Lahat ng Kabanata ng Billionaire's Surrogate : Kabanata 101 - Kabanata 110

Eliana Grace HerreraAte, kumain ka muna kahit kaunti lang. Baka ikaw naman ang magkasakit niyan, eh," may pag-aalalang wika ni George habang pilit na isinusubo sa akin ang kutsara ng pagkain.Sa halos isang linggo kasi na hindi ko nakikita si Ethan at hindi ako kinakausap ni Theo ay pakiramdam ko kahit ang pagkain o ang pag-inom ng tubig ay hindi ko kayang gawin. Dahil pakiramdam ko ay kahit buhay ako at humihinga ay tila patay naman ang kalooban ko dahil sa hindi ko pagkikita sa kanila."Mamaya na lang ako kakain," mahinang tugon ko sa aking kapatid kasunod ng aking pagkilos patalikod sa kanya. Bahagya ko pang hinila ang kumot na tumatakip sa aking katawan hanggang sa aking leeg bago marahang pumikit. Ngunit sa aking pagpikit ay ang imahe ng mag-ama ko ang agad na umukit sa aking isip dahilan ng agad na pagbagsak muli ng aking mga luha."Ate naman eh," may bahid na ng inis na ani muli ni George sa akin. "Akala ko ba gusto mo pang mabawi si Ethan. Sabi mo babalik ka uli sa mansyon pa

“Hija, kamusta naman kayo ng mga kapatid mo dyan? May kailangan ba kayo? 'Wag kang mahihiyang magsabi sa akin ha," agad na bungad ni Tito Elias sa akin matapos kong masagot ang kanyang tawag. Kasalukuyan kasi kami ngayong nasa Palawan.Matapos ko kasing lumabas sa hospital ng araw na iyon ay tinulungan kami ni Tito Elias na umalis ng Manila dahil na rin sa pakiusap ko sa kanya na 'wag sabihin kay Theo ang tungkol sa pagbubuntis ko, dahil alam ko na sa oras na malaman niya na nagdadalang-tao muli ako sa kanyang anak ay siguradong kukunin niya rin ito sa akin, bagay na hindi ko na kakayanin pa.Wala namang naging pagtutol si Tito Elias sa aking kahilingan; sa halip, tinulungan niya pa kami ng mga kapatid ko para makalayo. Nakatulong rin ang pailan-ilang video at litrato ni Ethan na kanyang ipinadadala sa akin para kahit papaano ay maibsan ang pagka-miss ko sa panganay ko."Maayos naman po kami, Tito. Salamat po pala sa bahay na pinahiram niyo po sa amin," magalang na sabi ko naman rito.

Three Years LaterElijah Theodore Martinez "Dad, wake up, it's play day," tumatalong wika ni Ethan sa ibaba ng aking kama.Bahagya ko namang sinilip ang orasan sa gilid ng aking kama at nang makitang alas sais pa lang ng umaga ay muli kong isinubsob ang aking mukha sa unan."Dad!!!" patuloy na sigaw pa rin ni Ethan na sinamahan pa ng pagtalon sa aking likod kaya naman bahagya pa akong napaigik dahil sa sakit."Son, it's still too early," mahinang ani ko pa sa kanya."But it's play day daddy. You promise we will play today," patuloy na reklamo pa niya. Sa kabila ng batang gulang na tatlo at kalahati ay talaga namang matatas nang magsalita ang anak ko. He is also gifted with intelligence that he probably got from his mother, kaya naman mabilis siyang matuto sa pamamagitan lang ng pag-oobserba sa kanyang paligid."Yes anak, but not this early baby. Can you give daddy ten more minutes to sleep," pakiusap ko pa sa bata.Ilang sandali lang ang lumipas at naramdaman ko naman ang paghinto ni

"Mommy!!!" masayang wika ni Ethan habang yakap-yakap ang binti ni Eliana, na ngayo'y tila estatwa nang makita ang aming anak."Ethan, come here," madiing utos ko naman sa bata nang makakuha na ako ng sapat na lakas ng loob para lapitan sila.I don't know how my son recognized Eliana as his mother. The last time I checked, he was just barely seven months old when Eliana left, and I'm pretty sure that he didn't meet her again after that day."But dad, it's mommy. Finally I have a mommy," malungkot at naluluhang wika naman nito habang mas lalong humigpit ang pagkakayakap sa babaeng ngayo'y nananatiling nakatayo lang sa aking harapan, ni hindi kumikilos at tila ba naestatwa dahil sa mga nasasaksihan.Mas lalo namang lumakas ang pag-iyak ni Ethan dahilan upang tuluyan nang lumuhod si Eliana para pakalmahin ito."Don't cry baby!" malambing na sabi pa niya habang kapansin-pansin ang panginginig ng kanyang boses at ang pangingilid ng kanyang luha.Agad namang yumakap sa kanya ang aming anak n

Hindi pa rin nawala sa isip ko ang sinabi ni Theo kagabi. At kahit na ilang oras na ang lumipas, ramdam na ramdam ko pa rin sa aking mga labi ang kanyang halik.Napabalik ako sa aking katinuan nang marinig ko ang mahihinang katok sa labas ng aking opisina. “Come in,” tugon ko naman kasunod ng pagbukas ng pinto.“Miss Grace, nasa labas po si Mr. Theo Martinez, gusto po daw niya kayong makausap,” wika ni Esmeralda, ang assistant manager ko sa hotel kung saan ako ngayon nagtatrabaho.Agad namang napaikot ang aking mata sa pagkarinig pa lang ng pangalan ni Theo. Muli ko ring ibinalik ang aking atensyon sa aking ginagawa bago sagutin si Esme tungkol sa kanyang sinabi.“Tell him I’m busy right now. I need to finish this report because Tito Marcus is asking me to give it to him within today,” ani ko pa at hindi na muling binalingan ang babae.Narinig ko na lang ang muling pagsara ng pinto kaya naman muli akong nakahinga nang maluwag. Ngunit ilang sandali lang ang lumipas ay muli ko na namang