บทที่ 55 : ขอพร

"โป๊ก!"

แม่นอย่างกับจับวาง เมื่อก้อนหินลูกเท่ากำปั้นเด้งกระทบเข้าหน้าผากเสี่ยวโม่เต็ม ๆ

.

"โอ๊ย! คุณหนูมันเจ็บนะขอรับ! กติกาก็ต้องเป็นกติกาสิคุณหนูขี้โกงเหมือนเมื่อก่อนเลยอ่ะ!"

หนุ่มคนรับใช้หันมาตวาดใส่ พร้อมกับหน้าผากที่เขียวขึ้นเป็นรอยช้ำเล็กน้อย

.

"ไม่รู้ไม่ชี้! เรื่องอะไรใครจะยอมแพ้เสี่ยวโม่ง่าย ๆ ไว้ดูข้าปาก่อนสิ! มันอาจจะกระเด้งคลื่นน้ำได้ไกลกว่าของเจ้าก็ได้! ข้าก็แค่จะบอกเจ้าว่าเจ้าเร่งอฐิษฐานขอพรเกินไปสงครามยังมิเริ่มต้นเลยด้วยซ้ำ!"

.

ความหัวรั้นมิยอมใครก็เป็นอีกหนึ่งลักษณะนิสัยที่จวบจนปานนี้ที่โตเป็นสาววัยปักปิ่น เสื้อผ้าอาภรณ์ก็งดงามตามแบบผู้ใหญ่ แต่นางก็ยังหลงทำตัวเป็นเด็กอยู่เช่นเดิม ในห้วงเวลาเพียง 1 ช่าหน่าก้อนหินที่บรรจงเลือกว่าแบนที่สุดในย่าน ก็ถูกอุ้งมือน้อย ๆ ปาให้พุ่งเรียดต่ำไปกับเกลียวน้ำ!

.

"จงรับไปนี่คือการปาหินจากข้า! , ย๊ากกกก!"

.

"ดึ๋ง! , ดึ่ง! , ดึ่ง..ง..ง , จ๋อม..ม..ม!"

สาบานได้ว่ามิมีสิ่งใดจะน่าอับอายไปมากกว่านี้อีกแล้ว 

.

เพราะมิเพียงจะไม่กระเด้งผืนน้ำอย่างที่คิด แต่แค่เพียงสัมผัสกับผิวน้ำครั้งแรกหินเจ้ากรรมของเยว่เอ๋อก็จมบุ๋มหายไปจากลำธารทันที เสี่ยวโม้เห็นเข้าก็เลยได้แต่ขำอยู่ในใจ ก่อนจะตอบสนองออกไปด้วยท่ากุมมืออฐิษฐานแกมประชดและเริ่มหลับตา

.

"ฝันไปเถอะ! ข้ามิยอมให้เจ้าอฐิษฐานได้สำเร็จหรอก! , นี่แหนะ! , ฮึบบบบ!"  

.

ด้วยระยะห่างที่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวเยว่เอ๋อน้อยก็ตัดสินใจวิ่งเหยียบหินดุ๊กดิ๊ก ๆ ๆ พลันกระโจนขึ้นไปขี่หลังเสี่ยวโม่มันซะดื้อ ๆ ! นางตั้งใจจะทำเพื่อเป็นการขัดขวางการขอพรจากเขา โดยที่ฝั่งคนรับใช้หนุ่มเองก็รับช่วงต่อด้วยการเอาคืนเช่นกัน ประหนึ่งว่าอยากแกล้งนักใช่ไหม! เดี๋ยวก็ได้รู้!

.

เขารีบตวัดแขนรัดขานายน้อยเยว่เอ๋อไว้จนแน่น พลางแบกร่างนายหญิงวิ่งฝ่าลานหินตรงดิ่งลงไปที่ลำธารใส น้ำเย็น ๆ กับแดดยามสายคงจะเข้ากันดีมิเลวว่าแล้วก็กระโจนพุ่งหลาวส่งทั้งสองร่างหนุ่มสาวพรวดลงไปในน้ำ!

.

"ซ่าาาา~!"

แพรน้ำฟูฟ่องกระซ่านเซ็น เคราะห์ดีอย่างที่ระดับน้ำในลำธารนั้นมิสูงมาก พวกเขายังพอจะยืนกันได้ถึงก็เลยมิต้องกลัวว่าใครจะจมน้ำตายไปซะก่อน

.

ชุดฮั่นฝูสวยราวภาพฝันกลายเป็นอดีตชาติ บัดนี้แพรยาวคลุมหลังเท้าได้ของมันแผ่สยายปลิวไปกับลำธารราวกับหางปลากัด เสี่ยวโม่กับเยว่เอ๋อเปียกมอมแมมมิต่างจากลูกหมา เสียงหัวเราะหัวใคร่เหมือนครั้งเป็นเด็กดังระเบ็งไปทั้งย่าน ต้นเถาฮวาใหญ่เป็นพยานกลีบชมพูบานสะพรั่งคงเริ่มจับสัญญาณได้บางอย่าง ว่าอีกสักพักคงต้องร่วงหล่นบ้างเพื่อเป็นดั่งพื้นหลังประกอบฉากให้คนคู่นี้ได้เริ่มเปิดใจทำอะไรเสียว ๆ

.

"นี่เจ้ากล้าแกล้งขาหรอเสี่ยวโม่! ข้าเปียกไปหมดเลยเนี่ยะเห็นไหม?!"

.

"แฉะ! , แฉะ! , แฉะ!"

ซัดฝ่ามือใส่ผิวน้ำแกล้งทำเป็นว่ากำลังใช้วรยุทธโจมตีคู่ต่อสู้

.

"อ่าว! แล้วใครใช้ให้คุณหนูขัดจังหวะการขอพรของข้าก่อนล่ะขอรับ! ข้าก็ทำเป็นเหมือนกันนะพลังฝ่ามือวารีแบบท่านน่ะ , นี่แหนะ! ๆ ๆ ๆ !"

.

"แฉะ! , แฉะ! , แฉะ! , แฉะ!"

"ซ่า! , ซ่า! , ซ่า! , ซ่า! , ซ่า!"

.

"โอ๊ยเสี่ยวโม่บ้า! ข้ามิเอาแล้วเจ้าขี้โกงอ่ะ! ฝ่ามือเจ้าใหญ่กว่าข้าเช่นนี้ข้าก็เสียเปรียบตลอดสิ! , มิเอา! ๆ หยุด! ๆ ข้ามิอยากเล่นแล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้เลย!"

พอสู้ไม่ได้ก็ออกลูกงอแงร่างบางออกแรงวิ่งต้านกระแสน้ำได้เพียง 2 - 3 ก้าวแล้วก็ถอดใจ เยว่เอ๋อหนักชุดเกินกว่าจะทำสำเร็จและพยายามแก้เกล้อด้วยการหันหลังให้เสี่ยวโม่แทน

.

"กึก!"

หยุดจริงมิได้พูดเล่น แพรน้ำสงบนิ่งกลายเป็นราบเรียบจนฝ่ายหญิงต้องชะงักตาม

.

"เอ๋! , นี่ข้าเผลอพูดแรงไปเหรอ? ก็ได้ ๆ งั้นข้าอนุญาตให้เจ้าขอพรให้เสร็จก่อนก็ได้ หลับตาอฐิษฐานซะสิเจ้าอยากสั่งให้ข้าทำอะไรล่ะข้าน่ะยอมรับในกติกาของผู้แพ้อยู่แล้ว~!"

.

เสี่ยวโม่ยิ้มกว้างเขามิเคยคิดเลยว่าจะหลงใหลในความน่ารักน่าชังของใครได้มากเช่นนี้ เจ้าตัวจึงเอ่ยออกไปตรง ๆ

.

"พรของข้าได้สัมฤทธิ์ไปตั้งนานแล้วขอรับคุณหนู เพราะสิ่งที่ข้าขอก็คือสิ่งที่พวกเราทำด้วยกันไปเมื่อครู่นี้ ตัวท่านคือความงดงามและท่านก็คือ "พร" ที่ข้าวิงวอนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันขอรับ.."