เกิดกับรถม้าสีขาวของพวกนางสนมตรงลานหินฝั่งโน้น

.

"เอี๊ยด! , เอี๊ยด! , เอี๊ยด! , เอี๊ยด!"

.

"นั่นไงรถเริ่มโยกอีกแล้ว! ท่านทำตัวเองให้ลำบากเสียแล้วคุณชายเซียว ข้าบอกแค่นี้แหละ!"

เดินวนรอบรถหาตำแหน่งการส่องดู เดินไปก็บ่นในใจไป

.

ซึ่งจะมิให้นางบ่นได้ไง ก็ในเมื่อนางได้ยินแต่เสียงผู้ชายทั้งนั้นที่ร้องครางอยู่ในรถ!