บทที่ 38 : จะบวกกันอีกแล้ว!

"รักษากิริยาก่อนแม่นางมู่ท่านเข้าใจผิดแล้ว! ข้ามาที่นี่เพื่อตัดชุดใหม่จริง ๆ ! ข้าหาได้มีเจตนาร้ายมิเชื่อท่านลองดูรอยขาดแหว่งเหล่านี้สิ อาภรณ์ของข้าเก่าเกินจะเยียวยาแล้ว!"

ด้วยความสัตย์จริงเหวินเหยาสืบเท้าถอยล่นออกมาราว 3 ปู้ ซึ่งเป็นระยะที่มากพอที่จะทำให้นางเห็นถึงภาพรวมของปราณสังหารที่กำลังแผ่พุ่ง!

.

เคหะสกุลมู่เป็นพื้นที่ปิด โถงอาคารแห่งนี้ดูจะคับแคบไปสักหน่อยหากต้องใช้วรยุทธประฝีมือกัน ความเสียหายจะมีมาก และเพื่อการนั้นการเจรจาดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดนางจึงพยายามจะเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

.

"แม่นางมิจำเป็นต้องทำเช่นนี้! ท่านเห็นหรือไม่ว่าหิ้งวางผ้าของท่าน ห่อผ้าเอย บานกระจกเอย มีแต่จะได้รับความเสียหายใหญ่น้อย! เก็บเข็มก่อนเถอะแม่นางมู่ข้าว่าเรายังสนทนากันได้!"

เอ่ยไปพลางผายมือทั้งสองข้างกว้างสุดไหล่ นี่คือท่วงท่าของนักเจรจาชั้นเซียน

.

อุบายการใช้เล่ห์จิตวิทยาถูกงัดออกมาใช้อีกครั้ง มิได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ครั้นจะจูงใจด้วยตัวตนของคนแปลกหน้ามู่ซื่อหรานก็คงมิยอม แต่หากเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์กับอุปกรณ์ที่นางรักล่ะก็บางทีเรื่องนี้อาจจะยุติเร็ว

.

ทว่า! มันใช่ซะที่ไหนล่ะ!

.

"หุบปาก! ข้ามิพาทีใด ๆ กับเจ้าทั้งนั้น! , ฮึบ!"

.

"กิ๊ง~!"

เข็มเย็บผ้าดวงเล็กที่ยาวเพียง 1 ชุนในมือพุ่งเข้าใส่กลางหน้าผากเหวินเหยาก่อนเลยเป็นลำดับแรก! อัตราความเร็วของมันเทียบได้กับพญาอินทรีจากเขาเฉียนเหนี่ยวซาน (千鸟山) พุ่งขย้ำเหยื่อ! แขกมิได้รับเชิญแอ่นตัวหลบไปด้านหลังได้ทันแบบฉิวเฉียด และยังไม่ทันที่จะดีดตัวกลับคืนมาด้วยซ้ำ เข็มเย็บผ้าอีกนับร้อยที่ลอยอยู่รอบตัวแม่นางมู่ก็พุ่งกระหน่ำเข้ามาใส่ราวกับพิรุณฝนเข็ม!

.

"ฟิ้ว! , ฟิ้ว! , ฟิ้ว! , ฟิ้ว! , ฟิ้ว!"

.

มู่ซื่อหรานตวัดเพียงปลายนิ้ว ผสานรวมกับการกัดริมฝีปากเพื่อมุ่งเน้นเพ่งสมาธิ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางจริงจังกับการประหัตประหารอาคันตุกะผู้มาเยือนรายนี้แค่ไหน นางอยู่ไกลกว่าการเป็นช่างทอเสื้อประจำเมืองฉางหลิงเป็นอย่างมาก แววตาดุดันมั่นคงย่อขาลงต่ำในท่าทะมัดทะแมง ต่อด้วยการใช้มือข้างที่ว่างตวัดดัชนีชี้ขึ้นไปข้างบน!

.

"ฟ้าววว! , ฟิ้วววว~!"

.

คราวนี้เป็นทีของแพรผ้าพริ้วไหวที่ลอยวนอยู่รายรอบบ้าง สัญญาณดังกล่าวเปรียบดั่งการสั่งการให้พวกมันตีวนโค้งเป็นก้นหอยตีนพายุ สีสันบาดจิตจริตบาดใจหากสิ่งนี้อยู่ในมือของนักกายกรรมแล้วไซร้ก็คงจะงามพิลึก หากแต่พอถูกใช้เป็นอาวุธสังหารแล้วล่ะก็! ใครหน้าไหนก็ยากที่จะหลบพ้นการพุ่งเข้ามาพันธนาการของมันได้!

.

หับผ้าหลายสิบผืนมีความยาวรวมกันมากกว่า 3 ฉื่อ อานุภาพมิต่างจากกระบี่รัดอาภรณ์ เพราะฟาดออกไปทีเดียวปราณอาคมก็กวาดไกลนับร้อยจั้งเพียงตวัด! มิหนำซ้ำหากพลาดเป้าชายผ้าที่เหลือก็ยังตวัดรัดจับการเคลื่อนไหวของศัตรูให้หยุดนิ่งได้ ด้วยเหตุนี้จะโจรป่าหรือโจรเมืองหากเจอกระบวนท่าประสานจากสาวนักทอเข้าไป ล้วนสิ้นชีพพิตักษัยคาร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) แห่งจวนสกุลมู่แทบทั้งสิ้น

.

"หึ.. ข้าคิดไว้มิมีผิด! ท่านแจ้งมาซะเถอะว่าท่านเป็นใครกันแน่แม่นาง? หลบการโจมตีของข้าได้ทั้งยังพูดถึงเรื่องในราชสำนักอีก ท่านคิดจะมาฆ่าปิดปากข้าใช่หรือไม่? ไม่มีวันซะหรอก! , ฮึ่ย! , ย๊ะ!"

.

"ฟ้าววว! , ฟิ้วววว~!"

.

ลิ้นชักไม้ใต้หิ้งวางผ้าทุกอันถูกกระชากออกโดยปราณเคลื่อนย้ายวัตถุ! ไม่สิ! ต้องบอกว่าลิ้นชักทุกอันในร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) เลยต่างหาก! เสียงแตกกระจายโครมครามดังสนั่น เรียกได้ว่าจุดไหนที่มีผ้าอยู่เอาหมด พรมเช็ดเท้า , ผ้าขี้ริ้วในลิ้นชักเก็บเงิน , ผ้าในสะดึงที่ยังปักมิเสร็จ ฯลฯ ทุกผืนต่างถูกทำให้ลอยละลิ่วบินปลิววนไต่ฝ้าเพดานดั่งรถไต่ถังที่คันเร่งค้าง บรรยากาศดูคุกคามมาก ชั่วพริบตาหนึ่งเหวินเหยาที่แหงนมองอยู่ถึงกับเห็นผืนแพรเหล่านั้นเกาะเกยกันเป็นรูปพญามังกร!

.

แสงสีทองที่ส่องลงมากำลังเตือนนางว่า ถ้าสิ่งนี้พุ่งเข้ามาใส่คงได้ตายก่อนจะโดนเข็มสักเล่ม ไม่ได้การณ์แบบนี้แย่แน่เห็นทีลำพังพิรุณย่ำฟ้าฉบับภาคพื้นที่ใช้อยู่คงมิพอ อาจจะต้องงัดดัชนีอัสนีบาตของสำนักเหลย (雷) ออกมาใช้ แต่หากทำเช่นนั้นก็จะเป็นการยอมรับโดยปริยายน่ะสิ ว่ามู่ซื่อหรานอ่านแผนของนางออกมาตั้งแต่แรก