บททั้งหมดของ Pampered Wife of the Secret CEO: บทที่ 131 - บทที่ 140

LUCY’S POV“Good day, Miss Lucy,” seryoso ang mukha niyang sabi at tumayo paharap sa akin. Nag-offer pa siya ng handshake na hindi ko magawang tanggapin.Naiwang nakaawang ang bibig ko na halos makalimutan ko na iyong isara. Nanlalamig ang buo kong katawan.Tumingin ako sa paligid, kahit gusto kong tumakbo palabas ay hindi ko magawa. Ayaw kong mapahiya sa harapan ng mga narito. “Anong ginagawa mo rito?”“I’m here to talk about business, Miss Lucy—”“Sinungaling,” may diing putol ko sa kaniya. Ang akala kong nawalang apoy ng galit sa puso ko ay muling nagliyab. “Sabihin mo na kung ano ang totoo mong pakay.”Saglit niya akong tinitigan bago siya humakbang palapit sa akin. Ang plantsado niyang suit ay lalong nakadagdag sa intimidasyong nararamdaman ko sa kaniya.Ilang hakbang paatras ang ginawa ko. Hindi ko kayang salubungin ang malalim niyang tingin sa akin.“Ano ba ang inaasahan mong isasagot ko sa’yo, Miss Lucy?” tanong niya. Pakiramdam ko ay kinukutya ako ng tono niya na lalong naka

LUCY'S POV“Ahh!” Hindi ko na mabilang kung pang-ilang tili ko na ‘yon. Hindi na lang iisang kotse ang humahabol sa amin. “F-Feron, ginigitgit nila tayo!” halos paiyak ko nang sabi sa kaniya.Nanginginig na ang buo kong katawan. Nagsisimula na ring sumama ang pakiramdam ko. Nahihilo at nasusuka na ako sa sobrang kaba. Hindi na rin ako makahinga nang maayos.“Calm down, Luc—-” Naputol ang sasabihin ni Feron nang mabasag ang salamin sa likurang bahagi ng kotse. “Fúck! Yumuko ka, Lucy!” pasigaw na utos niya at mas binilisan pa kaniyang pagmamaneho.Mabilis ko siyang sinunod at yumuko. Nakatakip ang dalawa kong palad sa aking pisngi kasabay nang pag-agos ng mga luha sa aking mga mata.Papatayin nila kami. Hindi nila kami hinahabol dahil trip lang nila o para takutin. Sigurado akong narito sila para patayin kami.Lalong lumakas ang hikbi ko nang muli silang magpaputok. Hindi lang isa pero maraming beses.“F-Feron! Mamamatay na tayo. P-Papatayin na nila tayo!” umiiyak kong sigaw habang na

FERON'S POVI can feel the raw pain on my side— throbbing every time I breathe.“F-Feron.” Basag na boses ni Lucy ang sumalubong sa akin pagpasok ko pa lang ng kotse. May namumuong luha sa gilid ng mga mata niya na alam kong kanina pa niya pinipigilang pumatak kaya naman pinilit kong bigyan siya ng isang ngiti.“Ayos lang ako, Lucy. Hindi naman ako mamamatay sa simpleng sugat lang,” paniniguro ko sa kaniya habang nakangiti pa rin.Masakit. Sobrang sakit ng sugat ko sa totoo lang. At sa tuwing magsasalita at hihinga ako ay kumikirot iyon pero pinanatili ko pa rin ang ngiting nakapaskil sa labi ko. Ayaw kong sisihin niya ang sarili niya sa desisyon ko. Ginusto ko ‘to at wala siyang kinalaman kung ano ang kinalabasan ng desisyon ko.I did not deserve any of her tears. Ayaw kong makita siyang umiiyak, lalo na kung ako na naman ang dahilan kung bakit siya nasasaktan. Matatanggap ko pa kung may luha sa mga mata niya dahil sa saya at hindi dahil nasaktan na naman siya.“A-Anong hindi mamam

LUCY'S POVKuno't-noo akong tiningnan ng nurse at huminto sa paglalakad. “Ma'am, you keep asking me the same question and I will answer you with the same thing. I can't answer your question now, and please, if you want him to be safe, don't interfere with our work.” Mabilis akong tinalikuran ng nurse.“Miss Lucy, please. Kumalma ka muna at umupo. Alam ko kung gaano ka nag-aalala kay Feron pero hangga’t hindi natatapos ang operasyon ay hindi rin nila tayo masasagot ng maayos kung kumusta na ang lagay niya.”Nang bumalik ang nurse ay nanatili na lang ako sa upuan. May bitbit na naman siyang lagayan ng blood bag. Tuloy-tuloy lang siyang pumasok sa operating room.“Gusto ko lang namang malaman kung kumusta na siya. Pabalik-balik sila sa pagkuha ng dugo. I don't think it's a normal thing, Race,” naiiling kong sagot sa kaniya nang sumarado na ang pinto ng operating room.“I know, Miss Lucy. I do feel what you're feeling right now, but what can we do? Hindi tayo p'wedeng mangialam sa kanil

LUCY'S POV“W-What?” hindi makapaniwala kong tanong. Para akong nabingi sa narinig ko mula sa kaniya.Gusto na niya ako bago ko pa siya piliting pirmahan ang kasal namin? Kaya ba siya hindi gaanong nagreklamo o umayaw man lang? Pero imposible, nakita niya kung paano ako maghabol kay Andrew. Anong magugustuhan niya sa akin? Eh patay na patay ako sa ibang lalaki noon.“D-Don’t lie to me, Feron. Kung gusto mo talaga ako una pa lang, hindi ka sana nagsinungaling sa akin tungkol sa sarili mo.”“I have my reasons, Lucy. Isa pa, hindi ko naman akalaing darating ang araw na pipilitin mo akong pirmahan ang form na ‘yon.”“So, it's my fault now?” Tiningnan ko siya na parang nakarinig ako ng isang malaking kalokohan mula sa kaniya.“No!” Napangiwi siya at napahawak sa kaniyang tagiliran. Nakaramdam ako ng pag-aalala pero tiniis ko ang sariling huwag siyang tanungin kung ayos lang ba siya. “I told you, I have my reasons why I didn't tell you sooner.”“Then tell me what is your reason now.” Hamon