บทที่ 54 : ย้อนวัยกลับไปเสียว

รถลากไม้คันเก่งจอดทิ้งไว้ที่คอสะพาน เจ้าของ ๆ มันวิ่งตามกันลงไปที่ริมตลิ่ง ส่วนตรงกลางสะพานกลับปรากฏร่างของเหวินเหยาที่ยืนกอดอกมองคนทั้งคู่อยู่บนเสาตอม่อ นางคงคิดว่ายืนตรงนี้แล้วจะเท่กระมัง? แต่หาไม่! เพราะความจริงนั้นด้วยระยะทางที่ไกลกว่าสิบจั้ง อีกทั้งองศาการมองที่ต้องกดต่ำลงกว่า 30 องศาถึงจะพ้นจุดอับ เจ้าของภารกิจจึงประเมินแล้วว่าเหยียบป้ายชื่อสะพานขึ้นไปยืนส่องตรงนี้แหละถึงจะเหมาะสุด

.

มองด้วยตาเนื้อยังไงก็ดีกว่าการจับสัมผัสจากด้ายแดงบนนิ้วมือเป็นไหน ๆ ตั้งแต่ดำเนินเรื่องในนิยายเรื่องนี้มาเหวินเหยายังมิเคยพลาดเลยสักครั้ง กับครั้งนี้เองก็เช่นกัน! คิดเหรอว่าเยว่เอ๋อคือผู้กำหนดชะตากรรมตัวเองที่แท้จริง คิดจริง ๆ เหรอว่านางอยากจะบัญชาเสี่ยวโม่ให้ทำอะไรต่อมิอะไรก็ได้ แม้แต่ลานหินริมตลิ่งนี่ก็เถอะ! ฉางหลิงมีสถานที่สวย ๆ ตั้งเยอะแยะทำไมถึงต้องเป็นที่นี่และเวลานี้?

.

เครื่องหมายคำถามทั้งหมดดูจะถูกเฉลยด้วยของสองสิ่ง หนึ่งคือจดหมายเร่งกำหนัดโหมดภาพประกอบเสียวที่เหวินเหยาส่งให้ผ่านเสี่ยวผ่างพิราบอ้วน สองคือสมุดสะกดใจวสันต์ของเสี่ยวโม่ที่นางเพิ่งยึดกลับมาได้เมื่อคืน ของสิ่งนี้คืออุปกรณ์เสริมที่ทำหน้าที่ได้เกินกว่าที่คาด เพราะด้วยความที่เสียวโม่เป็นคนละเอียดละออ เขาชอบสังเกตสังกาและค่อนข้างจะมีอารมณ์อ่อนไหวเหมือนศิลปิน

.

สมุดเล่มนี้จึงบันทึกเรื่องราวระหว่างเขากับเยว่เอ๋อไว้เพียบ เขามิได้เขียนเฉพาะเรื่องราวในปัจจุบันหากแต่ยังเขียนความทรงจำระหว่างเขาและนางตั้งแต่เมื่อครั้งวัยเยาว์เอาไว้ด้วย และเมื่อของสำคัญสองสิ่งมาอยู่ในมือเหวินเหยา ภาพเหตุการณ์ที่ทั้งสองคนเบื้องล่างกำลังเล่นปาก้อนหินลงลำธารกันอย่างสนุกสนานใต้เงาต้นเถาฮวาใหญ่ริมตลิ่งจึงเกิดขึ้น

.

สิ่งนี้เปรียบเสมือนการละลายพฤติกรรม เมื่อคนสองคนได้ทำอะไรใกล้กันแบบมิมีกำแพงชนชั้นขวางกั้น ครั้นจะไม่คลิกกันก็ให้มันรู้ไป! ความเชื่อของเยว่เอ๋อที่คิดว่าตนเป็นผู้คุมเกมจึงผิด เพราะแท้ที่จริงเหนือนางขึ้นไปยังมีอีกชั้นหนึ่ง ยังมีคนอีกคนหนึ่งที่คอยบงการชักนำนั่นก็คือเหวินเหยา!

.

นางวางมือทับลงบนปกสมุดที่สอดไว้ในเสื้อนอกก่อนจะพูดขึ้น

.

"ขอบใจมากนะเสี่ยวโม่ข้าจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เจ้าแล้ว คราวนี้ก็อยู่ที่เจ้าแล้วล่ะว่าจะเป็น "รักแท้" ของเยว่เอ๋อได้หรือไม่? จงเป็นตัวของตัวเอง จงเก่งให้ได้สักเพียงครึ่งของในสมุด ส่วนบรรทัดสุดท้ายจะเป็นชื่อของเจ้าหรือไม่ ข้าจะดูจากการตอบสนองของเยว่เอ๋ออีกที"

.

ทิ้งจังหวะปล่อยลมกลางวันพัดผ่านปอยผม นาทีนั้นแม้แต่ชาวเมืองร้านตลาดก็เริ่มผิดสังเกตในตำแหน่งยืนของเหวินเหยาแล้ว นางมีเวลาไม่มากและอีกมินานก็คงต้องลงจากป้ายชื่อสะพานหยวนเฟิน (缘分桥) ไป

.

"ส่วนเจ้าเยว่เอ๋อขออภัยที่ข้าใช้วิธีต่ำทรามในการล่อลวงเจ้า แต่หากมิทำเช่นนี้สัญชาตญาณดรุณีของเจ้าก็จะมิถูกปลุก! ขอให้เดินตามเสียงหัวใจตนเอง อย่าโกหกข้า! อย่าหลอกตัวเอง! อีกแค่ 2 สัปดาห์ทุกอย่างก็รู้ผลข้าขอให้พวกเจ้าทั้งสองคนจงโชคดี"

.

ฝากคำอวยพรไปพร้อมกับเกลียวคลื่นลำธารเบื้องล่าง มันลอยกระท่อนกระแท่นทอดต่อกันจนสยายใหญ่เป็นภาพกว้าง แน่นอนว่าเสี่ยวโม่กับเยว่เอ๋อมิมีทางรู้หรอก พวกเขาเพ่งพึงอยู่แต่เพียงกันและกันและเหวินเหยาก็ได้อาศัยเสี้ยวพริบตาตรงนั้นชี้นิ้วดัชนีขึ้นไปบนฟ้า!

.

"เปรี๊ยงงง!!!"

.

แฉกอัสนีสีทองผ่าเปรี้ยงลงมากลางวันแสก ๆ ! บนป้ายชื่อสะพานเหลือไว้แต่รอยไหม้และควันเขม่า จอมยุทธหญิงมิอยู่ตรงจุดดังกล่าวแล้ว นางหายไปต่อหน้าต่อตาชาวบ้านที่สัญจรไปมา ด้วยเพราะอีกแค่ 2 สัปดาห์ก็จะจากเมืองฉางหลิงแห่งนี้ไปตลอดกาล นางจึงมิจำเป็นต้องปิดซ่อนตัวตนเหมือนดังแต่ก่อน ภารกิจตามหารักแท้ใกล้จะขมวดจบเข้าไปทุกทีแล้ว 

.

.

ณ ฟากตรงข้ามสะพานวาสนาหยวนเฟิน (缘分桥) บริเวณลานหินริมลำธาร 

.

"ได้ยินเสียงอะไรไหมเสี่ยวโม่! ข้าว่ามันดังมาจากสะพานแหนะ?"

เยว่เอ๋อผินหน้าชะเง้อมองทั้ง ๆ ที่ในมือยังคงถือแผ่นหินเล็ก ๆ เตรียมจะปาร่อนใส่ผิวน้ำ

.

"ได้ยินขอรับ! แต่ข้าว่าท่านสนใจการปาหินหนนี้ของข้าก่อนดีกว่า! , ฮึบ! , ย๊าาา!!!"

.

"ดึ๋ง! , ดึ๋ง! , ดึ๋ง! , ดึ๋ง! , ดึ๋ง!"

หินแผ่นแบนกระดอนระลอกคลื่นไปมากกว่า 7 ครั้ง กินระยะทางเกือบ 3 ใน 4 ของความกว้างลำธาร 

.

สาระสำคัญมิได้อยู่ที่ตรงนั้น เพราะถ้าอ้างอิงตามกฎกติกาที่ทั้งสองเคยเล่นด้วยกันตอนเด็กล่ะก็ "ใครปาได้ไกลกว่าชนะ และคนที่แพ้จะต้องทำตามคำอธิษฐานของคนที่คว้าชัย" 

.

มิรู้ล่ะ! หลังผินหน้ากลับคืนลงมาจากการมองสะพาน เยว่เอ๋อก็เห็นเสี่ยวโม่ยืนหลับตากุมมือผสานกันไว้ที่หน้าอกรอไว้เลย!