Chapter 121: Not His Mom

“Mommy, look, I already know how to write my name.” Proud na sabi ni Ethan habang tumatakbo. Hawak pa rin nito ang isang papel kung saan niya isinulat ang kanyang pangalan, habang kami naman ni Emma ay nakasalampak lang sa sahig habang naglalaro ng kanyang mga Barbie doll.It happens that Eliana also has a working from home setup today while Roa needs to go to the hospital, kaya naman kaming apat lang ang magkakasama ngayon. Nasa eskwela rin kasi ang mga kapatid ni Eliana.We didn’t teach Ethan to write or read at a very young age.Mag-aapat na taon pa lang naman ang bata kaya naman hangga't maaari ay gusto kong i-enjoy niya muna ang paglalaro habang hindi pa siya pumapasok sa eskuwela. Pero sadyang matalino lang siguro ang anak namin dahil sa pamamagitan lang ng panonood at pag-oobserba ay natututunan niya ang ilang mga bagay gaya na lang ng kanyang pagsusulat. Kaya naman pala ilang beses siyang nagtanong sa akin kanina kung ano ba ang buo niyang pangalan. Even though I didn’t see what

Chapter 122: Made Love

“No, no, no… Don’t say that, Eliana. Ethan is yours, anak natin siya. I know I was wrong and I promise I will fix everything as soon as possible, just don’t say such things,” mahinahon kong sabi pa sa kanya habang inaalis ang ilang butil ng luhang hindi na rin niya napigilan pang kumawala sa kanyang mga mata.Isang pilit na ngiti naman ang kanyang ibinigay sa akin bago lakas-loob na sinalubong ang aking tingin. “It’s okay. Naiintindihan ko naman,” wika pa niya bago bahagyang lumayo sa akin at bumalik sa kanyang kama at naupo roon. “That night when you pushed me away, I realized at that moment my position in your life, sa buhay ninyo ni Ethan. Narealize ko na kahit anong gawin ko, hindi talaga siya magiging akin. Siguro ito yung karma ko kasi hindi pa man siya nabubuo, ibinenta ko na siya sa iyo,” malungkot at lumuluhang patuloy pa niya.Mabilis naman ang aking naging pagkilos at agad na lumapit sa kanyang pwesto. “Don’t say that, Eliana, please! It’s all my fault, okay. Ako ang lumapi

Chapter 123: Daughter

Madilim na nang magising ako. Tulog pa si Eliana sa aking tabi kaya naman hindi ko napigilan ang aking sarili na haplusin ang kanyang mukha.“I’m sorry, babe. I’m really sorry for all that I’ve done to you. Pangako babawi ako sa iyo, babawi ako hanggang sa mapatawad mo na uli ako at tanggapin mo na uli ako sa buhay mo,” bulong ko pa sa kanya habang marahang inaalis ang ilang hibla ng buhok na nakatabing sa kanyang mukha.Ilang sandali pa ang lumipas, isang tawag naman ang natanggap ko mula kay Miko. “Boss, nagre-request ang board ng RS Bank para sa isang meeting. Gusto sana nila bukas na bukas ay makaharap kayo,” paliwanag pa niya sa akin.Hindi ko naman napigilan ang mapapikit nang madiin dahil sa aking narinig. Akala ko noon ay naayos ko na ang lahat ng problema ko sa RS Bank ngunit tila ba nagkamali ako. Even though I owned 70 percent of the said bank, hindi naman maalis na malaki pa rin ang impluwensya ng dating may-ari sa marami. It is also the reason why I can’t let someone hand

Chapter 124: Truth

Eliana Grace Herrera"Yes Theo, Emma is yours, she is your daughter," pahayag ko habang patuloy na umaagos ang mga luha sa aking magkabilang mata.There’s no use in hiding it from him. Bukod sa DNA test result na kanyang hawak ay alam din naman ni Tito Elias ang buong katotohanan. Sooner or later, Theo will still discover it, saka, kahit naman hindi niya alam noong una ang relasyon niya kay Emma ay pangalan pa rin naman niya ang dala ng anak ko. She is still a Martines not only by blood but in all legal aspect."Why… Why did you lie? Why did you tell me that she is Roa’s child? Bakit hindi mo nagawang sabihin sa akin noong mga panahong pinagbubuntis mo pa lang siya?” may bahid ng hinanakit na sabi pa ni Theo habang katulad ko ay hindi na rin tumitigil pa ang kanyang mga luha.Isang payak na tawa naman ang isinagot ko sa kanya bago siya tinalikuran.“What’s the use? Eh noong mga panahong pinagbubuntis ko si Emma ay ang panahon rin na pinagtatabuyan mo ako, panahon na pinagtataguan mo a

Chapter 125 - Second Chance

Kanina pa ako nakatayo sa labas ng silid ni Theo. Alas-nuwebe na ng gabi, ngunit nasa kanya pa rin si Emma. Lampas na sa oras ng pagtulog nito, kaya napagdesisyunan kong kunin na ang bata.Suminghap muna ako bago naglakas-loob na kumatok sa pinto. Marahan ko rin itong binuksan upang, kung sakaling tulog na ang mga bata, ay hindi sila maabala at makuha ko na lamang si Emma para ilipat sa aking kuwarto.“I just want to get Emma. It’s already late,” ani ko nang tuluyan akong makapasok sa loob.Nasa kama ang magkapatid at naglalaro, samantalang si Theo naman ay nakahiga rin doon. Nakasandal si Emma sa kanya, tila komportableng-komportable sa kanyang puwesto.“Mommy, can you and Emma stay here? I want to sleep with both of you and Daddy,” nakangusong sabi ni Ethan. Bahagya pa niya akong niyakap at naglambing upang mapagbigyan ko siya.“Sleep here, Mama,” dagdag pa ni Emma, ginagaya ang sinabi ng kanyang kuya.Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ko bago marahang hinaplos ang buh

Chapter 126: Breakfast

Elijah Theodore MartinezWalang pagsidlan ang saya ko dahil sa naging pag-uusap namin ni Eliana kagabi. Sa katunayan nga ay hindi ko rin inaasahan ang agad niyang pagpayag sa hiling ko sa kanya, pero kahit ilang beses siyang tumanggi sa akin ay wala rin naman akong balak na huminto, dahil nang magdesisyon ako na sundan siya rito sa Palawan ay pinangako ko na sa sarili ko na hindi ako uuwi ng Maynila nang hindi siya kasama, nang hindi kami nagkakaayos na dalawa.Sa kabila ng puyat dahil sa halos magdamag na pagtitig ko sa aking mag-iina ay nagawa ko pa ring gumising nang mas maaga kaysa sa kanila. Hindi na nga ata ako halos nakatulog dahil sa saya na nararamdaman ko pero hindi naman ako nagrereklamo, sa halip nga ay mas gusto ko pa ang ganitong pakiramdam, na kahit hindi na ako makatulog o kahit sobra ang pagod ko lagi, basta lagi lang silang nasa tabi ay masaya na ako.Marahan akong bumangon sa aming kama, iniiwasang magising silang tatlo. Mabilis lang din akong naghilamos ng aking mu